Emotionele epoch

[Ovalidem]

Dag medesporters, BB'ers en anderlui.

Zal ik maar? Oké dan.

(ik moet er wel even bijzeggen dat ik nogal wat emoties achter mijn redeneringen en motivaties zitten plus het feit dat dit het de eerste keer is dat ik het aan iemand anders vertel maakt het extra spannend en angstig voor me.)

Het begon allemaal toen ik geboren werd, niets aan het handje gewoon gezond. Zelf een beetje te licht voor een kind dat na 8 maanden al geboren werd. Enfin, tot mijn vierde geen problemen gehad apart van wat kleine operaties.

Op mijn vierde ging het mis, ik kreeg een ernstige aanval van astma en liep bijna blauw aan. Mijn ouders me naar het ziekenhuis gebracht en me daar laten onderzoeken. Na tests en nog wat allemaal, werd er de conclusie getrokken dat ik een pilletje nodig had om mijn luchtwegen te laten ontspannen. Dit pilletje (wat ze er natuurlijk niet bij gezegd hebben) had nogal wat heftige bijwerkingen waar ik dertien jaar later nog steeds last van zou hebben heb op heel veel verschillende manieren.

Één van die bijwerkingen was het uitermate hoge niveau van opname van vocht en het aanmaken van vocht in mijn lichaam. Dat was op zich geen probleem totdat er op een gegeven moment mijn lichaam zei; ""Hé, je kan niet sporten want je voelt je slecht". Ik begon dus een hekel te krijgen aan sport (je ziet misschien al heen gaat met dit verhaal maar wacht even er komt nog meer) en toevallig had mijn vader een PS1 gekocht voor "de zomaar". Ik had er dus als kind geen behoefte aan om te gaan sporten want ik kon lekker op de bank zitten en gaan playstationen.

Een tijdje later, na de eerste en de tweede klas ondervond ik problemen met mijn klasgenootjes. Dingen zoals niet mee wíllen sporten vanwege fysieke beperkingen. Of dingen zoals "Hé dikke!". Dit had natuurlijk allemaal heel veel effect op een klein jongetje. Ik dus maar lekker door bikkelen (wat overigens vaak samenging met dagen aan een thuis huilend thuiskomen) tot aan de middelbare school met heel veel ervaringen die ik nu nog steeds niet wil hebben en vice versa die ik graag zou hebben gehad.

(Dit allemaal zorgde voor een HEEL hoog vet gehalte in mijn lichaam. Ik geloof dat ik 50 kilo woog in groep 6? Groep 7? Ik weet het niet meer.)

Dus middelbare school ging goed, (althans, de eerste klas) beetje minder geplaag en gepest. Ik kwam wat meer voor mezelf op. Het was niet bewust maar ik begon in mijn onderbewustzijn onrustig te raken en steeds meer temperament te tonen.
De tweede klas was nogal een drama; totaal geen medelevende kinderen, veel te hoog niveau (wat zorgde voor wekelijkse preken van mijn vader(!)) en dus al met al niet bepaald een plaats waar je je kind het liefste ziet opgroeien.

Derde klas, ik werd wat zekerder van mijzelf omdat ik net de groeispurt achter de rug had, er was dus minder te zien van mijn buikje!

Vierde klas, ik begon wat meer interesse te tonen in meisjes maar helaas werkte dat niet de andere kant op. Ik dacht: "Ik moet er beter uitzien!" maar echt iets doen ho maar. Tot op een gegeven moment ik een idee kreeg. "Wat als ik nou ga bodybuilden." Dacht ik bij mezelf. "En dan niet pietlullig een een beetje spier kweken en vet verliezen, maar sérieus bodybuilden." Ik dus veel zeuren of ik naar de sportschool mocht.

Uitendelijk begonnen met sporten, het eerste jaar achter de rug te hebben (op dit moment dus) uitgevogeld te hebben dat ik niet sport voor de meisjes, maar om mijn ouders te laten zien dat ik alles wat er naar me toe gegooid wordt (pilletje) aan kan. Niet om ze trots te maken of iets positief naar hen toe, maar voor mezelf. zo van: "Kijk moeder, ik kan alles wat naar me gegooit word ZELF oplossen! Zelfs het feit dat jullie dachten dat dat pilletje me goed zou doen terwijl het eigenlijk meer kwaad dan goed heeft gedaan."


Zo, dat is er uit. Ik hoop dat ik niet TÉ negatief was over mijn ouders, het zijn geweldige mensen. Maar soms dringen ze toch hun eigen mening door terwijl ze geen idee hebben wat het met anderen (vooral mij) doet.

Ik hoop dat andere mensen er wat aan hebben, zo niet, dan heb ik tenminste een last minder op mijn schouders.

Dank u en gegroet,
~Ö

Klik om meer te lezen...

 

[Ymir]

Altijd karma voor een persoonlijk verhaal als dit!

Niet om ze trots te maken of iets positief naar hen toe, maar voor mezelf. zo van: "Kijk moeder, ik kan alles wat naar me gegooit word ZELF oplossen! Zelfs het feit dat jullie dachten dat dat pilletje me goed zou doen terwijl het eigenlijk meer kwaad dan goed heeft gedaan."

Klik om te verkleinen...

Je moeder is jezelf niet. Het verschil tussen meiden pleasen of meiden is een kwestie van dat je moeder wat dichterbij staat. Deed ik ook heel lang daarom reageer ik. Ik denk dat je bijna het kwartje ziet vallen. Nu nog beseffen dat motivatie in jezelf zit (intrinsiek) Als je wat ouder wordt besef je dat de dingen die je doet puur en alleen voor jezelf doet omdat jij iets heel graag wil.

Verder heel goed verhaal maar met de motivatie van ouders trots laten zijn werkt niet. Bij mij helemaal niet omdat niks werkt om mijn vader te pleasen (hij vind zichzelf altijd superieur, kan alles beter dan ik, denkt hij) In een kort tijdsbestek heb ik het roer omgegooid en alles uit mijn /ambitie/drive te halen. Blijkt dat die drive ook veel sterker is en het maakt je meer onafhankelijk en meer een individu.

 

[Ovalidem]

Ik denk dat je me verkeerd begrepen hebt.

Ik doe niets voor anderen als het gaat om dingen die ik zélf wil.

Ik wil ze alleen laten zien dat ik ongeacht wat er met me gebeurt, ik het ZELF op kan lossen. Dit komt omdat ik nooit echt hulp van ze heb gehad en het dus laat zien dat ik het nooit meer nodig heb van ze. Ik heb geen hulp van anderen nodig. Als ze er toevallig trots mee beleven dat ik het allemaal zelf op kan lossen kan ik zeggen dat het niet aan hen te danken is.

Maakt dat het een beetje helder? Hoe kwam het eigenlijk dat je dacht dat ik probeerde mijn ouder trots te maken?

 

[Ford62]

Erg lastig, maar zeker respect dat je het zo verteld. Het verleden moet je in het verleden laten, concentreer je op je toekomst. Ik herken me met het "zelf oplossen" ik ben altijd erg dun geweest, vroeger aten we vaak biologisch en altijd groente en fruit (waarvan ik nooit veel at). Resulteerde in een hele dunne lange jongen. Ik ben sinds 2 maanden flink aan het trainen, met gelukkig goed resultaat. Heb hiervoor al een jaar in de sportschool gezeten maar had eigenlijk geen id wat ik aan het doen was. Toen ik 2 maanden geleden begon zei me pa "je hebt helaas geen goede genen, je bent dun dus waarom doe je er zo veel moeite voor?". Ik heb dit omgezet in extra motivatie om mijn doel te behalen, en dat zou jij ook moeten doen. Ik zal niet stoppen voordat ik mijn doel heb berijkt, en dat komt sneller dichterbij dat ik had gedroomd. Hopelijk berijk jij het ook, gewoon doorzetten. Ook als je denkt dat het niet lukt! Sterkte.

 

[Ovalidem]

tja, ik heb altijd al een natuurlijke motivatie gehad bij dingen die ik wilde. Alleen als ik merk dat ik niet vooruitga da begin ik met steigeren. Maar dankzij BFFM heb ik geleerd dat er altijd wat aan te doen is.

 

[Ymir]

Hoe kwam het eigenlijk dat je dacht dat ik probeerde mijn ouder trots te maken?

Klik om te verkleinen...

Omdat ik dacht te lezen dat je het vooral heel belangrijk vind wat zij vinden en omdat ik dacht te herkennen van mezelf toen ik jonger was. Ik schatte zomaar in dat jij niet 35 bent zoals ik maar ook dat kan ik niet zeker weten

Nevermind.....