Na 30 seconden gevonden van wikipedia. Rot weg als je hier in gelooft.
In werkelijkheid was de Grote Sprong Voorwaarts één grote mislukking die tot een verspilling op gigantische schaal leidde. Al een jaar nadat het economische programma met veel tamtam was gelanceerd, bleken de opgaven en schattingen van de graanproductie onjuist. Uit angst als rechtse doemdenkers te worden bestempeld, hadden lokale partijleden opzettelijk de productieomvang overdreven, de zogenaamde Spoetnikvelden met stratosferische oogsten (bijvoorbeeld 70 ton graan op 800 m2) en Spoetnik-coöperaties schoten als paddenstoelen uit de grond. Het waren drogbeelden: de voedseltekorten liepen in werkelijkheid juist op, onder andere omdat een aanzienlijk deel van de oogst geleverd werd aan de Sovjet-Unie en het Oostblok om de schulden voor de hulp bij de industrialisatie sneller af te betalen. Hongersnood was onafwendbaar. Eten werd zó schaars dat mensen moesten leven van gras en boomschors. Er zijn gevallen bekend van kannibalisme waarvan vooral meisjes slachtoffer werden en waarbij families de kinderen eerst uitruilden[3].
Om de verplichtte doelstellingen aan 'staal' te produceren in de dorpshoogovens werd bij afwezigheid van ijzererts overgegaan tot omsmelten van het eigen eetgerei, pannen en woks, landbouwwerktuigen, haarspelden, spijkers, scharnieren, kortom alles wat maar van ijzer was, en bij afwezigheid van kolen werd overgegaan tot verbranding van de eigen hutten en huizen inclusief de daken in de volkshoogovens. Het leverde geen staal op maar integendeel volledig onbruikbaar 'ijzer', zodoende in feite een geweldige vernietiging van het weinige wat men nog had maar ook de tijdsinvestering ging verloren en werd onttrokken aan de voedselproductie.
Hoeveel Chinezen uiteindelijk stierven ten gevolge van de hongersnood tussen 1959 en 1962 is niet zeker, schattingen variëren van 20 miljoen tot 43 miljoen[4]. Het officiële Chinese cijfer bedraagt 14 miljoen doden.