Een atheïst die beweert dat hij zeker weet dat god niet bestaat neem ik voor alsnog niet serieus. (iemand die beweert dat hij zeker weet dat god wel bestaat neem ik net zo min serieus)
In die zin vind ik atheïsme dus ook niet erg sterk. Om hier omheen te kunnen draaien heb ik de term 'pragmatisch' atheïst bedacht voor mezelf: Bij keuzen in het leven ga ik er vanuit dat god niet bestaat.
In die zin ben ik zelf meer een agnost ja. Vanuit een dergelijk standpunt is iedere atheïst overigens net zo dogmatisch als een gelovige. Atheïsme is in die zin het verkondigen van het niet-bestaan van god, dat net zoveel inhoud heeft als het verkondigen van het wel-bestaan van god: nihil.
(je kunt hoogstens toekenning van eigenschappen aan een god met rationaliteit benaderen)
De term agnost echter, lijkt op een bepaalde wispelturigheid te duiden die ik ook weer niet aanhang; daar is god niet waarschijnlijk genoeg voor wat mij betreft, iig niet in een zin dat hij invloed op ons uitoefent, waardoor iig mijn keuzen buiten het bestek liggen van invloed door die god, waarbij we weer komen op het 'pragmatisch atheïsme'. God is gewoon niet belangrijk genoeg om er rekening mee te houden. Maar WETEN dat hij wel of niet bestaat is imo onmogelijk.
Als je het dus heel stringent wil doorvoeren zul je ook moeten zeggen dat zuiver atheïsme een dogmatisch geheel is en er eigenlijk alleen maar agnosten en gekken bestaan.
Het is een metafysisch probleem, dat zich niet 100% door rationaliteit laat vangen. (dat hoeft ook niet)
