Training gaat prima, voeding is voor mij nog steeds een groot probleem. Heb last van eetbuien en word er gek van dat alles altijd zo langzaam gaat en het er binnen no time weer aanzit, en ik weer terug bij af ben. Nog even en ik kom steeds meer aan door frustratie.
Ik probeer op dit moment rond de 1500kcal te eten en probeer 3L water te drinken.
Heb een erg zittende levenshouding en zit sowieso veel thuis (heb veel zelfstudie en weinig contacturen op m'n universiteit), maar probeer toch zoveel als ik kan te lopen. Sowieso heb ik gemerkt dat veel lopen me hielp om geen winterdip te krijgen, en ik er vrolijk van word. Maargoed daar verbrand je geen kilo's mee.
Ik train 3x per week fullbody. Ik let ook zoveel mogelijk op m'n slaap, al moet ik zeggen dat ik het laatste half jaar veel wakker word van slapende handen (ik ga daarvoor al naar een neuroloog, misschien het tunnelsyndroom). Toch heb ik niet het idee dat ik oververmoeid ben ofzo.
M'n maag is groter dan dat ik mag eten, m'n onderhoud ligt door het vele zitten maar rond de 1800kcal.
Ik heb geprobeerd minder te eten dan 1500kcal om het wat te versnellen, maar dat hield ik al helemaal niet vol. Ik heb ook geprobeerd op onderhoud te eten en het tekort met cardio te creeëren, maar eerlijk gezegd ging me dat ook te langzaam. Gevolg: ik baalde en had weer eetbuien door het eten uit emotie.
Ik vind mezelf aan de ene kant een vreselijke aansteller. Zo van zeur niet maar DOE HET GEWOON (en heb geduld). Maar aan de andere kant denk ik dat ik misschien te geobsedeerd bezig ben met m'n voeding waardoor het niet lukt. Ik denk nu echt non stop aan m'n eten, en misschien dat ik dáárom juist eetbuien heb. Geen idee. Heb al een cheatday 1x in de 2 weken ingesteld maar dat blijkt me ook niet genoeg te motiveren ofzo, want heb alsnog eetbuien tussendoor. Het probleem zit hem trouwens niet in het ''ongezonde'' eten, maar in de hoeveelheid.
Ik heb al al die bikinimodellen en bodybuilders ontvolgt op instagram en facebook, omdat ik misschien teveel naar andere keek heb ik het idee.
Ik wil het zoo erg graag. Ik ben ook nooit echt dik geweest, maar heb sinds 3/4 jaar lovehandles waar ik wel lichtelijk van walg. Nog steeds noemen mensen me slank maargoed dat terzijde, ik wil méér dan slank zijn. Verder vind ik mezelf niet lelijk of iets, zelfvertrouwen is ook wel prima (iets minder wel tov vroeger). Vroeger leek het alleen zo makkelijk te gaan.. Toen zat ik nog op de middelbare school, was ik altijd weg en bewoog enorm veel. Ik at toen ook alleen maar brood en dacht nergens over na, alleen dat ik gezond moest eten en dat deed ik. Sinds ik op de universiteit zit is alles anders geworden. Ik ben ook zo'n 8kg aangekomen met toen. Er zal vast ook spier bij zitten, maar overduidelijk ook vet.
Ik voel mezelf nu echt in zo'n cirkel terecht komen. I eat because I'm unhappy and I'm unhappy because I eat.
Iemand advies of raad?
Ik probeer op dit moment rond de 1500kcal te eten en probeer 3L water te drinken.
- 40gr brinta + 250ml melk
- 500gr kwark
- 2 stuks fruit (kleine appels, kiwi's en mandarijnen reken ik 2 voor 1 zeg maar)
- 30gr noten
- 200gr kip
- 250gr+ groenten
Heb een erg zittende levenshouding en zit sowieso veel thuis (heb veel zelfstudie en weinig contacturen op m'n universiteit), maar probeer toch zoveel als ik kan te lopen. Sowieso heb ik gemerkt dat veel lopen me hielp om geen winterdip te krijgen, en ik er vrolijk van word. Maargoed daar verbrand je geen kilo's mee.
Ik train 3x per week fullbody. Ik let ook zoveel mogelijk op m'n slaap, al moet ik zeggen dat ik het laatste half jaar veel wakker word van slapende handen (ik ga daarvoor al naar een neuroloog, misschien het tunnelsyndroom). Toch heb ik niet het idee dat ik oververmoeid ben ofzo.
M'n maag is groter dan dat ik mag eten, m'n onderhoud ligt door het vele zitten maar rond de 1800kcal.
Ik heb geprobeerd minder te eten dan 1500kcal om het wat te versnellen, maar dat hield ik al helemaal niet vol. Ik heb ook geprobeerd op onderhoud te eten en het tekort met cardio te creeëren, maar eerlijk gezegd ging me dat ook te langzaam. Gevolg: ik baalde en had weer eetbuien door het eten uit emotie.
Ik vind mezelf aan de ene kant een vreselijke aansteller. Zo van zeur niet maar DOE HET GEWOON (en heb geduld). Maar aan de andere kant denk ik dat ik misschien te geobsedeerd bezig ben met m'n voeding waardoor het niet lukt. Ik denk nu echt non stop aan m'n eten, en misschien dat ik dáárom juist eetbuien heb. Geen idee. Heb al een cheatday 1x in de 2 weken ingesteld maar dat blijkt me ook niet genoeg te motiveren ofzo, want heb alsnog eetbuien tussendoor. Het probleem zit hem trouwens niet in het ''ongezonde'' eten, maar in de hoeveelheid.
Ik heb al al die bikinimodellen en bodybuilders ontvolgt op instagram en facebook, omdat ik misschien teveel naar andere keek heb ik het idee.
Ik wil het zoo erg graag. Ik ben ook nooit echt dik geweest, maar heb sinds 3/4 jaar lovehandles waar ik wel lichtelijk van walg. Nog steeds noemen mensen me slank maargoed dat terzijde, ik wil méér dan slank zijn. Verder vind ik mezelf niet lelijk of iets, zelfvertrouwen is ook wel prima (iets minder wel tov vroeger). Vroeger leek het alleen zo makkelijk te gaan.. Toen zat ik nog op de middelbare school, was ik altijd weg en bewoog enorm veel. Ik at toen ook alleen maar brood en dacht nergens over na, alleen dat ik gezond moest eten en dat deed ik. Sinds ik op de universiteit zit is alles anders geworden. Ik ben ook zo'n 8kg aangekomen met toen. Er zal vast ook spier bij zitten, maar overduidelijk ook vet.
Ik voel mezelf nu echt in zo'n cirkel terecht komen. I eat because I'm unhappy and I'm unhappy because I eat.
Iemand advies of raad?


Yepp overgehaald, thanks!