Ben je dan ook tegen IVF en bijvoorbeeld het kunstmatig in leven houden van comapatienten? Daarbij spelen de dokters ook met leven en dood, alleen slaat de weegschaal dan uit naar leven, ipv dood.
)
Sterker nog, mensen zíjn dieren. Nogal logisch dus dat we er op lijken.
dat bedoel ik, maar ik wilde er dus niet naar afwijken 
Juist daarom, dat is dus moord met voorbedachte rade om er uberhaupt aan te beginnen.Een embryo is compkeet kansloos zonder baarmoeder.
De grens ligt bij het (in dit geval kunstmatig) in gang zetten van het proces dat een mens/persoon gaat vormen en dat wij leven/groei noemen.
Appelen met peren vergelijken is zinloos, de zaadcellen worden constant aangemaakt en sterven ook weer bij lozing, het zijn geen levende wezens (alleen bewegende cellen die niet kunnen delen) en zullen het zonder contact met eicel ook nooit worden. Dit maakt deel uit van de natuurlijke gang van zaken, er wordt geen leven doodgemaakt omdat er om te beginnen geen situatie geschept wordt die tot leven kan leiden.
Mij niet, die kenmerken zijn juist heel vaag en voor eidereen anders, wat jij een klompje cellen noemt is voor een ander al een herkenbaar wezen dat mens gaat worden. De grens is veel duidelijker bij bevruchting; die is er of die is er niet.
Als je er dieren bij gaat halen dan is het vrij zinloos om hierover verder te gaan. We hebben het hier over mensen, al sje dit argument zou volgen kan je ook straffenloos mensen doden en opeten? Nee, het gaat erom dat wij mensen voor onszelf hebben bepaald dat we elkaar niet zomaar doden, dat er straffen op staan. En nu zou diezelde beschaving even gaan bepalen dat een bevruchte eicel geen probleem is om te doden? Waarom zou dat stadium geen moord zijn en een later stadium wel? terwijl beide gevallen tot een levende persoon kunnen evolueren. het is je complete en reinste onzin om zo te denken en is ethisch gezien totaal niet te verdedigen.
Dan ben ik iig blij dat je geen dokter bent geworden, terug naar de Middeleeuwen met egoïsme als uitgangspunt. Die ziekte is heel erg, maar zo zijn er tal van andere ziektes die heel erg zijn. Daar zie ik deze 'oplossingen' ook niet , dus waarom wel bij deze ziekte. Dit hoort thuis in een science fiction film met zo'n gek die mensen gaat klonen voor onderdelen, maar niet in onze moderne en beschaafde wereld.
Nee daar ben ik niet tegen, ik heb trouwens niets tegen het kunstmatig beïnvloeden oid op zich. Ik stel alleen vragen bij het doden van menselijke levensvormen na kunstmatige opwekking, dat is iets helemaal anders dan kunstmatig in leven houden, wat juist positief is.
Ik denk dat heel veel mensen niet weten hoe gelukkig ze zijn, dat Phreak geen arts is...Stamcellen worden ook gebruikt tegen bijvoorbeeld kanker en bepaalde vormen van reuma. Dit door middel van beenmergtransplantatie. Misschien dat een verder gevorderde stamceltherapie ook bij deze ziekten gebruikt kan worden.
OK, ik begrijp je punt. Ik vind zelf, dat wanneer je een (eventueel) leven niet mag eindigen, je ook andere levens niet mag verlengen.
Ik denk dat men eerder zou kiezen voor het opnieuw laten aangroeien van lichaamsdelen, dmv benodigde cellen (in dit geval het liefst van de patient zelf).
Wat ik eigenlijk bedoelde is dat men daar blijkbaar minder vragende partij is vanuit die hoek (je hoort er toch minder over in de media). Zou kunnen dat ook daar nog veel onderzoek nodig is voor men er echt toe in staat is om het toe te passen. Toch hoor je in de media meer over parkinson, waarom dat is weet ik niet, want kanker is minstens zo ernstig. Men kan de ziekte wel als argument gebruiken om bepaalde morele standpunten te overbruggen, maar dan moet je dat voor de zwaarste gevallen eerst doen vind ik.
Directe dood is natuurlijk wat ernstiger dan verkorten. Het leven verkorten (bijv. door een nier af te staan als donor) is wel aanvaard en is door de donor goedgekeurd. Ik heb dan ook niets tegen euthanasie, mensen in extreme chronische pijn die geen toekomst hebben moeten zelf over hun leven kunnen beslissen, of ongeboren kinderen die zo zwaar gehandicapt zullen zijn dat hun leven één grote ellende zal worden, dat zijn uitzonderingen waar je over leven en dood kan gaan beslissen. Dit ligt helemaal anders bij leven waar je helemaal niets over weet, maar toch gaat gebruiken en beëindigen.
Stamcellen zijn een heel mooie ontdekking, maar je moet denk ik heel voorzichtig zijn in de praktische toepassingen. Grenzen worden steeds verlegt, voor je het weet is het einde zoek.
Een embryo is compkeet kansloos zonder baarmoeder.
Waarom weet jij zo zeker dat dáár de grens ligt tussen een leven, en een stap om tot leven te komen? Waarom ligt die grens niet bij de eerste kloppingen van het hart, of het ontwikkelen van een zenuwstelsel, of het geboren worden? Of misschien al bij de productie van een zaadcel of een eicel? Of bij twee mensen die verliefd worden? Het lijkt mij persoonlijk het meest logisch om te kijken wanneer aan alle kenmerken van een levend wezen wordt voldaan. Al is dat natuurlijk niet zo heel eenvoudig, lijkt een enkele cel of een klompje cellen daar in mijn ogen niet aan te voldoen.
Dieren zijn een stuk 'levender' dan een embryo in de eerste paar maanden, en die worden zonder problemen met miljoenen opgegeten. Een zaadcel kan uitgroeien tot een mens, maar daar worden miljarden van opgeveegd door pubers met een tissue.
Zoals ik al eerder zei: makkelijk praten als alles makkelijk gaat. Probeer dit eens: zeg tegen je moeder dat, als zij een ziekte krijgt die met stamcelonderzoek genezen of voorkomen had kunnen worden, je haar liever gewoon een lange, pijnlijke dood laat sterven. Want jouw gevoel van ethiek is natuurlijk belangrijker dan alles anders. Jouw ethiek gaat natuurlijk ook boven die van iedereen die het niet met je eens is. Want alleen jouw visie op ethiek kan natuurlijk de juiste zijn. Toch?
Says you. Hele volksstammen, inclusief mensen die van dit soort zaken verstand hebben, zijn het niet met je eens. Trouwens: stamcelonderzoek kan voor zeer veel ziektes en aandoeningen hoop op een behandeling bieden. Verlamming, etc., is ook vermoedelijk behandelbaar als zulk onderzoek gedaan kan worden.
Ja, we gaan, heel humaan, chronisch lijdende mensen tegen hun zin in leven houden. Leven is het hoogste doel! Kwaliteit van leven doet er niet toe. Vat ik het zo goed samen?
Als je differentieert op mensen die een slopende ziekte van dichtbij hebben meegemaakt en de salon-ethici, dan liggen de resultaten nogal uit elkaar, vermoed ik.
Bedankt, ik was al aan het twijfelen waar ik mijn informatie voor het ontwikkelen van een ethisch vandaan moest halen. Denkwerk en boeken zijn natuurlijk achterhaald; Hollywood is de ultieme bron!
dit is dan een uitspraak waar ik me in kan vinden. Ben het er niet mee eens, maar dit getuigt van bewustzijn van de niet-objectiviteit van ethiek.
Euthanasie voor iedereen, en elke maand verplicht een proctologisch onderzoek!
