XXL Nutrition

Sticky Wat maakt(e) vandaag jouw dag goed?

Ik word tante. Mijn jongste broertje heeft raak geschoten \O/
Kind heeft volgens mij nu nog kieuwen :o maar 9 maanden zijn zo voorbij. Vind ik leuk.

Ondertussen tikt jouw eigen biologische klok haastig voort.
'Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?' denk je elke morgen wanneer je weer wakker wordt naast een zoveelste onbekende nietsnut. Er rolt er een traan over je wang wanneer je beseft dat je je zelfs alleen voelt ook al lig je in het bed van een ander. Je weet dat deze oppervlakkige one night stands je niet gelukkig maken, maar ze zijn natuurlijk beter dan de duizend maal ergere dodelijke eenzaamheid die je ervaart wanneer je alleen thuis blijft. 'Deze avond heb ik me tenminste niet in slaap gehuild', denk je. 'Dat is toch al vooruitgang meid!'.
Tijdens de walk-of-shame naar huis spoken er allerlei andere, maar zeker niet onbekende gedachtes door je hoofd: 'Wat is er toch mis met mij?', 'Voor andere mensen komt het allemaal zo natuurlijk, en ik blijf altijd alleen achter'. De spanning blijft zich opbouwen.
De volgende dag kom je op je werk en toevallig wil een van je gesettelde collega's je weer eens koppelen aan een van hun single vrienden.
Je weet natuurlijk zelf goed genoeg dat iemand van jouw leeftijd die ook nog single is, ook een hopeloos geval is, dus daar wil je niets van weten.
Je komt daarom met de bekende excuses als 'ik heb daar geen tijd voor, ik heb teveel dingen waar ik door afgeleid word, dat is iets voor later'
Die avond huil je jezelf weer in slaap en begint het proces opnieuw. Dit blijft zo doorgaan totdat je uiteindelijk de grote 50 aantikt. De spanning die zich jarenlang heeft opgebouwd dwingt je toe te geven en je besluit te settelen voor een van die single leeghoofden met een bierbuik waaraan je vrienden je zonodig willen koppelen.

Sterkte Sjors! En als je ooit een penor nodig hebt om op te zitten, pm me maar:(
 
Laatst bewerkt:
Ondertussen klikt jouw eigen biologische klok haastig voort.
'Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?' denk je elke morgen wanneer je weer wakker wordt naast een zoveelste onbekende nietsnut. Er rolt er een traan over je wang wanneer je beseft dat je je zelfs alleen voelt ook al lig je in het bed van een ander. Je weet dat deze oppervlakkige one night stands je niet gelukkig maken, maar ze zijn natuurlijk beter dan de duizend maal ergere dodelijke eenzaamheid die je ervaart wanneer je alleen thuis blijft. 'Deze avond heb ik me tenminste niet in slaap gehuild', denk je. 'Dat is toch al vooruitgang meid!'.
Tijdens de walk-of-shame naar huis spoken er allerlei andere, maar zeker niet onbekende gedachtes door je hoofd: 'Wat is er toch mis met mij?', 'Voor andere mensen komt het allemaal zo natuurlijk, en ik blijf altijd alleen achter'. De spanning blijft zich opbouwen.
De volgende dag kom je op je werk en toevallig wil een van je gesettelde collega's je koppelen aan een van hun single vrienden.
Je weet natuurlijk zelf goed genoeg dat iemand van jouw leeftijd die ook nog single is, ook een hopeloos geval is, dus daar wil je niets van weten.
Je komt daarom met de bekende excuses als 'ik heb daar geen tijd voor, ik heb teveel dingen waar ik door afgeleid word, dat is iets voor later'
Die avond huil je jezelf weer in slaap en begint het proces opnieuw. Dit blijft zo doorgaan totdat je uiteindelijk de grote 50 aantikt. De spanning die zich jarenlang heeft opgebouwd dwingt je toe te geven en je besluit te settelen voor een van die single leeghoofden met een bierbuik waaraan je vrienden je zonodig willen koppelen.

Sterkte Sjors! En als je ooit een penor nodig hebt om op te zitten, pm me maar:(


sow! hier heeft iemand goed geslapen vannacht :roflol:
 
Ondertussen klikt jouw eigen biologische klok haastig voort.
'Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?' denk je elke morgen wanneer je weer wakker wordt naast een zoveelste onbekende nietsnut. Er rolt er een traan over je wang wanneer je beseft dat je je zelfs alleen voelt ook al lig je in het bed van een ander. Je weet dat deze oppervlakkige one night stands je niet gelukkig maken, maar ze zijn natuurlijk beter dan de duizend maal ergere dodelijke eenzaamheid die je ervaart wanneer je alleen thuis blijft. 'Deze avond heb ik me tenminste niet in slaap gehuild', denk je. 'Dat is toch al vooruitgang meid!'.
Tijdens de walk-of-shame naar huis spoken er allerlei andere, maar zeker bekende gedachtes door je hoofd: 'Wat is er toch mis met mij?', 'Voor andere mensen komt het allemaal zo natuurlijk, en ik blijf altijd alleen achter'. De spanning blijft zich opbouwen.
De volgende dag kom je op je werk en toevallig wil een van je gesettelde collega's je koppelen aan een van hun single vrienden.
Je weet natuurlijk zelf goed genoeg dat iemand van jouw leeftijd die ook nog single is, ook een hopeloos geval is, dus daar wil je niets van weten.
Je komt daarom met de bekende excuses als 'ik heb daar geen tijd voor, ik heb teveel dingen waar ik door afgeleid word, dat is iets voor later'
Die avond huil je jezelf weer in slaap en begint het proces opnieuw. Dit blijft zo doorgaan totdat je uiteindelijk de grote 50 aantikt. De spanning die zich jarenlang heeft opgebouwd dwingt je toe te geven en besluit te settelen voor een van die single leeghoofden met een bierbuik waaraan je vrienden je zonodig willen koppelen.

Sterkte Sjors! En als je ooit een penor nodig hebt om op te zitten, pm me maar:(

Ik heb heel andere redenen om me niet voort te planten Angelus, maar wel fijn om te weten dat ik altijd nog een back-up b*ch heb voor als ik echt wanhopig word.

Ps, pics in pm graag!

---------- Post toegevoegd Sun 24 Feb 2013 om 10:53 ----------

Nogmaals van harte!

Hier ook weer oom geworden:

2q8rp5u.jpg


Lange vingers zeg!
 
ofniet :roflol: kijk die handen joh, wat een onzin

spoonpic or gtfo
 
Ondertussen tikt jouw eigen biologische klok haastig voort.
'Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?' denk je elke morgen wanneer je weer wakker wordt naast een zoveelste onbekende nietsnut. Er rolt er een traan over je wang wanneer je beseft dat je je zelfs alleen voelt ook al lig je in het bed van een ander. Je weet dat deze oppervlakkige one night stands je niet gelukkig maken, maar ze zijn natuurlijk beter dan de duizend maal ergere dodelijke eenzaamheid die je ervaart wanneer je alleen thuis blijft. 'Deze avond heb ik me tenminste niet in slaap gehuild', denk je. 'Dat is toch al vooruitgang meid!'.
Tijdens de walk-of-shame naar huis spoken er allerlei andere, maar zeker niet onbekende gedachtes door je hoofd: 'Wat is er toch mis met mij?', 'Voor andere mensen komt het allemaal zo natuurlijk, en ik blijf altijd alleen achter'. De spanning blijft zich opbouwen.
De volgende dag kom je op je werk en toevallig wil een van je gesettelde collega's je weer eens koppelen aan een van hun single vrienden.
Je weet natuurlijk zelf goed genoeg dat iemand van jouw leeftijd die ook nog single is, ook een hopeloos geval is, dus daar wil je niets van weten.
Je komt daarom met de bekende excuses als 'ik heb daar geen tijd voor, ik heb teveel dingen waar ik door afgeleid word, dat is iets voor later'
Die avond huil je jezelf weer in slaap en begint het proces opnieuw. Dit blijft zo doorgaan totdat je uiteindelijk de grote 50 aantikt. De spanning die zich jarenlang heeft opgebouwd dwingt je toe te geven en je besluit te settelen voor een van die single leeghoofden met een bierbuik waaraan je vrienden je zonodig willen koppelen.

Sterkte Sjors! En als je ooit een penor nodig hebt om op te zitten, pm me maar:(

Whahahaha :D
 
Gedachte dat het wel eens rustig kan zijn ivm de lekkere sneeuw, en morgenmiddag vrij voor nog een rustige training.
 
Ondertussen tikt jouw eigen biologische klok haastig voort.
'Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?' denk je elke morgen wanneer je weer wakker wordt naast een zoveelste onbekende nietsnut. Er rolt er een traan over je wang wanneer je beseft dat je je zelfs alleen voelt ook al lig je in het bed van een ander. Je weet dat deze oppervlakkige one night stands je niet gelukkig maken, maar ze zijn natuurlijk beter dan de duizend maal ergere dodelijke eenzaamheid die je ervaart wanneer je alleen thuis blijft. 'Deze avond heb ik me tenminste niet in slaap gehuild', denk je. 'Dat is toch al vooruitgang meid!'.
Tijdens de walk-of-shame naar huis spoken er allerlei andere, maar zeker niet onbekende gedachtes door je hoofd: 'Wat is er toch mis met mij?', 'Voor andere mensen komt het allemaal zo natuurlijk, en ik blijf altijd alleen achter'. De spanning blijft zich opbouwen.
De volgende dag kom je op je werk en toevallig wil een van je gesettelde collega's je weer eens koppelen aan een van hun single vrienden.
Je weet natuurlijk zelf goed genoeg dat iemand van jouw leeftijd die ook nog single is, ook een hopeloos geval is, dus daar wil je niets van weten.
Je komt daarom met de bekende excuses als 'ik heb daar geen tijd voor, ik heb teveel dingen waar ik door afgeleid word, dat is iets voor later'
Die avond huil je jezelf weer in slaap en begint het proces opnieuw. Dit blijft zo doorgaan totdat je uiteindelijk de grote 50 aantikt. De spanning die zich jarenlang heeft opgebouwd dwingt je toe te geven en je besluit te settelen voor een van die single leeghoofden met een bierbuik waaraan je vrienden je zonodig willen koppelen.

Sterkte Sjors! En als je ooit een penor nodig hebt om op te zitten, pm me maar:(

en het is weer zondag :roflol:
 
Ondertussen tikt jouw eigen biologische klok haastig voort.
'Wanneer ben ik nou eens aan de beurt?' denk je elke morgen wanneer je weer wakker wordt naast een zoveelste onbekende nietsnut. Er rolt er een traan over je wang wanneer je beseft dat je je zelfs alleen voelt ook al lig je in het bed van een ander. Je weet dat deze oppervlakkige one night stands je niet gelukkig maken, maar ze zijn natuurlijk beter dan de duizend maal ergere dodelijke eenzaamheid die je ervaart wanneer je alleen thuis blijft. 'Deze avond heb ik me tenminste niet in slaap gehuild', denk je. 'Dat is toch al vooruitgang meid!'.
Tijdens de walk-of-shame naar huis spoken er allerlei andere, maar zeker niet onbekende gedachtes door je hoofd: 'Wat is er toch mis met mij?', 'Voor andere mensen komt het allemaal zo natuurlijk, en ik blijf altijd alleen achter'. De spanning blijft zich opbouwen.
De volgende dag kom je op je werk en toevallig wil een van je gesettelde collega's je weer eens koppelen aan een van hun single vrienden.
Je weet natuurlijk zelf goed genoeg dat iemand van jouw leeftijd die ook nog single is, ook een hopeloos geval is, dus daar wil je niets van weten.
Je komt daarom met de bekende excuses als 'ik heb daar geen tijd voor, ik heb teveel dingen waar ik door afgeleid word, dat is iets voor later'
Die avond huil je jezelf weer in slaap en begint het proces opnieuw. Dit blijft zo doorgaan totdat je uiteindelijk de grote 50 aantikt. De spanning die zich jarenlang heeft opgebouwd dwingt je toe te geven en je besluit te settelen voor een van die single leeghoofden met een bierbuik waaraan je vrienden je zonodig willen koppelen.

Sterkte Sjors! En als je ooit een penor nodig hebt om op te zitten, pm me maar:(

Angelus strikes again

[Afbeelding niet meer beschikbaar]
 
Die Sjors is net zo hard gedist door Angelus. Ik weet zeker dat Angelus echt een gevoelige snaar heeft geraakt.
 
Die Sjors is net zo hard gedist door Angelus. Ik weet zeker dat Angelus echt een gevoelige snaar heeft geraakt.

vond net dat ze het goed opnam, ze heeft amper gereageerd. had een echte rant van ongenoegen verwacht, daar deed ik het ook om:D
 
Nu nog die nachtcafé foto naar haar pme.
 
Die Sjors is net zo hard gedist door Angelus. Ik weet zeker dat Angelus echt een gevoelige snaar heeft geraakt.

Voor sommigen hier is dit verbazingwekkend genoeg indrukwekkend, maar het is een beetje als een busje vol downies waarvan er 1 niet kwijlt,

Jij bent in elk geval niet die ene.
 
Terug
Naar boven