Zink
Zink is een mineraal met talrijke functies in het lichaam. Het zit in alle lichaamscellen en is een onderdeel van meer dan 200 enzymen. Zink speelt een belangrijke rol in vele aspecten van het hormonale metabolisme . O.a verhindert het de omzetting van testosteron in dehydrotestosteron hetgeen van belang is voor een goede vruchtbaarheid en gezondheid van de prostaat..
Ook is dit mineraal een onderdeel van de meeste enzymen die betrokken zijn bij DNA replicatie en reparatie. Bij een langdurig zinktekort, dat veel voorkomt, sluipen hier foutjes in. Sommige zien hierin een belangrijke oorzaak van de ziekte van Alzheimer. Toen 10 dergelijke patiënten 27mg zink (aspartaat) per dag kregen verbeterden er 8 waarvan 1 "ongelooflijk".
Zink is ook nodig voor een goed functionerende schildklier. Een trage schildklier kan veroorzaakt worden door een tekort aan dit mineraal. Vanwege deze functie is zink nodig voor de groei en kan tijdens de zwangerschap het risico van een kind met te laag geboortegewicht verkleinen.
Zink is betrokken bij verschillende aspecten van insulineproductie en benutting. Diabetici scheiden meer zink uit dan anderen en hebben daarom ook meer nodig. Bij zowel type 1 als type 2 kan soms door extra zink het insulinegehalte verhoogd worden. Verder is zink van belang bij snelle wondheling en speelt het op verschillende manieren een rol in het immuunsysteem o.a. door het vrijmaken van vit.A reserves uit de lever. Als onderdeel van o.a. S.O.D.Zn enzyme doet het ook dienst als antioxidant.
Fytinezuur (volkorenbrood en vleesvervangende sojaprodukten) belemmert de absorbtie van dit mineraal. Hetzelfde geldt, zij het in mindere mate, voor calcium. Van belang is verder dat zink aanwezig is in transpiratie en sperma. Deficiëntieverschijnselen zijn o.a. witte stippen op de nagels en een verminderd smaak- en reukvermogen.
Zowel zinkgluconaat (zink gebonden aan gluconzuur, een stof die het lichaam zelf ook maakt van glucose) als zinkcitraat (gebonden aan citroenzuur) worden beter opgenomen door het lichaam dan anorganische zinkzouten zoals zinkoxide en zinksulfaat.
Zink en diabetes: Om onbekende reden hebben diabetici doorgaans lage zinkgehaltes. Vanwege de vele functies van dit mineraal in het lichaam, is het daarom niet verwonderlijk dat extra zink vele, soms kleine, verbeteringen tot gevolg heeft. Twee studies: 15 diabetici met neuropathie kregen, gedurende 6 weken extra zink (circa 100mg per dag) en 15 soortgelijke patiënten placebo’s. Voor en na de 6 weken werd het bloedsuikergehalte en de werking van de zenuwen gecontroleerd. Beiden waren in de zinkgroep aanmerkelijk verbeterd en niet noemenswaardig in de placebogroep. (J Assoc Physicians India, 1998) In een ander onderzoek onder diabetici werd het bloedsuikergehalte en de mate van oxidatieve stress gemeten. In de groep die de extra zink (30mg per dag) had gekregen was de mate van oxidatieve stress met 15 % gedaald. Geen belangrijke verandering was opgetreden in het bloedsuikergehalte. (J Am Coll Nutr. 2003)
Zink en zwangerschap: Aaan 56 zwangere vrouwen met een verhoogd risico op het krijgen van een baby met een te laag geboortegewicht werd 22,5mg zink (gluconaat) per dag gegeven of een placebo. De groep met zink ondervond minder problemen met de bevalling en de baby's hadden minder groeiachterstand en andere problemen dan de groep zonder zink. (Ned. Tijscr. Diëtisten, 1992)
Zink en Down's syndroom: Uit een onderzoek uit 1992 bleek dat kinderen met Down's syndroom veel lagere zinkgehaltes hebben dan normaal alsmede lagere waarden van het van zink afhankelijke thymushormoon (belangrijk voor het afweersysteem). Tevens bleek uit het onderzoek een storing van de stofwisseling van het schildklierhormoon thyroxine. Door toediening van extra zink konden de genoemde afwijkingen worden hersteld. (Ned. Tijscr. Diëtisten, 1993)
Zink, mannelijke onvruchtbaarheid en testosteron: 37 mannen die al langer dan vijf jaar onvruchtbaar waren kregen 60mg zink per dag te slikken gedurende 45-50 dagen. Bij de 22 mannen die bij aanvang lage testosterongehaltes hadden steeg het aantal spermatozoïden van 8 naar 20 miljoen per milliliter sperma. Het testosteron gehalte steeg ook.. Negen van de 22 vrouwen werden zwanger. Bij de 15 mannen met bij aanvang normale testosterongehaltes was er geen verschil in testosteron en nauwelijks in het aantal spermatozoïden. Hun vrouwen werden niet zwanger. (Enc. Of Nutrit. Suppl., 1996)
Bron :
http://www.vita-send.nl/zink.htm
