XXL Nutrition

7 Hoe zoet is het allemaal… niet!


Bezoekers in topic

Esperantisto

Freaky Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
11 okt 2002
Berichten
6.844
Waarderingsscore
25
H7 How sweet it is…. NOT! - Hoe zoet is het allemaal… niet!
Bron: MR Eades & M Dan Eades: The Protein Power Lifeplan

Onze oerouders deelden met ons een voorkeur voor zoetigheid. Er zijn verslagen bekend van hoe moderne jagerverzamelaarsvolkeren omgaan met een vondst van wilde honing: ze richten een honingfestijn aan en eten ervan tot ze zowat dronken worden van de suikers. Zoiets dergelijks moet 50.000 jaar geleden ook gebeurd zijn.

Het verschil met ons dagelijks leven is niet dat we meer of minder van zoetigheid houden, maar dat we er nu volop toegang toe hebben. Het gevolg is dat we alsmaar meer zoetigheid zijn gaan consumeren.
Aan het begin van de twintigste eeuw consumeerde de gemiddelde Amerikaan amper een kilo suiker per jaar. Aan het begin van de 21e eeuw is dat al ruim 70 kg suiker per jaar geworden voor elke man, vrouw en kind.
Dat is een opmerkelijke stijging en gaat niet alleen op voor suiker maar ook voor alle andere zoetstoffen zoals honing, fructose, glucose maisstroop en het goedkopere en zoetere hoog-fructose maisstroop die nu in zowat alle softdrinks aanwezig is evenals de gezoete sappen (nectar) en voorverpakte zoetigheid zoals ijs, koekjes, gebak, voedingsrepen en zoete ontbijtgranen.

Jongeren consumeren het meeste suiker en zoete siropen en dat gaat vooral op voor jonge mannen tussen 15 en 24 jaar die zelfs evenveel calorieën uit zoetigheid halen als alle andere voedingsstoffen als vlees, melk, fruit of groenten bij elkaar.

Hierdoor raakt het hele insulinesysteem overwerkt en op deze manier zullen we worden geconfronteerd met een epidemie van enorme omvang. In feite is dat nu al duidelijk: kindervetzucht (obesitas) is in de laatste 10 jaar verdubbeld en type II diabetes (ooit ouderdomssuiker genoemd) begint nu al op te treden bij 8 en 10 jaar oude kinderen. Hoe zal het deze generatie vergaan wanneer ze volwassen worden?

Rampzalige gezondheidsproblemen zijn niet alleen het gevolg van een toegenomen suikerconsumptie, maar ook die van geraffineerde zetmeelprodukten in het algemeen omdat zetmeel immers ook een vorm van suiker is in vermomming.
Zetmeel bestaat uit een reeks lange suikermoleculen, die door ons spijsverteringsstelsel weer worden afgebroken naar enkelvoudige suikers zoals glucose.
Zo eindigen alle koolhydraten of het nu gaat om suiker, brood, aardappelen, maïs, bagels, rijst of pasta.

Sommige voedingsmiddelen leiden tot een snellere stijging van de bloedsuikerspiegel dan andere.
Dit wordt uitgedrukt in de glycemische index, wat een interessante maar niet echt heel nuttige tabel is.
Het probleem is namelijk dat mensen zelden of nooit 1 enkel voedingsmiddel eten, maar meestel 2 of meer voedingsmiddelen met elkaar combineren, wat dan weer een ander effect heeft op de bloedsuikerspiegel (bovendien is er ook verschil in de respons op meer of minder bewerkt voedsel bijv rauw versus gekookt en bijv gekookte aardappelen tov aardappelpuree) .

Behalve meer suiker, is men ook veel meer fructose gaan eten omdat de voedingsmiddelen industrie de laatste tijd is overgestapt van sucrose naar fructose omdat dat goedkoper en zoeter blijkt te zijn. Dit is erg belangrijk omdat fructose een belangrijke rol blijkt te spelen in de produktie van vet en ook hecht fructose zich gemakkelijker aan lichaamseiwitten , waarna ze die onherstelbaar beschadigt en doet verouderen. Dat kan leiden tot uiteenlopende ziekten en verschijnselen als nierziekte en staar (cataracts) evenals rimpelvorming.
Sommige mensen hebben gesuggereerd dat fructose goed zou zijn voor diabetici omdat het geen insuline piek veroorzaakt.
Helaas is aangetoond dat fructose desondanks op andere wijze insuline-resistentie veroorzaakt (en bij proefdieren is het zelfs de geijkte methode om insuline resistentie op te wekken).

We bevelen daarom aan om fructose zoveel mogelijk te vermijden, met uitzondering van fruit, waar het van nature in kleine hoeveelheden voorkomt en ook alle andere soorten suiker zoveel mogelijk te vermijden.

Kunstmatige zoetstoffen veroorzaken geen hogere bloedsuikerspiegel of een grote insulinepiek maar dat maatk ze nog niet tot ideale vervangers voor suikers.
De intense zoetheid ervan zorgt er voor dat u blijvend een voorkeur behoudt voor zoete dingen en aldus de behoefte blijft voelen meer zoetigheid te eten. We zijn grote tegenstanders van het gebruik van aspartaam omdat onderzoek aantoont dat het de bloedhersenbarrière passeert en invloed heeft op geheugen, slaap en stemming en nog zo meer nadelige effecten.

Als u echt beslist zoetigheid wilt gebruiken die ligt boven wat we aanbevelen met echte zoetstoffen dan bevelen we ‘hedonisten’ en ‘dilettanten’ het gebruik van sucralose aan (in Canada en de VS bekend onder de merknaam Splenda).

Het beste zou zijn om gewoon alle kunstmatige zoetstoffen te vermijden omdat onze fysiologie niet is berekend op zoveel zoetigheid en dat geldt ook voor onze smaakpapillen, die we weer de kans moeten geven om de natuurlijke zoetheid van voedingsmiddelen te waarderen, zoals in rijp fruit, groene bonen, suikererwtjes en amandelen.


en opnieuw een gedetailleerdere aanvulling

fructose
Fructose op zichzelf veroorzaakt geen verhoging van de insuline respons.
Maar: fructose wordt in de lever omgezet in glycerol (ruggegraat van triglyceride/vet) wat weer leidt tot een toename van VLDL cholesterol.
Veel fructose in de voeding bevordert ook de peroxydatie van vetten.
Grote hoeveelheden frutctose beïnvloeden de wijze waarop glucose wordt verwerkt door het lichaam en kan tot hyperinsulinemie/insuline resistentie leiden.
Eenvoudige suikers zoals fructose en glucose binden aan lichaamseiwitten en initialiseren een chemische reactie die (in het Engels) 'fructation' of 'glycation' wordt genoemd, wat een permanente beschadiging van het eiwit inhoudt, wat erg lijkt op het caramelliseren van van zuiveleiwitten en -vetten met suikers.
Dit gebeurt met zulke grote voorspelbaarheid dat men zelfs bloedonderzoek kan doen en daarin kan vaststellen in hoeverre de bloedeiwitten geglyceerd zijn en daaruit kan bepalen wat het gemiddelde bloedsuiker gehalte geweest is over de afgelopen 2-3 maanden(de levensduur van een bloedcel is 120 dagen).[de afkorting voor deze test is HbA1C en is onlangs bij mij uitgevoerd]
Op de een of andere manier heeft fructose een veel sterkere voorkeur tot het aanhechten aan lichaamseiwitten dan glucose, vooral wanneer er veel ijzer in lichaamsweefsels of de bloedbaan aanwezig is.

kunstmatige zoetstoffen
saccharine, ontdekt in 1879 is 300x zoeter dan suiker en stabiel bij het koken. Het zou blaaskanker bij knaagdieren bevorderen maar dat is bij mensen nog niet aangetoond. Echter: saccharine leidt tot insuline pieken wat niet handig is voor mensen die dat niet willen. Saccharine hoort dus niet in het voedingsplan thuis of anders heel spaarzaam gebruiken

Acesulfaam K(alium) lijkt op saccaharine en zorgt eveneens voor een insuline respons: dus niet of heel weinig gebruiken

Cyclamaat, ontdekt in 1937. Is stabiel bij verhitting en 30x zoeter dan suiker. Ook hier gezondheidsvragen maar geen bewijzen. Dit stofje is toen wel verboden in de VS

aspartaam heeft geen bittere nasmaak, wel evenveel kcal als suiker maar 200x zoeter. Kan niet verhit worden. Helaas: het is een dipeptide dat in de componenten methanol en formaldehyde wordt afgebroken. Dat is niet zo’n ramp, dit stofje wordt in grotere hoeveelheden in fruit en groenten gevonden.
Echter, het passeert de bloedhersenbarrière en men denkt dat het ernstig excitotoxisch is, dwz hersencellen kan beschadigen net zoals dat met vetsin/MSG (monosodiumglutamaat) het geval is. Haar chemische structuur zorgt ervoor dat het past in een receptor die NMDA (N-methyl-d-aspartaat) heet en zenuwcellen zodanig kan stimuleren dat die afsterven.
De situatie zou verergerd worden bij lage concentraties magnesium in de cellen. Een te laag Mg-gehalte is typisch voor mensen met ziekten die in verband staan met te veel insuline: diabetes, obesitas en hoge bloeddruk, juist die mensen die als vanzelf grijpen naar kunstmatige zoetstoffen.
Men denkt dat aspartaam symptomen kan opleveren zoals: stemmingswisselingen, slaapstoornissen, hoofdpijn, duizeligheid, kortetermijn geheugenverlies, wazig denken en onmogelijkheid om zich te concentreren. Bovendien denkt men dat zelfs sprake kan zijn van permanente schade aan de hersenen. Tot nog toe is het echter nog niet verboden. We hopen echter dat u het zoveel mogelijk vermijdt. Beter is het om honing, stevia of zelfs gewone suiker in kleine hoeveelheden te gebruiken of anders een andere kunstmatige zoetstof te gebruiken.

Sucralose is vrij nieuw, maar wordt alweer 15 jaar in Canada gebruikt. Het wordt onder de merknaam Splenda verkocht. Sucralose is 600x zoeter dan suiker en lijkt precies op suiker, op 2 molekulen na: twee hydroxylgroepen zijn vervangen door chloride.
Het lichaam kan het daardoor niet meer herkennen en er is ook geen sprake van een insulinepiek. Het is bovendien bestand tegen verhitting, heeft geen bittere nasmaak en nul calorieën.
Te mooi om waar te zijn? We raden u aan voorzichtig te zijn… het is in ieder geval een van de weinige zoetstoffen die we zelf [de Eades] ook in geringe mate gebruiken wanneer we een beetje extra zoet willen gebruiken.
Het is nog steeds niet heel gemakkelijk te verkrijgen.. maar dat zal snel veranderen.

Stevia is een natuurlijk produkt, gewonnen uit het blad van een Zuidamerikaanse plant Stevia rebaudiana. Het heeft een ietwat bittere nasmaak net zoals cyclamaat en acesulfaam K.
Doordat het zo bitter is kan het net als de andere zoetstoffen ook een insulinepiek veroorzaken.

Suikeralcoholen als xylitol, sorbitol en maltitol hebben dezelfde zoete smaak als suiker maar kunnen de darmwand niet passeren en daardoor geen insulinepiek veroorzaken. In kleine doses is er geen probleem, maar grotere hoeveelheden kunnen leiden tot wat ze noemen: osmotische diarree. [zit vooral in kauwgom]

Groetjes

Espi
 
Laatst bewerkt:

Koning Eenoog

Incognito
Elite Member
+15 jaar member
Lid geworden
16 okt 2002
Berichten
28.250
Waarderingsscore
5.492
Lengte
2m30
Massa
160kg
Vetpercentage
1%
Goed stukje Espi. Maaruh, ik gebruik ook altijd aspartaam voor bij de kwark. Anders krijg ik het spul niet ech weg...
 

kingnbajam

Advanced Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
10 nov 2002
Berichten
1.157
Waarderingsscore
1
ik weet van mezelf dat sinds ik serieus op m'n voeding let en ook nauwelijks suiker meer eet (behalve dextrose in m'n shake) ik de smaak van zoetigheid veel sterker vind...

Als ik een zoetje in thee doe (normaal drink ik thee zonder iets erin) proeft het gelijk mierzoet...

Terwijl het voor mensen uit m'n omgeving zelfs met 3 zoetjes niet zoet genoeg is... en ze perse scheppen vol suiker erin moeten doen. Wat slecht eigenlijk zeg hey..... :no:
 

Big-T

Administrator
Admin
Founder - R.I.P.
+15 jaar member
Lid geworden
7 okt 2002
Berichten
55.010
Waarderingsscore
3.175
Buiten dextrose na de training eet ik helemaal geen suiker. (Misschien wel verborgen suikers)

Fruit ook zelden, heel soms honig in kleine hoeveelheden.

Zijn wel leuke stukjes telkens.
 

kingnbajam

Advanced Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
10 nov 2002
Berichten
1.157
Waarderingsscore
1
Originally posted by admin
(Misschien wel verborgen suikers)


Daarom schreef ik dat ik 'nauwelijks' suiker eet... er zitten in zoveel producten toch gewoon suikers... helaas...
 

Esperantisto

Freaky Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
11 okt 2002
Berichten
6.844
Waarderingsscore
25
  • Topic Starter Topic Starter
  • #7
Ik was uitendelijk wel flink geschrokken over die aspartaam. Ik heb nog een pot die voor 1/3e vol is.. die maak ik op. Wat ik met de Canderel-zoetjes moet doen, weet ik nog niet.

Het klopt, ik was zoiemand die er 3 zoetjes ingooit.. in Brazilië was het nog erger: je krijgt 1 kopje espresso die zo sterk is dat bij wijze van spreken je lepel er recht op in blijft staan en anders doet die dat wel als je er zo'n 5 schepjes (scheppen) suiker bij gooit..

Espi

PS : moet nog even wat spelfoutjes er uit halen... ben nu trouwens met ijzer bezig. HEEEEL lang hoofdstuk, daarna volgt magnesium
 

Frenkpie

Massive Warrior
+15 jaar member
Lid geworden
17 nov 2002
Berichten
19.641
Waarderingsscore
901
Lengte
1m72
Massa
88kg
vooral dat zetmeel vind ik misleidend.. een verborgen suiker....

ik zelf probeer t zoveel mogelijk te vermijden, maja kwark en yoghurt bevatten suikers ... en in me glas vruchtensap ook een vorm van suiker (alhoewel erop staat dat er geen suiker in zit).

t valt niet mee om clean te eten tegenwoordig. mensen richten zich vaak meer op de smaak/houdbaarheid dan de gezondheid.
 

Big-T

Administrator
Admin
Founder - R.I.P.
+15 jaar member
Lid geworden
7 okt 2002
Berichten
55.010
Waarderingsscore
3.175
Originally posted by Frenkpie
vooral dat zetmeel vind ik misleidend.. een verborgen suiker....
Zetmeel is geen verborgen suiker. Het is een koolhydraat die langzamer verteerd dan fructose, dextrose, maltodextrose, sucrose enz.

Het is eerder een koolhydraat met verschillende glucose verbindingen door polymeren met een relatief hoge GI.

ter vergelijking:

GI Glucose/dextrose/druivensuiker: 100
GI Aardappels in de schil (zetmeel): 65
GI Witte rijst: 70
GI Maltose (Bier): 110 !!

Waar je op moet letten is gemodificeerd zetmeel, want dit heeft een zeer hoge GI die bijna die van suiker evenaart. (95)

ik zelf probeer t zoveel mogelijk te vermijden, maja kwark en yoghurt bevatten suikers ... en in me glas vruchtensap ook een vorm van suiker (alhoewel erop staat dat er geen suiker in zit).
Kwark en yoghurt bevatten relatief weinig koolhydraten, het is ook nog eens geen slechte vorm want lactose verteerd niet sneller dan pakweg een aardappel of rijst. (minder dan 60 op de GI)

Vruchtensap is vooral fructose wat al helemaal geen problemen vormt voor de insuline afgifte, maar het kan wel een teveel aan suikers vorme, als je overdrijft. (met geen suiker bedoelen ze immers "geen toegevoegde suikers) het sap zelf bevat van nature fructose dus vooral suiker) Het is wel veel gezonder om versgeperst fruitsap te drinken.
 

Esperantisto

Freaky Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
11 okt 2002
Berichten
6.844
Waarderingsscore
25
  • Topic Starter Topic Starter
  • #10
Originally posted by Frenkpie
vooral dat zetmeel vind ik misleidend.. een verborgen suiker....
ik zelf probeer t zoveel mogelijk te vermijden, maja kwark en yoghurt bevatten suikers ... en in me glas vruchtensap ook een vorm van suiker (alhoewel erop staat dat er geen suiker in zit).

Nou ja, echt verborgen niet, maar zetmeel is gewoon een lange keten KH-moleculen (de exacte structuur ken ik niet meer, neem aan gewoon glucose moleculen, term is trouwens amylose meen ik en het wordt door amylase afgebroken). Maar ons lichaam kan dat iha razendsnel doen. Alleen als er bijv nog een schilletje omheen zit als bij zilvervlies rijst en andere wilde granen valt het nog wel mee met de snelle omzetting.

Naturel yoghurt en kwark bevatten maar heel weinig KH en dat schijnt voor een groot deel al voorverteerd te zijn door de Lactobacillus bacteriën, wat uiteraard de zure smaak verklaart. Tegenwoordig laat ik de kwark (en af en toe ook yoghurt) uitlekken en heb de indruk dat ik dan veel van de lactose kwijtraak (ook de zure smaak). Het makkelijkst gaat dat uitlekken niet op de voorgeschreven manier met een theedoek maar heeeel simpel in een goedkope koffiefilterhouder (van de Hema bijv) met losse filters.. die pleur je gewoon daarna in de vuilnisbak en je hebt bijna geen verlies aan kwark/yoghurt.

Espi
 

Big-T

Administrator
Admin
Founder - R.I.P.
+15 jaar member
Lid geworden
7 okt 2002
Berichten
55.010
Waarderingsscore
3.175
Originally posted by Esperantisto
...neem aan gewoon glucose moleculen, term is trouwens amylose meen ik en het wordt door amylase afgebroken)
amylose en amylopectine (polymeren)
 

Esperantisto

Freaky Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
11 okt 2002
Berichten
6.844
Waarderingsscore
25
  • Topic Starter Topic Starter
  • #12
Was net op zoek naar een webstekje om te achterhalen of sucralose oftewel Splenda ook in NL te koop is.
In plaats daarvan een verhaal uit een nieuwsbrief voor mensen met 'interstitiële cystitis (heeft met chronische blaasontsteking oid te maken ???) over de geschiedenis van de ontdekking van sucralose en ik plak er ook maar het stuk over Stevia aan vast.

http://www.ic-network.com/bev/august01.html

How Sweet It Is!

We've all heard the same stories over and over on the nightly news: Americans are gaining weight at an unprecedented rate and are suffering serious health consequences as a result. Along with dietary fat and lack of exercise, our growing consumption of sugar has become serious concern. But if it's difficult for ordinary Americans to cut out the sweets, its doubly hard for the diet-sensitive IC patient.

Dining out is scary for many of us. Low-cal offerings at restaurants are loaded
with tomatoes, lemon juice, hot spices, or raw onions. Popular weight-loss programs such as Weight Watchers, Jenny Craig, and others offer wonderful pre- packaged foods and meal plans for weight loss but are not equipped to deal with the complexities of the IC diet. Stroll down the diet food aisle of your local supermarket and you find a wide array of vitamin-packed products designed to help you lose weight if you don't mind the bladder burning preservatives and artificial sweeteners. Natural food markets and vitamin stores aren't much better. They offer a treasure trove of diet products without the preservatives, but alas, many of these do have caffeine. (Caffeine tends to temporarily boost the metabolism and thus help burn calories). Some products also have large doses of ascorbic acid which may flare sensitive IC bladders.

So what is a health conscious hypoglycemic, diabetic or obese IC patient supposed to do? Is there anything that can help us cut out the sugar but still satisfy our sweet tooth? Help may have arrived in the form of some new non- nutritive or low-calorie sweeteners now appearing on market shelves. And more products we may potentially find helpful are on the horizon. But first lets take a quick look at several sweetening products that have been on the market a while, and how they affect IC bladders. Currently there are three artificial sweeteners approved for use as food additives by the FDA: saccharine, aspartame and acesulfame K.

Saccharin was discovered in 1879. It has been used as a sweetener for at least a century and is made from a substance that occurs naturally in grapes and other fruit. Twenty-four years ago the FDA proposed a ban on saccharin amid debate over the possibility that it could promote cancer. Some studies indicated that in rats at least, large amounts were carcinogenic. No human studies ever confirmed the findings and it was noted that it would be hard for humans to consume large enough doses to suffer the same fate as the rats. After much debate and political pressure, in 1991 the FDA formally withdrew its proposal for a ban on saccharin. Today however, you will find that products containing saccharin do carry a warning label. The safety controversy continues.

Teaspoon-for-teaspoon saccharin is about 300 times sweeter than sugar but it
has no calories because the body can't break it down and use it for energy. Instead, it is eliminated in the urine. From an IC patient's point of view, it would be nice if saccharin-containing products also carried another warning label: saccharin may be extremely painful for an IC bladder. That's why many of us avoid the saccharin sweeteners Sweet 10 and Sweet n' Low.

Aspartame, discovered almost forty years ago, is more than 180 times sweeter than sugar and contains two substances which are found naturally in various foods-- aspartic acid and phenylalanine. When digested, your body treats these two substances from aspartame just as it would if they came from any other food. However, Dr. Richard Wurtman at the Massachusetts Institute of Technology (MIT) found in one study of the effects of aspartame on animals, that large doses of aspartame altered levels of neuropeptides and serotonin in the brain, leading to seizures., Because aspartame contains phenylalanine, people with a genetic disorder affecting about one of every 15,000 adults (called phenylketonuria or PKU) need to watch out for it. The half million people with IC may also want to avoid aspartame. Notorious for exacerbating IC bladder symptoms (and also anecdotally associated with migraines in some people), aspartame has long been on the IC patients' foods-to-avoid list. It is sold under the brand names NutraSweet and Equal, and is also found in many food products. Some dietitians may not count IC patients' inability to utilize aspartame in a weight loss plan as problematic. In several studies done in the 1980's the use of aspartame was not found to be beneficial for weight reduction anyway. One study reported that it actually increased appetite.

Acesulfame K was approved by the FDA for use in food in 1988. Another intense sweetener, it is around 200 times sweeter than sugar. Because it has an aftertaste, most products that contain acesulfame K combine it with another sweetener. It is sold under the name Sunette, and is an ingredient of packaged sweeteners such as Swiss Sweet and Sweet One. Like saccharin, it isn't metabolized by the body so it has no calories. It too is eliminated in the urine.
(Although potassium in food hasn't been proven to provoke IC bladders, certain researchers have suggested that dietary potassium may play a role in flares-- at least for some people. So it may be worthy to note that the "K" in acesulfame K stands for potassium). Unfortunately, for whatever reason, acesulfame K also irritates many people's IC bladder just as much as the other artificial sweeteners.

Historically we've struck out when it comes to being able to use artificial
sweeteners, but two newly introduced products may signal a whole new ball game.

Sucralose

The creation of sucralose and its accidental discovery as a sweetener in the early 1970's is one of science's more humorous stories. It seems a sugar company in Europe, Tate & Lyle, was trying to find new manufacturing uses for table sugar, known chemically as sucrose. They had tweaked the sucrose molecule this way and that, adding and subtracting a few atoms here and there to create new halogenated sugars. They were testing each new substance as they produced it to see if it was useful. One day they tried substituting a chlorine atom at several points in the sucrose molecule where a hydroxyl group would normally exist. One of the researchers then asked his assistant to test the new compound. The assistant, whose native language was not English, misunderstood his boss. He thought he was being asked to taste it. The new sugar compound turned out to be sweet, just like the plain old-fashioned sugar it was made from. Thus sucralose started down the long road to market in America as a food sweetener.

Unlike table sugar which is completely absorbed by the body, sucralose appears to be only partially absorbed. (There are many, many kinds of sugars including fructose, maltose, lactose and others. Some substances which are classified as sugars are not perceived by humans as sweet. Not all sugars can even be digested and used by humans. Whereas termites can fully metabolize cellulose thanks to some bacteria in their gut, we can't. Sugars not only vary in their ability to be absorbed and utilized, they also vary in how quickly the process takes place and how sweet we perceive them to taste).

Sucralose has a sweetness potency of about 600 times that of sugar. Sucralose, sold in the U.S. today under the brand name Splenda, has been exhaustively tested for safety since the late1980's. Over 100 scientific studies have been done in Europe where it was first introduced. The research not only focused on the health effects and safety of sucralose, but also of its breakdown products. One concern that initially delayed its introduction to consumers here was the question of its slow rate of degradation in acidic environments such as a can of soda for instance. (Over a period of about 6 months, sucralose slowly degrades by about 0.3% when it is used in an acid food). European food safety experts worried that the breakdown products of sucralose may do something that sucralose itself was unlikely to do be utilized by gut bacteria in some detrimental way. Finally-- twenty-five years after its discovery--the accumulated scientific evidence answered the concerns of critics in Europe and gained for sucralose acceptance as a safe sweetener. The Scientific Committee on Food, a subunit of the European Commission for Health and Consumer Protection, issued an opinion paper last year noting, " The Committee is satisfied that the range of studies now available is sufficient for a full safety evaluation of sucralose." They went on to conclude that over the years their questions and concerns had been answered by the extensive research and that, "...sucralose is acceptable as a sweetener for general food use..."

The World Health Organization/ FAO Joint Expert Group on Food Additives has
set an acceptable daily intake limit for sucralose at 15 mg/kg of weight. (This is in spite of the fact that the European Committee found it to be safe in tests of amounts up to about 628 mg/kg of weight per day.6 More recently the far more conservative U.S. Food and Drug Administration established the acceptable daily intake limit at 5 mg/kg of weight.

Sucralose for Cooking

McNeil Specialty Products markets sucralose in the U.S. in the form of a no- calorie sweetening product called Splenda. Splenda is not pure sucralose, but a mixture of dextrose, maltodextrin and sucralose. Because it takes such a tiny amount of sucralose to sweeten food, the other sugars were added to the formulation of Splenda to add bulk. (They don't add calories, however). Splenda is available at many nationwide grocery chains in the same aisle as th sugar or the other artificial sweeteners. It comes in two forms: a box of white crystalline powder that can be measured and utilized much like sugar (though it is considerably more expensive), and individual packets of the crystalline powder, each of which sweeten a serving of food as would 2 teaspoons of sugar. You will notice that the powder is lighter in weight than sugar and it may fizz a little when you stir it into something like hot herb tea. It dissolves very quickly and easily in water. Some people (though not everyone) also notice a faint sour taste along with the sweetness.

According to the manufacturer, Splenda can be used in cooking measure for measure the same as sugar. Heat does not affect its sweetening properties. It may behave differently in some cooking situations though because sugar does other things besides just add a sweet taste. In breads made with yeast for instance, table sugar acts as a nutrient for the yeast. In candies, it contributes to the smooth texture. In angel food cakes, sponge cakes, or meringues, sugar helps hold the form once the air is whipped in. In other foods such as glazes or cookies, sugar helps the food brown as it caramelizes. Sugar attracts and holds water molecules. In home made jellies or jams sugar helps inhibit the growth of molds by bonding to the water that the microorganisms need to survive. In this way sugar can preserve food.

Splenda and IC Bladders

Last spring several IC patients posted notes on the IC Network's electronic
bulletin boards that they had successfully tried Splenda without it bothering their bladder. One lady wrote however, that it may have given her a small amount of additional frequency she couldn't be sure. Numerous people wrote me to ask if I thought Splenda was okay to try. Since it was new on the market I told them that there wasn't any IC experience with it it was too new but to try it cautiously and let me know how it went. Of several who responded back, 100% reported a good experience and no one reported a symptom flare-up similar to that which aspartame regularly produces. I've tried Splenda myself, about 3 teaspoons a day average, on an almost daily basis for nearly a month now. I was pleased and surprised that I did not have the week-long symptom flare-up that aspartame and saccharin usually give me. Only one day did I suspect that it may have caused some irritation. That was a day that I was running late with my daily medication doses and that may have contributed to the problem.

In pies, Splenda works well when substituted measure-for-measure for two-thirds
to three-quarters of the sugar called for in the recipe. ( In a pear pie for instance, in place of the 1 cup of sugar called for I used 2/3 cup of Splenda and 1/3 cup of sugar). In hot drinks like herb tea, decaf coffee, or coffee substitute, I find an individual packet of Splenda sweetens a bit too much. I prefer to use about half a packet. I've mixed Splenda with cinnamon and sprinkled it on buttered toast and hot oatmeal about half a packet does the trick. I make my own cereal to avoid both the bladder effects of preservatives in the mass-produced boxed cereals, and the too- sweet taste of the fruit-juice sweetened natural-food versions. I substituted Splenda for about half the sugar in my usual cereal recipe and it worked just fine. Because the product is so new we are all breaking new ground here and it pays to just experiment.

Next month's column will feature another sweet new product Stevia extract. Meanwhile, if you've tried sucralose or stevia, please continue write and tell me your experience good or bad either way I'd like to hear about it!

http://ic-network.com/bev/sept01.html
Stevia: Plenty of Sweet Talk But No Answers!

Does the very thought of food with artificial sweeteners in it make you cringe? Me too. I've always been wary of these synthetic sugar replacements. Since my IC diagnosis in 1990 however, I've had more than skepticism motivating me to stay away from the stuff.... I've had some pretty severe bladder pain. I spend all night in the bathroom if I so much as taste a speck of aspartame or saccharin. So when I decided to try out something new-- something sweet that's not a naturally occurring sugar-- I had to crank up my courage. This summer I got brave and tried two popular products: Splenda (a new FDA-approved food sweetener), and stevia (a dietary supplement with centuries of use as a food sweetener in South America). In last month's column I talked about Splenda, and this month I recount my adventures with stevia.

I first heard of the sweet-tasting herb, stevia, back in 1996. Though it's been used as a food sweetener in Paraguay for a long time, its first introduction to the U.S. market was in the 1980's. No sooner had the herb arrived here than various importers began touting it to consumers. It was boldly marketed as a food sweetener and alternative to FDA approved artificial food sweeteners. Stevia cookbooks appeared. Natural foods markets enthusiastically began to carry stevia products. The herb began attracting media and consumer attention. It also attracted the attention of the FDA. In the mid-80's the FDA made a drastic move, limiting its import and calling it an "unsafe food additive". Which is why you won't find stevia products in the sugar and sweetener section of your local market.

Now before I tell you about my own recent adventures with this sweet-tasting herb, I have to let you know that today stevia is still not government approved as a sweetener for food. It can't be sold as a food or food additive, or used in food products. So don't look for it in your local supermarket. Don't even look in the sweetener section of a natural foods grocery store such as Whole Foods. You may however, find it tucked in between the bottles of vitamins, herbs, and tonics in a health food store. But more on the research and the international regulatory situation later.

Stevia rebaudiana is a perennial herb in the same family as daisies, according to a Pacific Northwest importer of the plants, Log House Plants. It can grow in the U.S. in mild climate areas and can reach 4 to 5 feet in height. The company has begun importing stevia plants for sale in nurseries on the West Coast. (A nurseryman at a store here in California says sales of the plant have been "very good".) This bright green tender-leafed plant is native to Paraguay in South America where it has sweetened food products for centuries. The Guarana of Paraguay were the people responsible for discovering its sweet properties. Today they still use stevia leaves to sweeten a bitter, caffeine-rich local beverage and various folk medicine concoctions.

To prepare it for sale or use in the traditional way, the leaves of the stevia plant are collected and dried, then crushed to a powder. You may see this light brown powder sold in bags or bottles. Of all of the stevia plant, only the leaves are sweet. The stems and leaf veins tend to be bitter and so are not included in high- quality stevia leaf products. The fresh green leaves can also be brewed to make a tea.

"How does stevia affect IC?", you may wonder. Well, I can't tell you how it would affect yours, but here's my story. For my first experiment I bought a small stevia plant and harvested the fresh green leaves, carefully picking out the large veins and stems. I heated a cup of hot water and immersed the leaves, just like I was brewing a cup of tea. After a couple of minutes I strained out the leaves and gave it a taste. It was pleasantly sweet all right... but had a definite aftertaste. The only way to describe the aftertaste is to say that it tasted like a freshly cut lawn smells. I managed to finish the cup and waited to see if it would flare my bladder. It didn't. But that "grazing-in-the-grass" flavor was a real turn-off as far as I was concerned. I decided to skip trying the dried stevia leaf powder. (Who wants to experience a grazing- in-the-dead-grass flavor?)

So my next experiment was with stevia extract. Stevia extract is a white powder consisting mainly of the glucoside compounds (stevioside) in stevia leaves. It's the stuff responsible for the sweet taste. Stevia extract is not only sweet, but calorie-free because it is not a sugar. Stevia extract is hundreds of times sweeter than sugar, too. To give you an idea of its sweetness, I can use a couple teaspoons of sugar to sweeten a cup of my favorite herb tea. One-twentieth of a teaspoon of stevia extract did the same job. The same amount of extract also adequately sweetened a cup of low-acid decaffeinated coffee. With the coffee however, I noticed a curious effect. A very slight numbness developed in the tip of my tongue as I continued to sip on the warm coffee over the course of half an hour. After I stopped drinking the coffee the peculiar sensation on my tongue disappeared gradually over a few minutes. In both the herb tea and the coffee, the extract didn't seem to have that "grassy" aftertaste that the fresh leaves had. My bladder flared up a bit a couple hours later, but that could be the residual caffeine in the coffee, which I know my bladder is sensitive to.

A couple of days later I tried stevia extract on buttered toast. I made the toast and sprinkled about one-sixteenth of a teaspoon of stevia extract on top. It tasted pretty good. Sweet and no grassy aftertaste. But I did notice a bit of a sour note... something reminiscent of licorice with an acid twang. That might be a plus if I was trying to create a low-acid, low calorie, sweet-and-sour sauce. But I didn't care for it on the toast. Perhaps I used too much... instructions on the bottle said it wouldn't have a bitter aftertaste "when used sparingly". It would be hard to use it much more sparingly than I was though!

After trying the extract on toast I sat back and waited to see if this more concentrated form of stevia made my bladder react. For the first two hours nothing happened. After that, I my bladder was definitely more painful for a few hours, but it wasn't nearly as bad or as prolonged a flare-up as I would have experienced had I used aspartame or saccharin.

Now what about using stevia in cooked food? Well, it has some advantages and some limitations. First of all, sugar does more than just sweeten food. It often contributes to a chemical reaction that gives the food its unique characteristics. Take bread for instance. Sugar helps nourish the yeast, which in turn makes the bread rise. Stevia extract can't be utilized by the yeast. No yeast growth, no gas bubbles. No gas bubbles, no bread rising. Sugar can also add volume and texture. Think of a cake frosting. You could replace a cup of sugar's sweetness with 1/3 teaspoon of stevia extract, but that wouldn't make good frosting.

Numerous companies import or manufacture stevia extract and quite a few of them have web sites. A quick search using the word "stevia extract" with any search engine will bring up a bunch of them. Many of these web sites have recipes and/or advice for using stevia extract in cooking. The consensus among them is that stevia extract seems to hold up well to the heat of cooking.

Finally, the big question: how safe is stevia? The brand of stevia extract I experimented with, Sweet Leaf (Manufactured by Wisdom Herbs of Mesa Arizona), says on its label "safe for diabetics and hypoglycemics". A couple of other brands carry similar statements and such claims are regularly seen on web sites. Despite disclaimers to the effect that it's not meant to treat any illness or disease, manufacturers' web sites clearly market stevia to people treating themselves for various conditions. Clever wording and web site structure skirts FDA regulations but manages to target people with conditions such as Candida albicans infections, diabetes, hypoglycemia, tooth decay, and obesity. One piece of promotional literature even claimed that stevia increases mental alertness, improves digestion, and regulates blood pressure.

Scant research has been done with stevia or its extract and one main reason is purely economic: because stevia exists in nature, it cannot be patented. With no patent protection, a company would have to expend millions of dollars on extensive toxicological testing to satisfy the FDA, only to find itself unable to charge the higher prices needed to recoup the money. Competition from other companies that had not expended research dollars, would act to keep prices-- and profits-- down.

Arguments that stevia has been used for centuries by South American indigenous peoples doesn't impress the Food and Drug Administration. One could point out that tobacco was also used for centuries, without apparent health effects, by indigenous peoples. Only rigorous scientific inquiry was able to ferret out the connection to cancer, heart disease, and emphysema. So the FDA's position on food additive petitions is to reject them unless substantial scientific proof is offered that the proposed additive (whether natural or synthetic) is safe for human consumption.

Three petitions for stevia have been rejected over the last ten years, according to the Center for Science in the Public Interest (CSPI), a consumer watchdog group. "Although there is no evidence of harm to people, laboratory studies of stevia have found potential cancer and reproductive-health problems. Stevia depressed sperm production in male rats and reduced the number and size of the offspring of female hamsters. Until those concerns are disproven, stevia should not be used by manufacturers in soft drinks, candy, or other foods," said associate nutritionist for the CSPI, David Schardt. In a CSPI press release dated March 2000, Schardt also notes that in laboratory test tubes at least, a derivative of stevia can be converted into a mutagen, a type of chemical that can also sometimes cause cancer. "Until we know whether this mutagen is formed in people, stevia cannot be considered safe, " said Schardt. Additionally, some toxicologists are concerned by a few studies that have raised questions about the effect of large amounts of stevia on carbohydrate metabolism. Of particular concern is the possible effect on children. While the FDA's enforcement position has included search and seizure of stevia imported as a sweetener, it is free to be imported as long as it is destined for scientific research use, or else is clearly labeled as a dietary supplement.

The European Community and the Canadian government have expressed concerns similar to those of the US Food and Drug Administration. Stevia is not approved for use as a sweetener in Canada, and like its equivalent agency in the U.S., the Canadian Food Inspection Agency (CFIA) has seized and detained shipments of stevia apparently being imported for use as a food sweetener. European countries have also banned the import of stevia as food or food ingredient, citing the lack of scientific evidence proving its safety.

I would hesitate to comment on stevia's bladder friendliness based solely on my own experience, and it hasn't been used by IC patients enough to get a feel for how well it is tolerated generally. I'm not a doctor or scientific expert either. But I do think the take-home message here, with regard to both stevia's safety and its IC bladder-friendliness, is that at this point we simply don't know enough.
 
Laatst bewerkt:

Esperantisto

Freaky Bodybuilder
+15 jaar member
Lid geworden
11 okt 2002
Berichten
6.844
Waarderingsscore
25
  • Topic Starter Topic Starter
  • #13
bump
 

Naar boven