Lauwelaar, normaal gesproken ken ik jou als een welbespraakt en hoogst intelligent man maar hier heb ik mijn vraagtekens bij.
Ik ook. Dat van die welbespraaktheid klopt, maar dat gebruik ik louter en alleen om het gebrek aan intelligentie te verbergen.
Hoe dan ook, sterkte bro, 7 jaar is niet niks en zo'n langdurig opgebouwde band gooi je niet zonder sterke reden over boord. Hou je taai kerel.
Inderdaad. Volgens mij heb je een impulsiviteitsprobleempje als je een relatie van 7 jaar weggooid omdat je vriendin je een paar dagen negeert.
Ik had het hele verhaal eigenlijk opgeschreven om het van me af te schrijven. Ondanks dat dit een internetboard over bodybuilding/krachtsport is en internetcontact een verwaterde vorm van menselijk contact is werkt het wonderbaarlijk goed.
Schijnbaar vinden mensen het interresant (= een hart onder riem, thanx), dus ik zal proberen het zo goed mogelijk uit te leggen.
Al binnen een jaar van onze relatie wist ik dat dit niet voor de rest van onze levens was. Mijn vriendin reageert spanningen en problemen namelijk af op haar vriend, dat was ik dus. Bij tijd en wijle negeerde ze me of bekte ze me af. Soms was dat terecht omdat ik de oorzaak was van die spanningen & problemen. Maar vaak genoeg reageerde ze zich ook op mij af terwijl ik me van geen kwaad bewust was. Dan functioneerde ik min of meer als haar psychiater/therapeut/personal motivator. Omdat ik tot over mijn oren verliefd op haar was koste me dat weinig energie, maar ik wist ook wel dat je zoiets niet eeuwig volhoudt.
Daar komt nog een bij dat ik prima over emotie's kan praten als ik ze heb verwerkt en een plaats hebt gegeven (eugh, libelle woord. beter nog: een plekje hebt gegeven en veilig heb opgeborgen
), maar als iets me echt raakt dan klap ik dicht.
De laatste tijd was ik vooral druk de problemen uit mn eigen leven op te lossen, en om eerlijk te zijn werd ik daar niet echt zelfverzekerder van. Het raakte me dus heel wat meer als me vriendin me negeerde of me afbekte. En daar werd ik weer niet echt veel communicatiever van. En dan zaten mijn vriendin en ik zwijgend en gefrustreerd naast elkaar op de bank of bij elkaar aan de telefoon. Dat is echt dodelijk voor een relatie kan ik je vertellen (als we zoiets aan de telefoon hadden was het redelijk vreemd om te zien denk ik, dan zat ik aan de ene kant van de lijn zwijgend met de hoorn gefrusteerd vast tegen mijn oor aan geduwd en zij zat gefrusteerd zwijgend aan de andere kant, het enige wat we dan gedurende 10 minuten of langer tegen elkaar zeiden was hmmm, hmmhmm hmpff tsja en jaja, als ik het niet zo k*t had gevonden had ik er vast en zeker flink om moeten lachen).
Maargoed, de afgelopen week was dus de spreekwoordelijke druppel.
Het nare is dat ik nog nooit zo'n leuke vrouw heb ontmoet als haar. Ik heb ook nog geen vrouw ontmoet waar ik zo mee kon lachen als haar. En ik heb naast haar ook nog nooit een vrouw ontmoet waarmee ik een discussie kon aangaan over de dingen die mij interreseren. Om eerlijk te zijn vind ik de meeste vrouwen oppervlakkig en simpel en als ze dat niet zijn dan intereseren ze zich voor hele andere zaken als ik doe. Eigenlijk vind ik de meeste mannen ook simpel en dom of oninterresant, maar tot mannen voel ik me niet aangetrokken dus dan boeit me dat niet zoveel.
k krijg er stiekem een kick van als een vrouw tegen me opgewassen is, of me zelfs klem lult. Dat gebeurd helaas zelden. Ik heb het dus uitgemaakt met een vrouw waar ik mee kan lachen, waar ik mee kan praten en die van me houdt.
Dat samen met een hoop twijfel & angst maken dat ik me redelijk k*t voel.
Het toeval wil dat ik de afgelopen week in 1 of ander amerikaans tijdschrift een artikel las over allerlei methodes die ons onderbewustzijn gebruikt om ons ego te beschermen bij tegenslag, allerlei feedbackmethode's die niet op de realiteit gebasseerd zijn maar die puur dienen om je ego te beschermen tegen allerlei destructief gedrag zoals depressie's en zelfmoordneigingen enzo.
Ik moet zeggen dat mijn onderbewustzijn die methode's redelijk goed gebruikt. Want ik weet dat ik zelf ook debet ben aan het feit dat de relatie na 7 jaar naar de knoppen is (ik had haar bv wel wat eerder mogen vertellen hoe ik erover dacht, daar moet je geen 6,5 jaar mee wachten, en ik heb haar ook een aantal malen flink gekwetst door verwijtbare stommiteiten). Maar ondanks een incidentele huilbui denk ik dat ik er wel weer bovenop kom. Van zelfmoordneigingen zijn geen sprake, ik eindig hooguit als een verbitterde eenzame oude alcoholist.
jk; ot veel sterkte
