Even mijn laatste bericht uit het "wat heeft jouw dag verpest" topic geciteerd.
Na een ziekenhuisopname van 2,5 week, waarvan 10 dagen op de IC is mijn vader afgelopen vrijdag overgeplaatst naar een Coronarevalidatiecentrum en heb ik hem gisteren eindelijk kunnen zien. Was ontzettend fijn, maar ook shocking en confronterend. Hij is 8-10 kilo spiermassa kwijt en dat zie je vooral aan zijn armen en benen, daar is echt niets meer van over. Als het goed is gaat hij morgen starten met zijn revalidatietraject.
Als je hem vergelijkt met andere IC coronapatiënten, dan is het beeld over het algemeen positief. Hij kan al zelfstandig wat staan en een beetje lopen met een looprekje. Ik hoor veel andere gevallen van patiënten die zelfs na 3 weken uit de IC nog steeds helemaal niets kunnen doen en mentaal ook helemaal fucked up zijn. Zowel lichamelijk als mentaal gaat het dan relatief gezien best OK met hem. Hij heeft wel aangegeven dat hij ook geestelijk hulp nodig zal hebben, want vooral de laatste week IC is een ware hel geweest. Hij was die hele week bij bewustzijn, maar had dus wel die beademingsbuis in zijn keel zitten. Hij had het gevoel dat hij zou stikken en dat een hele week lang, dag en nacht. Om ervoor te zorgen dat hij niet de buis, of andere slangen uit zijn lijf zou trekken, had het medisch personeel zijn handen vastgebonden aan bed.
Al met al nog een lange weg te gaan, maar we zijn zo ontzettend dankbaar dat hij het heeft gered. IC artsen gaven aan dat hij het alleen heeft overleefd omdat hij lichamelijk in goede conditie was en vooral heeft gevochten voor wat hij waard was.
geld voor zowat 99% in het fitness/modelling/verkoop wereldje denk ik.
