XXL Nutrition

Een nadenkertje tijdens mijn vakantie.

@Guardian, UG Krishmamurti is een zogenaamde anti-guru. Daarom noem ik hem ook geen filosoof en moeten zijn bespiegelingen niet worden gezien als filosofie.

Ik ben het ermee eens dat UG Krishmamurti een anti-guru is, maar waarom is hij dan per definitie geen denker of filosoof? Ik zie geen verband daartussen.

Hij gaat ook niet uit van het zoeken naar een hogere waarheid maar dat de enige waarheid in jezelf te vinden is. Ook mijn visie. Zoeken naar iets leidt tot zoeken naar niets.

Helemaal mee eens.
 
Een denker is net hetzelfde als een filosoof. Wat hij hier probeert te zeggen is niet dat hij het spirituele ontkent, hij zegt alleen dat we ons hier niet teveel mee bezig moeten houden omdat het gewoonweg tot niets leidt. Elke filosoof zal je btw dit antwoord geven

spirituele intelligentie is de ondersteuning van je intelligentie en emotionele intelligentie zonder dit zou je nooit normaal kunnen functioneren
 
spirituele intelligentie is de ondersteuning van je intelligentie en emotionele intelligentie zonder dit zou je nooit normaal kunnen functioneren

En daarom ontkent hij het spirituele ook niet. Alleen streeft hij ernaar om de relativiteit ervan in te zien. Zoveel mogelijk minimaliseren dus. Zoals in mn eerste post aangegeven vind je dit ook terug bij existentialisten wanneer het aankomt op intentionaliteit.
 
Wedden dat als ik op zoek ga naar mijn sok, ik hem onder mijn bed vind eric
 
De enige verandering vindt plaats in die denkstructuur van je; je begint anders te denken en daardoor de dingen anders te voelen, anders te ervaren. Aan de basis is alles echter precies zoals het was. Je kunt je kleren veranderen en de meest modieuze kleding dragen om maar 'in' te zijn, van binnen ben je nog steeds dezelfde.
Ook een verandering van denkstructuur is een verandering want een verandering van denkstructuur kan wel een lichamelijke reactie uitlokken.

Bijvoorbeeld. Voor een poos terug heb ik het uitgemaakt met mijn vriendin, ik had daar veel verdriet van. Dat verdriet uitte zich in een hoop stress (en dat is een lichamelijke reactie). Ik heb veel nagedacht waarom ik nou zo verdrietig was. Toen ik er achter was wat mijn werkelijke drijfveren waren kon ik ook beter begrijpen waarom ik zo verdrietig was. En toen ik het begreep nam het verdriet en daarmee de stress snel af.

Je moet je zelf niet willen veranderen, je moet jezelf leren kennen.

Ik ben het ook niet eens met het technische gedeelte van zijn verhaal (over genot en het zenuwstelsel etc).
Hier een link met mijn idee daar over: Introduction to The Hedonistic Imperative
 
Goede discussie jongens, als jullie wat goede links voor me hebben die met deze discussie te maken hebben houd ik mij aanbevolen. Ik ben trouwens nog een leek hierin, ik kon alles goed volgen behalve het stukje van Lauw.
 
Bijvoorbeeld. Voor een poos terug heb ik het uitgemaakt met mijn vriendin, ik had daar veel verdriet van. Dat verdriet uitte zich in een hoop stress (en dat is een lichamelijke reactie). Ik heb veel nagedacht waarom ik nou zo verdrietig was. Toen ik er achter was wat mijn werkelijke drijfveren waren kon ik ook beter begrijpen waarom ik zo verdrietig was. En toen ik het begreep nam het verdriet en daarmee de stress snel af.

Je moet je zelf niet willen veranderen, je moet jezelf leren kennen.


Dat is een raad die heel veel mensen zou kunnen helpen om hun liefdesverdriet te boven te komen. dat meen ik. Veel mensen zijn heel erg verdrietig omdat ze zeer afhankleijk zijn gewordne van de persoon in kwestie en dreigen soms verdrietig te blijven gew00n omdat ze dan denken dat dit een bewijs is dat hun liefde echt was en de tijd die ze in de relatie hadden gestopt niet gewoon een complete waiste of time was.
 
Sorry, had eerst over je post heengelezen. Effe een antwoord.

Je kunt deze niet los van elkaar zien. Je beweert dat we geprogrammeerd zijn, machines zijn ook geprogrammeerd, maar wel met een bepaald doel. Als jij zegt dat we slechts geprogrammeerd zijn om ons leven in stand te houden, dan doe je daarmee dus een uitspraak over de zin van het bestaan: dat ons bestaan zinloos is. Dat is iets anders dan dat de zin van het leven niet te achterhalen is.

Als ik zeg dat we geprogrammeerd zijn om oerinstincten te bevredigen bedoel ik dat niet letterlijk. Het enige wat ik kan vaststellen is dat ze er zijn en een verklaring hiervoor heb ik niet, niemand trouwens. Elke vorm van diepere zingeving zit op datzelfde onbekende terrein.

Filosofie en waardeoordeel horen nu eenmaal bij elkaar. Vanuit een bepaald denkkader kom je tot een waardeoordeel. Een filosoof zei eens: de enige reden tot filosofie is zelfmoord. Daarmee geef je ook al een waardeoordeel over het menselijk bestaan.
Een filosofie leidt altijd tot ethische consequenties.

Uhm, abstracte denkers, gematigde en extremistische empiristen, existentialisten, materialisten etc... Allemaal doen ze objectieve vaststellingen vanuit hun kader dat welliswaar gebaseerd is op bepaalde vooronderstellingen, ja. Deze vooronderstellingen hebben echter geen ruk met ethiek te maken. Je kan je visie op mens, wereld en metafysica perfect weergeven zonder een ethisch waardeoordeel, zoals een wetenschapper objectief een experiment zou optekenen.


Dit is zeker niet het geval. Coveys gedachtengoed is juist gebaseerd op wetenschappelijk materiaal. Volgens hem is een gelukkig bestaan gebaseerd op principes zoals rechtvaardigheid, trouw, eerlijkheid enz. Deze zijn net zo fundemanteel als de wet van de zwaartekracht, je kunt er rekening mee houden of niet maar ze bestaan. Je kunt ze niet veranderen, ontkennen, het zijn natuurwetten. Covey roept juist op tot een meer wetenschappelijke benadering; waarom zouden er wel wetmatigheden gelden in de natuur, en niet op geestelijk vlak. Een vorm van metafysica dus..

Kijk dat bedoel ik juist. Ik zou in geen 100 jaar weten waarom jij denkt dat zaken als eerlijkheid, trouw en rechtvaardigheid wetenschappelijk vast te stellen zijn. Het zijn subjectieve, menselijke denkconstructies die compleet geen wetenschappelijke waarde hebben. Om deze reden wordt het humanisme niet als een volwaardige stroming bekeken binnen de psychologie wat op zich al geen exacte wetenschap is. Dit moet je toch wel iets zeggen, toch.


Ik heb het ook niet over hoe we de zaken nu afhandelen, want dat doet iedereen op zijn eigen manier. Ik zeg ook niet dat er maar 1 manier is. Er zijn vele wegen die leiden naar Rome, maar er zijn er nog veel MEER die NIET naar Rome leiden. En de 'weg' die deze denker aangeeft is in elk geval niet de manier.

Wegen die naar Rome leiden? Wat is Rome? Een ideaalbeeld dat de rest van het Romeinse rijk had, iets waar ze in konden geloven, een zogenaamd perfecte wereld dat in werkelijkheid niets dan een circus was waar mensen een onmenselijke dood vonden in een arena ter vermaak van anderen. Panem et circenes, daar draait het om, ook in Rome. (Niet mijn idee, maar dat van Julius Caesar)

Dit is imo illustratief voor elke vorm van ideologisch denken.
 
Ik heb het wat samengevat zodat het wat relaxter is om te lezen.



Waarom kun je niet in vrede zijn met jezelf. Wat je tot dusver ondernomen hebt heeft je geen enkel goed gedaan.

Waarom blijf je maar hopen dat je door hulp in vrede met jezelf kunt leven. Ze hebben het beste met je voor maar niets heeft geholpen.

Hoe komt dat ? Ze kunnen het fout hebben.

Je bent niet eerlijk tegen jezelf. Je hebt de hoop dat het de volgende keer wel lukt. Je zal goed zijn. Maar wanneer ? De hoop veroorzaakt elende. Het is een ongelukkig mens die gelukkig wil zijn.

Je probeert door over sensatie te denken de duur van de sensatie te verlengen. Maar dat lukt je nooit. Je creëerd een probleem voor je lichaam. Elke emotie is een lichamelijk probleem en die kun je niet psygologisch oplossen. Wat je plezier noemt is werkelijk pijn.

Pijn is een deel van het lichaam. Daarom kan je de problemen niet oplossen. Het blijft bij hoop. Je kunt dat niet accepteren om dat het denken altijd resultaten voor je heeft geboekt.

Je bent wat je bent door dat denken. Het heeft heel wat inspanning gekost en tijd. Daarom ga je er van uit dat het tijd kost en schuif je het probleem voor je uit.

Je kunt het alleen begrijpen door te denken. En omdat dit niks geholpen heeft blijf je hopen. Het moet tot je doordringen dat dit niet de manier is. Dan valt er verder ook niks te begrijpen.

Je leven heeft geen betekenis dus ga je op zoek naar een betekenis en een doel. Je kunt alleen jezelf veranderen maar in werkelijkheid is er geen verandering. Alleen in je denkstructuur. Het willen begrijpen van dingen is alleen van nut om dingetjes in jezelf te veranderen. Maar wat en waarom ? Als je daarop ingaat ben je bezig met het verleden. Maar er is niets wat je kunt doen om het verleden te veranderen.

Het verleden is er altijd. Als dit stopt dan stop jezelf. Daarom zul je dit nooit toestaan. Het verleden stopt niet door welke inspanning dan ook. Hoe meer inspanning hoe meer wilskracht. Je vergaart hierdoor heel wat inzichten. Maar elk inzicht is verleden dus het help je niet om dingen te begijpen of om je te bevrijden.

Niemand kan je dus helpen. Zolang je afhankelijk bent van iemand van buiten ben je hulpeloos. Je moet niet weten wat je moet doen. Je moet niet verwachten wat er gaat gebeuren.
 
Laatst bewerkt:
Volgens mij komt het erop neer dat: als je teveel nadenkt je hele leven een hele grote puinhoop is. Als je denkt over wat er is geweest ga je je nog meer vragen stellen. Dus wat moet je doen? Morgen opstaan en nemen wat komt.
 
Je weet al dat je sok onder je bed ligt, dus mag je het geen zoeken noemen :D. Ik heb dit topic niet gelezen even kijken waar jullie het over hebben.


Maar stel nu dat je ging zoeken achter je sok ,waarvan je bijna zeker bent dat ze onder uw bed ligt. Maar ze ligt er niet, wat doe je dan?
 
Je leven heeft geen betekenis dus ga je op zoek naar een betekenis en een doel. Je kunt alleen jezelf veranderen maar in werkelijkheid is er geen verandering. Alleen in je denkstructuur. Het willen begrijpen van dingen is alleen van nut om dingetjes in jezelf te veranderen. Maar wat en waarom ? Als je daarop ingaat ben je bezig met het verleden. Maar er is niets wat je kunt doen om het verleden te veranderen.

Ga ik niet volledig met akkoord,
Een voorbeeld; je hebt een andere baan met jouw gedachte van: ik ga meer verdienen en het is een mooiere job om te doen. Dus je denkt dat je je zelf verandert (want je kunt het beter hebben). Maar dan is er toch ook een verandering in werkelijkheid!? Aangezien je een betere job hebt en een beter loon, kan je je meer dingen aanschaffen of je levenskwaliteit verbeteren..

Of ben ik mis?
 
Je moet niet verwachten wat er gaat gebeuren.
ik vind het verhaal van anti-guru krusjanisjajamanatanish nog steeds veel te negatief. Maar jou conclusie maakt zijn verhaal een stuk positiever.

Imho klopt het wel wat je zegt want van verwachtingen worden we regelmatig flink ongelukkig.
 
vrede..boedha...?! Naar t strand jij achter de wijfuh aan!!
 
Toch even posten. Krishnamurti is namelijk al een tijdje mijn held. Vind hem de Alpha der Alphas. Heb al redelijk wat filmpjes van hem bekeken en vind het echt heerlijk om hem bezig te zien. Hij brengt me precies terug met beide voeten op de grond, in de nuchtere, droge, heldere realiteit.

In het begin vond ik z'n gedachten enorm deprimerend maar nu is het precies omgekeerd.

http://www.youtube.com/watch?v=U3azqF_OMu4&list=LLsXHspXiPfYzJmVDG_lI6bw
http://www.youtube.com/watch?v=YFaVXsZZ15w&list=LLsXHspXiPfYzJmVDG_lI6bw
http://www.youtube.com/watch?v=9w82fJm-n10
 
Volgens mij snap ik het nu. Er is nooit iets dat je zelf doet, het leven doet gewoon altijd alles..

You have a feeling that there is a "cameraman" who is directing the eyes ... Movement attracts them, or brightness or a color that stands out from whatever is around it. There is no "I" looking. Mountains, flowers, trees, cows all look at me.

Als je gewoon bewustzijn bent, dus je identiteit is enkel je bewustzijn, je observerende zelf, doe je nooit iets zelf, het leven doet altijd alles. Het feit dat ik dit hier nu bv aan het typen ben doe ik niet zelf, is gewoon het leven zelf die het doet.
 
Terug
Naar boven