Een embryo is compkeet kansloos zonder baarmoeder.
Waarom weet jij zo zeker dat dáár de grens ligt tussen een leven, en een stap om tot leven te komen? Waarom ligt die grens niet bij de eerste kloppingen van het hart, of het ontwikkelen van een zenuwstelsel, of het geboren worden? Of misschien al bij de productie van een zaadcel of een eicel? Of bij twee mensen die verliefd worden? Het lijkt mij persoonlijk het meest logisch om te kijken wanneer aan alle kenmerken van een levend wezen wordt voldaan. Al is dat natuurlijk niet zo heel eenvoudig, lijkt een enkele cel of een klompje cellen daar in mijn ogen niet aan te voldoen.
Dieren zijn een stuk 'levender' dan een embryo in de eerste paar maanden, en die worden zonder problemen met miljoenen opgegeten.
Een zaadcel kan uitgroeien tot een mens, maar daar worden miljarden van opgeveegd door pubers met een tissue.