Ik werk op een grote MBO in Rotterdam. Op dit moment heb ik niet veel te doen, dus blader ik door ons oersaai personeelsblaadje. Bij de vacatures lees ik wat aandachtiger; misschien is er nog een baantje met minder uren en meer loon. Ach, je weet maar nooit…
Valt mijn oog op een vacature voor telefoniste/receptionist. Niet iets voor mij, want het verdient minder, maar iets anders valt mij op…
Hmmm… Het is een Nederlandse school, in Nederland, met Nederlandstalig onderwijs. Ik mag toch verwachten dat onze deelnemers Nederlands (kunnen) spreken? Hoe wil je anders het onderwijs kunnen volgen?
Maar, blijft de vraag: waarom moet de telefoniste dan in Turks en/of Marokkaans kunnen babbelen?
“Voor de ouders van die leerlingen?”, oppert mijn collega.
Ach, kom op! Die zijn ook al jaren in Nederland. Als ze ook maar een beetje interesse hebben in de opleiding van hun kinderen, dan doen ze ook maar moeite om de taal van dit land te leren.
Waarheid is echter dat veel ouders, na jaren in Nederland te wonen, nog steeds de taal niet voldoende beheersen. Maar waarom zouden ze ook? De winkels waar ze komen, spreken hun eigen taal. Bedrijven die ze nodig hebben (woningstichting, school, IBG), leveren folders in verschillende talen. Als ze willen, kunnen ze hun hele leven hier vertoeven, alles voor elkaar krijgen, zonder ook maar een woord Nederlands te spreken.
Wat komt straks? Onderwijs in het Turks/Marokkaans?
)
