Daarnaast is het natuurlijk ook gewoon zo dat Kane een nogal generische band is zonder enige vorm van creativiteit, volgens een vast formule om een zo breed mogelijk mainstream publiek te bereiken, afgewogen troep waarin alle gitaar cliche's van de jaren 90 verwerkt zijn. Een overgeproduceerde boyband zwaaiend met gitaartjes. D. zelf is een imitatie van Eddie Vedder, wel een hele slechte dan, een Vedder met een enorme keelonsteking en spontaan opgekomen verwijfde trekjes die ineens niet meer weet hoe hij fatsoenlijke teksten moet schrijven.
Financieel doet hij het natuurlijk, mag ik aannemen, wel aardig. Over de ruggen van het massapubliek dat nog nooit heeft vernomen wat echte muziek is, muziek gemaakt uit het hart, niet gemaakt als resultaat van de grote gemene deler, de gouden middenweg voor het onverfijnde klapvee. TMF volk en alleenstaande moeders die zich nog jong en gewild voelen.
Zo, eens kijken welke infantielen ik met deze licht gechargeerde klaagzang op de kast heb weten te jagen
