Uitroeiingkampen van de 18e en 19e eeuw.
Het lucratieve thema van de Holocaustindustrie (onder verwijzing naar het gelijknamige boek van Norman G. Finkelstein) was nog geen mercantiel gegeven op het ogenblik waarop Napoleon I in Waterloo ‘la France éternelle’ in rook zag opgaan. Het Engeland van de bankiers, die miljarden verdienden aan de speculatieve wisselvalligheden van de bij oorlogen betrokken staten, was in het beginstadium van wat later “creatieve boekhouding” zou worden genoemd. Hun Franse spitsbroeders uit dezelfde familie lieten het echter afweten hoewel miljoen pond sterling voor het rapen lagen. Het perfide Albion echter was politiek in volle vorm om de structuren van verslagen tegenstanders grondig te ondermijnen. Gevangen genomen Franse zeelui werden, zoals na afloop der krijgsverhandelingen zou blijken, doelgericht in dodenkampen ondergebracht waarvan de droeve werkelijkheid omstreeks 1820 aan het licht kwam.
“Noch strafkampen, noch galeien, de voorkamers van een langzame dood, zullen de enkele overlevenden traumatiseren. Het is tijdens het conflict tussen Frankrijk en Engeland (1793- 1815) dat het lot van de krijgsgevangenen het kritische hoogtepunt bereikte. (…) Zonder enige twijfel kan het dodenaantal aan boord van de (Britse) pondons (nvdv. onttakelde scheepswrakken die op het water bleven liggen en onderdak boden aan duizenden straf- en krijgsgevangenen) onmogelijk correct worden ingeschat door de machiavellistische praktijk der Britten die terminale gevangenen naar Frankrijk terugstuurden; op deze manier stierven ze immers niet op Britse bodem. (…)
Volgens een medische enquête uit 1820 zou het hoogste aantal sterfgevallen zijn genoteerd geworden in 1802, tijdens de vredesonderhandelingen van Amiens. 30.000 (Franse) krijgsgevangenen, onderworpen aan hongermaaltijden, zouden verdwenen zijn in enkele maanden tijd. Het schandelijke gedrag van te veel Engelse geneesheren draagt er toe bij dit bilan nog te verhogen. Aan het bed van de zieken geroepen, dreven de artsen – de schande van de Admiraliteit – de onbeschaamdheid en het barbarisme zover dat ze de pols en de buik van hun zieken betastten met de punt van hun wandelstok, gehouden door een gehandschoende hand…
(…) Het meest afschuwelijke was nog dat zij (nvdv: de gevangenen) vaak werden onderworpen aan vreselijke en nutteloze operaties, natuurlijk zonder verdoving.
(…) In 1815, na het einde van het conflict, kwamen de chirurgen die in Engeland moesten overgaan tot inspecties, tot vreselijke cijfers: 100.000 doden, slechts 20.000 overlevenden. Een vreselijke bilan gekoppeld aan een even vreselijke beschuldiging. De gevangen Franse zeelui zijn er steeds van overtuigd geweest dat de Engelsen met alle middelen poogden om de Franse marine uit te roeien om daardoor Frankrijk de mogelijkheid te ontnemen om zich maritiem te herstellen. Indien ze hier niet in slaagden tijdens de krijgshandelingen, grepen ze naar de wapens van ziekte en uithongering. Instrumenten van een gewilde en georganiseerde genocide, waren de pontons de voorkamers van de langzame dood. Ze waren de voorbode van de dodenkampen uit de 20e eeuw.” (Philippe Masson, in “Prisonniers de guerre sur les portons de la mort” – Historia Spécial no. 472, april 1986, uitg. Tallandier, Parijs)
Amper een eeuw later zou Engeland de laatste steen omdraaien om de scheepsbouw van het Duitse keizerrijk, en dus de uitbouw van een evenwaardig continentale concurrent, te stoppen. De Grote Oorlog was het middel om de Britse overmacht over de wereldzeeën nog met een paar decennia te verlengen. Het mocht niet baten, ondanks dodenkampen en twee wereldoorlogen.
Liefwin.
