AMSTERDAM - Vastgoedmagnaat Endstra klapte uit de school over ‘politiecontacten’ Holleeder.
Ze weten alles, ze weten waar iedereen woont. Dat is echt heel eng.’’
Aan het woord: Willem Endstra. Vastgoedmagnaat, vermeend witwasser. En naar eigen zeggen slachtoffer van Willem Holleeder, die hem voor miljoenen zou hebben afgeperst.
In het laatste jaar voor zijn dood spreekt Endstra, in het diepste geheim, met de criminele inlichtingeneenheid van de Amsterdamse politie. Hij is bang voor Holleeder, doodsbang. En hoopt dat de politie hem wil oppakken. Endstra vertelt de politie wat hij weet over Holleeder: afpersingen, bedreigingen, liquidaties.
Maar de angst voor Holleeder blijft, zelfs tijdens de vertrouwelijke gesprekken met de rechercheurs. Tijdens één van die gesprekken slaat die angst duidelijk toe. De politiemensen rapporteren: ,,Hij spreekt zijn angst uit over het voeren van dit gesprek en geeft aan, dat zodra wij hier een rapport over maken, dit uit zal lekken hetgeen zijn dood zal betekenen. Aan het eind van het gesprek bood hij ons geld als we dit niet zouden rapporteren. Letterlijk zei hij: ‘Ik heb er wel een paar tonnetjes voor over jongens, als jullie het niet op papier zetten!’.’’
De angst is begrijpelijk. Na een van zijn gesprekken, ’s avonds laat op het Amsterdamse hoofdbureau, gaat de bel in huize Endstra. Voor de deur staat Holleeder, die al gehoord heeft van het gesprek. Endstra krijgt voor straf een boete.
Endstra voert vele gesprekken met de politie, meestal in een rijdende auto, en de corrupte contacten van Holleeder komen diverse keren aan bod. De topcrimineel heeft volgens Endstra meerdere van zulke politiecontacten, waaronder ‘een hele hoge’. Holleeder heeft het volgens Endstra ook gehad over een contact dat hij ‘De Pet’ noemt. De rechercheurs rapporteren dat Endstra ‘weet aan te geven dat dit contact tonnen heeft ontvangen voor de verstrekte informatie’. De corrupte contacten zouden eerder al zaken hebben gedaan met een andere prominente crimineel, Mink K. Holleeder heeft Endstra verteld dat het contact met deze ambtenaren ‘heel omzichtig’ plaats vindt: met de brommer of lichte motor ergens naar toe rijden, en dan snel de bus of metro in, ‘om zo volgen te voorkomen’.
Dankzij de contacten weet Holleeder bijvoorbeeld dat xtc-handelaar Ton van D.
een politie-informant is. Hij weet zelfs het nummer waaronder Van D. bij de politie is ingeschreven. Holleeder beschikt over interne politierapporten en is vaak snel op de hoogte van vertrouwelijke informatie. Na de poging tot liquidatie op crimineel Ronald van E., in 1999, beschikt Holleeder ‘binnen drie dagen’ al over de afgelegde verklaringen.
Endstra weet veel, maar de namen van de corrupte ambtenaren geeft hij niet. Hij kent ze niet, of wil ze niet prijsgeven. Tijdens een van de gesprekken vraagt een rechercheur aan Endstra: ,,En u heeft geen idee of die op het hoofdbureau zitten of bij onze dienst CIE of wat dan ook?’’ Endstra, lachend: ,,Jullie naam is niet gevallen.’’
Naarmate Endstra langer met de politie praat, groeit zijn angst voor Holleeder. Hij heeft overwogen om het land te verlaten. ,,Nou, dan zeg ik emigreren. Nou, dat is eh... moeilijk, omdat ik een vrij grote familie heb. En ze weten, dat heeft-ie ook al gezegd: je moet niet denken dat je kan vluchten. Met mijn politiecontacten weet ik toch waar je zit, binnen een dag.’’
Endstra zegt met de politie een manier te willen zoeken om ‘Holleeder en zijn groepering onschadelijk te maken’ en geeft aan dat hij dit financieel wil steunen. Maar zo ver komt het niet. In januari 2004 verbreekt Endstra de samenwerking. Amper vier maanden later wordt hij geliquideerd in Amsterdam.
gaat erom dat er een hoge politie ambtenaar informatie doorspeelt naar topcriminelen.
