penoza
Cool Novice
- Lid sinds
- 20 jan 2013
- Berichten
- 52
- Waardering
- 0
- Lengte
- 1m78
- Massa
- 91kg
- Vetpercentage
- 15%
Haha, oke dit kwam ik tegen op een gezondheidsforum
sommige mensen
Lees mijn verhaal, over hoe ik omging met mijn situatie na anabolen te hebben gebruikt. Lees het, zodat je er nooit aan begint. Het is de moeite waar om het even door te lezen.
Ik denk dat ik even mijn verhaal hier kwijt wil. Sure, ik heb ook anabolen gebruikt, maar niet in alle hevigheid. Ik was nog niet eens 18, laat staan dat ik een volwassen was.
Ik heb in totaal 6 of 7 pillen gebruikt van het anabool Proviron en heb een stuk of 5 pillen clomid geslikt.
Het begon allemaal zo goed he, je bouwde je hierna voort uit je eigen positie die je al in het leven had. Je werd maar alleen sterker en beter in de dingen waar je helemaal niet goed in was. Je ging beter leren, beter praten, sneller praten, je maakte nieuwe vrienden, die je normaal gesproken niet zo zomaar zo gemaakt hebben.
Heel goed allemaal, toen er op een dag ik compleet van de kaart was. Ik gaf absoluut de anabolen niet de schuld natuurlijk, je dacht maar aan een griepje, een buikpijntje, een hoofdpijntje, hoewel er wel heel veel meer aan de hand bleek te zijn.
Naarmate ik voderde in mijn leven, na de drugs te hebben gebruikt en daarmee te hebben gestopt, kwamen de echte problemen juist. Complete dagen waarin nauwelijks wat kon zeggen, dagen waarin ik bijna niets kon uitvoeren, gevolgd door hele snelle dagen waarin ik alles kon uitvoeren. Ik werd er doodziek van. Ik veranderde dag tot dag, en soms zelf uur tot uur en half uur tot half uur in iemand anders, zo leek het. Je ziet de mensen anders, de gezichten veranderen, en zelfs gaat het zover dat hun stemmen ook veranderen.
Op een gegeven moment verloor ik totale controle en heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen, natuurlijk niets verteld aan de artsen, dat zou me te schamelijk zijn geweest. Na 2 weken mocht ik weer weg, heb ee mri gekregen, niets bijzonders kwam eruit.
Tijdens de twee weken in het ziekenhuis ben ik aan het einde van mijn "glorieuze momenten" gekomen, de dagen waarin ik mezelf superman voelde, want zo gaat het ook eenmaal, je voelt dat je alles aankan, en je kan het ook aan.
Nadat ik compleet mijn systeem uit balans had gekregen, begon mijn eigen systeem weer in die tijd op gang te komen en beleefde ik dus ook met de effecten van de anabolen, weer mijn hoogtepunten waarin ik geloofde dat ik alles aankon. En daarna weer de terugval, weer het verlies van controle, het verlies van alertheid, het verlies van wijsheid, het verlies van grootheid.
Dit is een tijdje zo door gegaan, dat ik op zijn beurt voor gedurende 4 maanden ups and downs beleefde, toen er de tweede slag nadat ik uit het ziekenhuis kwam, ik me eigen wijsheid verloor had zien gaan.
Ik leefde als een 10 jarige kind, hoewel ik eruit zag als 19 jaar. Iedereen die ik kende, was voor mij niets geworden. Ik had mijn vroegere lust, het tonen van affectie, blijdschap, redeneren allemaal kwijtgeraakt.
Hoewel ik in deze situatie kwam, kon het me niets schelen, omdat ik ertoe gedwongen werd door mijn lichaam.
Ik heb hard gevochten, heel hard gevochten hiertegen, wat mij uiteindelijk tot een positie heeft gebracht waarin ik mezelf dagelijks zie veranderen in de spiegel en ik 10 keer nadenk voordat ik wat nuttigs zeg. En als ik wat zei, dan was het zo dat ik lang daarover moest nadenken.
Ik voelde me een cocoon, net als een rups, in een omhulsel, waarin ik opgesloten zat en mezelf niet meer kon zijn, wie ik vroeger was.
Ik had compleet geen emoties meer, ik was als een robot die een bepaald soort routine dagelijks beleefde en dat weer keer op keer beleefde. En dat ging zo door en door voor meer dan 9 maanden, totdat ik op een gegeven moment weer enig herstel toonde.
Ik was ernsitg gefrustreerd in die perioden, had geen coïtus met niemand, voelde me alleen gelaten, en moest alles weer aan iemand anders de schuld geven. Achterdochtig, boos om niets, en de volgende morgen, of zelfs 3 uur erna weer de aardigste persoon ter wereld.
Na de 9 maanden heb ik enig herstel gehad van mijn eigen intellect, waardoor ik wat meer de dingen reeler opvat en niet kinderlijk omga met een bepaalde situatie.
Maar ik vrees dat dit niet het enige is wat ik ga zien, ik heb nog steeds tot op de dag van vandaag ernstige wisselingen in stem, gedrag en opvattingen over de wereld die ik door mijn ogen zie. Ook is het zo dat mijn gezicht, aangezet door de anabolen, veranderingen ondervindt.
Wat mij tot nu toe het ergst is gebleken is dat mensen anders reageren als ze je ineens zien veranderen in hun ogen. Dan gedragen ze zich ook anders, hoewel jijzself vind dat het niet zo is, en dat het allemaal wel goed komt.
Maar ik blijf sterk, ik heb 1 maand geleden weer een zwaar aanval gehad. Onder een zwaar aanval versta ik dan het compleet niet meer aanwezig of werkzaam aanwezig zijn van mannelijke geslachtshormonen, waardoor je letterlijk van een volwassen type wordt teruggedrongen tot een drie kwart levenloos persoon. Dit kwam heel erg aan bij mezelf, omdat ik ook die tijd verkouden was. Ik zat op het nippertje van de dood. Ik had tijdens de aanvallen helemaal geen ene benul van wat er om me heen gebeurde. Ik observeerde alleen maar, maar kon niets zeggen. Na de heftige aanval, kwam in schokkende golven weer de geslachtshormonen in werking, waardoor ik in gedurende 5 a 6 dagen heftige wisselingen in gedrag vertoonde om de 30 minuten. Dat was misschien wel het ergste.
sommige mensen
Lees mijn verhaal, over hoe ik omging met mijn situatie na anabolen te hebben gebruikt. Lees het, zodat je er nooit aan begint. Het is de moeite waar om het even door te lezen.
Ik denk dat ik even mijn verhaal hier kwijt wil. Sure, ik heb ook anabolen gebruikt, maar niet in alle hevigheid. Ik was nog niet eens 18, laat staan dat ik een volwassen was.
Ik heb in totaal 6 of 7 pillen gebruikt van het anabool Proviron en heb een stuk of 5 pillen clomid geslikt.
Het begon allemaal zo goed he, je bouwde je hierna voort uit je eigen positie die je al in het leven had. Je werd maar alleen sterker en beter in de dingen waar je helemaal niet goed in was. Je ging beter leren, beter praten, sneller praten, je maakte nieuwe vrienden, die je normaal gesproken niet zo zomaar zo gemaakt hebben.
Heel goed allemaal, toen er op een dag ik compleet van de kaart was. Ik gaf absoluut de anabolen niet de schuld natuurlijk, je dacht maar aan een griepje, een buikpijntje, een hoofdpijntje, hoewel er wel heel veel meer aan de hand bleek te zijn.
Naarmate ik voderde in mijn leven, na de drugs te hebben gebruikt en daarmee te hebben gestopt, kwamen de echte problemen juist. Complete dagen waarin nauwelijks wat kon zeggen, dagen waarin ik bijna niets kon uitvoeren, gevolgd door hele snelle dagen waarin ik alles kon uitvoeren. Ik werd er doodziek van. Ik veranderde dag tot dag, en soms zelf uur tot uur en half uur tot half uur in iemand anders, zo leek het. Je ziet de mensen anders, de gezichten veranderen, en zelfs gaat het zover dat hun stemmen ook veranderen.
Op een gegeven moment verloor ik totale controle en heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen, natuurlijk niets verteld aan de artsen, dat zou me te schamelijk zijn geweest. Na 2 weken mocht ik weer weg, heb ee mri gekregen, niets bijzonders kwam eruit.
Tijdens de twee weken in het ziekenhuis ben ik aan het einde van mijn "glorieuze momenten" gekomen, de dagen waarin ik mezelf superman voelde, want zo gaat het ook eenmaal, je voelt dat je alles aankan, en je kan het ook aan.
Nadat ik compleet mijn systeem uit balans had gekregen, begon mijn eigen systeem weer in die tijd op gang te komen en beleefde ik dus ook met de effecten van de anabolen, weer mijn hoogtepunten waarin ik geloofde dat ik alles aankon. En daarna weer de terugval, weer het verlies van controle, het verlies van alertheid, het verlies van wijsheid, het verlies van grootheid.
Dit is een tijdje zo door gegaan, dat ik op zijn beurt voor gedurende 4 maanden ups and downs beleefde, toen er de tweede slag nadat ik uit het ziekenhuis kwam, ik me eigen wijsheid verloor had zien gaan.
Ik leefde als een 10 jarige kind, hoewel ik eruit zag als 19 jaar. Iedereen die ik kende, was voor mij niets geworden. Ik had mijn vroegere lust, het tonen van affectie, blijdschap, redeneren allemaal kwijtgeraakt.
Hoewel ik in deze situatie kwam, kon het me niets schelen, omdat ik ertoe gedwongen werd door mijn lichaam.
Ik heb hard gevochten, heel hard gevochten hiertegen, wat mij uiteindelijk tot een positie heeft gebracht waarin ik mezelf dagelijks zie veranderen in de spiegel en ik 10 keer nadenk voordat ik wat nuttigs zeg. En als ik wat zei, dan was het zo dat ik lang daarover moest nadenken.
Ik voelde me een cocoon, net als een rups, in een omhulsel, waarin ik opgesloten zat en mezelf niet meer kon zijn, wie ik vroeger was.
Ik had compleet geen emoties meer, ik was als een robot die een bepaald soort routine dagelijks beleefde en dat weer keer op keer beleefde. En dat ging zo door en door voor meer dan 9 maanden, totdat ik op een gegeven moment weer enig herstel toonde.
Ik was ernsitg gefrustreerd in die perioden, had geen coïtus met niemand, voelde me alleen gelaten, en moest alles weer aan iemand anders de schuld geven. Achterdochtig, boos om niets, en de volgende morgen, of zelfs 3 uur erna weer de aardigste persoon ter wereld.
Na de 9 maanden heb ik enig herstel gehad van mijn eigen intellect, waardoor ik wat meer de dingen reeler opvat en niet kinderlijk omga met een bepaalde situatie.
Maar ik vrees dat dit niet het enige is wat ik ga zien, ik heb nog steeds tot op de dag van vandaag ernstige wisselingen in stem, gedrag en opvattingen over de wereld die ik door mijn ogen zie. Ook is het zo dat mijn gezicht, aangezet door de anabolen, veranderingen ondervindt.
Wat mij tot nu toe het ergst is gebleken is dat mensen anders reageren als ze je ineens zien veranderen in hun ogen. Dan gedragen ze zich ook anders, hoewel jijzself vind dat het niet zo is, en dat het allemaal wel goed komt.
Maar ik blijf sterk, ik heb 1 maand geleden weer een zwaar aanval gehad. Onder een zwaar aanval versta ik dan het compleet niet meer aanwezig of werkzaam aanwezig zijn van mannelijke geslachtshormonen, waardoor je letterlijk van een volwassen type wordt teruggedrongen tot een drie kwart levenloos persoon. Dit kwam heel erg aan bij mezelf, omdat ik ook die tijd verkouden was. Ik zat op het nippertje van de dood. Ik had tijdens de aanvallen helemaal geen ene benul van wat er om me heen gebeurde. Ik observeerde alleen maar, maar kon niets zeggen. Na de heftige aanval, kwam in schokkende golven weer de geslachtshormonen in werking, waardoor ik in gedurende 5 a 6 dagen heftige wisselingen in gedrag vertoonde om de 30 minuten. Dat was misschien wel het ergste.
Waarom pakt die gast anabolen? Om zich zelf beter te voelen/beter in het leven te staan? Of heb ik dat nu verkeerd opgevat?
