Ik heb de afgelopen maanden vaker gewerkt met vluchtelingen uit UA en meer specifiek uit Bachmoet, Zaporizja, Dnipro, Kharkiv, en wat kleinere plekken in de conflictzone. Nu praat ik geen Russisch en gaat er door de taalbarrière veel nuance verloren, maar bij hen merk ik toch vooral een afkeer tegen Rusland en bovenal enorm veel verdriet over de situatie. Zo heb ik vaker vrouwen in huilen zien uitbarsten of tranen in de ogen vanwege nieuws wat binnenkomt over hun woonplaats/familie/vrienden. Daarnaast merk ik als ik een aantal woorden Russisch spreek dat zij mij dan corrigeren naar de Oekraïense variant, dit terwijl ze zelf wel vaker Russisch spreken met elkaar (oké, dit is een beetje hypocriet, maar toch zegt het wel iets). Wellicht waren veel van hen in 2014 wel meer pro-RU dan nu, maar denk toch dat bij velen de oorlog, met al z'n pijnlijke verliezen en tragedie, een grotere afkeer richting Rusland hebben gekregen.