Feest in de paarse regen
We hadden het vooraf aangekondigd. Prince zou in Werchter voor het leukste feest van de zomer zorgen, en hij miste de afspraak niet. Al smaakte het voorgerecht stukken beter dan het dessert.
Over wat zaterdagavond voorafging aan Prince kunnen we eigenlijk heel kort zijn. Eerst was er Jamie Lidell. Toffe kerel, straffe artiest. Maar wat stond die jongen daar zo vroeg te doen? Zijn status verdient meer dan openingsact te zijn op een zomerse festivaldag. Gelukkig mocht hij daarna nog eens herkansen in Brugge waar hij na Elvis Costello het Cactusfestival afsloot.
Prince koos zelf ook twee support acts. Eerst was er Mint Condition, een soul/r&b-groepje dat een beetje rock-'n-roll wil klinken. Geen kat die gisteren interesse toonde voor de heren. Behalve Prince, die toen al was aangekomen in Werchter. De heren van Mint Condition zijn net als Zijne Purperen Hoogheid uit Minneapolis en Prince is fan. We kunnen daarmee leven, maar we snappen het niet goed.
Wat we wel snappen, is dat Prince fan is van Larry Graham. De bassist van Sly and the Family Stone is al jaren de muze van Prince. Hij verafgoodt zijn oude collega. Larry kon hem zelfs overtuigen om ook getuige van Jehova te worden. Leuke opwarmer was dat gisteren, en vooral vette baslijntjes. Graham zou later nog eens het podium opkomen, tijdens het concert van zijn paarse kameraad.
Paarse droom
Maar het draaide gisteren maar om één man: Prince. En die had er duidelijk zin in. Uitrusten zat er niet in voor de man, want vrijdag liet Herman Schueremans hem opdraven in het Franse Arras. Maar de paar uurtjes in het Brusselse Amigo-hotel deden hem duidelijk deugd. Prince verwende Werchter gisteren.
Vlak voor zijn concert droogde Werchter op na een gigantische stortbui die bijna een uur duurde. Prince joeg de wolken weg met een heerlijke reeks hits: Let's go crazy, Delirious, 1999 en Little red Corvette volgden elkaar op in een razend en vooral stomend optreden. 'All eyes on me, please', schreeuwde hij naar de massa. Beetje een gekke vraag. Want niemand die op dat moment een andere richting uit keek. Het eerste halfuur smaakte als een heerlijk en vooral overdadig voorgerecht. En dan beleefde de wei enkele magische minuten. Prince zette Purple rain in. De technicus zette de spots op paars, en vanzelf begon het te regenen. Vijf minuten lang waande Werchter zich in een zaligmakende, paarse droom. Voor één keer was het niet erg om zeiknat te zijn.
Covers van Jackson
De show viel even stil toen Prince de microfoon afstond aan Shelby Jones, de achtergrondzangers die vorige maand dienst deed als chauffeur voor collega Hans-Maarten Post tijdens zijn bezoek aan Prince in Minneapolis. Haar stem klinkt als een klok, maar haar kale kop kan nog geen wei van pakweg 40.000 man overtuigen. Wist ook Prince, en dus sloot hij al na één nummer opnieuw aan. Samen zongen ze Nothing compares 2 u, de superhit van Sinead O'Connor die Prince schreef. Een kwartier 'slows' werd daarna weggeblazen door een splinterbom: Kiss.
Prince experimenteert graag met covers. Gisteren waagde hij zich aan die andere royal: Michael Jackson. Shake your body werd gepimpt door zijn buurman Larry Graham. En ze gooiden er Everyday people van Sly and the Family Stone achteraan. De wei ging loos, en toen moesten de bisnummers nog beginnen. Maar die vielen een beetje tegen. Prince legde de zweep erop en iedereen bouwde een feestje - vooral tijdens Disco heat van Sylvester. Prince genoot zichtbaar, ging zelfs even op de grond liggen. Om zijn publiek en waarschijnlijk Jehovah te danken. Maar het dessert smaakte minder zoet dan verhoopt. De hits bleven weg aan het eind. Waar zat Alphabet Street? When you were mine? Sexy MF? Hij kon ze natuurlijk niet allemaal spelen.
De man uit Minneapolis liet Werchter dik twee uur genieten. En pakte toen zijn boeltje om naar de Brusselse Viage te vertrekken voor een aftershow.
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G9R2SO239&kanaalid=1389
