Vragen om vergeving of iets opbiechten
Het gebeurt nogal eens dat je persoonlijkheid vragen om vergeving ziet als een logische oplossing: je vertelt die ander dat je je realiseert dat je iets fout hebt gedaan, en die ander vergeeft jou dan. Het handige van deze oplossing is dan: de spanning die het in jou oproept dat je iets fout hebt gedaan en wat je mentaal maar blijft herhalen, kan je verminderen of zelfs bijna helemaal weg laten vallen doordat een van de doorgaans direct betrokkenen (maar het mag ook een ander zijn) een ánder oordeel introduceert, namelijk dat het niet (meer) zo erg is als jij jezelf hebt doen geloven, dat het geen reden meer is om je iets kwalijk te nemen en ‘dus’ om je schuldig te voelen: de consequenties zijn immers niet meer (zo) erg.
Voor jouw persoonlijkheid vergt het wat moed om ervoor uit te komen dat je iets fout hebt gedaan, en de persoonlijkheid van de ander is doorgaans niet zo goed in vergeven (die vond jou immers waarschijnlijk ook fout en moet daar nu in zichzelf een andere draai aan geven) en moet er dan zelf ook nog eens flink mee aan de slag. De verwachting van de persoonlijkheid die het vertelt is trouwens wel ongeveer dat zijn eerlijkheid logischerwijze beloond dient te worden met vergeving, en dat is dan ook vaak weer een bron van spanning als de ander die niet wil geven. In dat geval ervaar je jezelf namelijk als het sufferdje van de dag, want je hebt jezelf ‘verzwakt’ tegenover de ander, en die ander laat dat lekker zo, en daar zal je persoonlijkheid gegarandeerd weer op gaan reageren door de ander weer aan te vallen, al is het alleen maar in je eigen gedachten.
Op deze manier ben je afhankelijk van iemand anders en of die bereid is om je te vergeven om de vicieuze cirkel van je eigen oordelen waarin je persoonlijkheid je gevangen heeft, te doorbreken. Bovendien moet je het vaak nog voor jezelf blijven herhalen, het is immers hetzelfde mechanisme van oordelen wat je op alles loslaat alleen nu met een extra normpje erbij (was erg, maar nu niet meer).
Het kan ook anders. Namelijk door de verantwoordelijkheid voor het gebeurde niet alleen bij jezelf te leggen (waar je in deze stap blijkbaar al min of meer toe bereid was), maar bovendien om jezélf te vergeven. Eigenlijk is dat ook het meest logisch: je hebt jezelf schuldig verklaard (al dan niet geholpen door buitenstaanders), dus je bent ook de aangewezen persoon om dat weer ongedaan te maken. En jezelf wérkelijk vergeven doe je niet door jezelf schuldig te verklaren en dan weer te vergeven, maar door je eigen oordelen niet meer te geloven als waarheden in zichzelf. Om dat voor elkaar te krijgen, moet je naar de bron gaan van het proces waarin je oordelen ontstaan: waarnemen > oordelen/interpreteren > gevoel > gevoel vasthouden/kwijt proberen te raken. En dáár de keuze maken om dat proces niet eindeloos te blijven herhalen en dus waar maken voor jezelf, maar om het los te laten en je waarneming verder aan je innerlijke Zelf te geven.
ik ben serieus 
