Wanneer je aan mensen de vraag zou stellen wie de beste bokser aller tijden is, zullen de meeste antwoorden: Muhammad Ali.
Muhammad Ali, uitgeroepen tot sportman van de 20e eeuw.
Ik twijfel of hij de beste bokser is.
Het beeld van Muhammad Ali als de grootste is aan het wankelen geraakt. En niet door de eerste de beste. Namelijk door degene door wie zijn weg naar onsterfelijkheid ooit is begonnen.
Ali wankelt door Sonny Liston. Beter nog, door de biografie van Sonny Liston (‘The Devil and Sonny Liston'), geschreven door Nick Tosches.
De gemiddelde boksliefhebber heeft de beelden van de eerste Liston vs Clay partij wel eens gezien.
De uitslag kent iedereen zonder iets gezien te hebben: Clay wint door opgave van Liston in de zevende ronde.
Liston stond niet meer op van zijn kruk na de interval.
Het onwaarschijnlijke was gebeurd: The Lip had Liston verslagen. Maar in ‘The Devil and Sonny Liston' worden er geen doekjes om gewonden.
De partij was, zoals dat zo mooi wordt genoemd, fixed.
De man van ongeveer 33 jaar (zijn ware leeftijd is nimmer achterhaal) met, zoals de boksgeschiedenis het beschrijft, onvoorstelbare kracht. De man die elke tegenstander verpulverde, met handen die te groot waren voor gewone bokshandschoenen, verloor van een blaaskaak van 21 jaar.
Iedere tegenstander stond doodsangsten uit tegenover Liston, was het niet voor de wedstrijd dan was het wel erna.
Sonny Liston, volledig in handen van de maffia.
Nick Tosches rekent uit en komt tot de slotsom dat Liston nog geen 10% van zichzelf in handen had. Deze zelfde Nick Tosches schrijft in zijn boek o.a. over een contract dat ver voor de wedstrijd van 25 februari 1964 is afgesloten tussen de mensen achter Liston en de ‘groep van 9' (witte mannen!) achter Clay.
In dit contract werd voor $50.000,- (45 jaar geleden een grotere berg dan nu) afgesproken dat de mensen achter Liston de volgende partij van Clay mochten promoten.
Na het verlies spreekt Powell Sonny Listion aan op het feit dat hij niets gezegd heeft, waarop Liston zegt: “ With your big mouth, we'd both be wearing concrete suits”.
Tegen zijn broer zei Liston kort na de wedstrijd: “I did what they told me to do.”
Arme Clay, het werd allemaal nog veel erger. Wie kent niet de foto van Clay (toen Ali) schreeuwend boven een op het canvas liggende Liston. Schreeuwend: “Stand up, fight like a man!”
De foto is genomen tijdens de tweede wedstrijd tussen Liston en Ali. Het is de eerste ronde, er is zo goed als geen stoot uitgedeeld.
Liston ligt plotseling op de grond.
De meeste mensen in de zaal hebben niet gezien waardoor maar Ali heeft hem geraakt. Het moment van de foto vind plaats.
Daar waar ik voorheen dacht aan het schreeuwen van een man die zijn tegenstander vernedert, als een meester die zijn slaaf uitkaffert, wordt het een uitdrukking van een man die voor de tweede keer genaaid wordt.
Maar het is Sonny Liston die Muhammad Ali vernedert en voor de tweede keer maar nu op een manier waarbij zelfs een blinde direct in de gaten heeft dat het doorgestoken kaart is (al is het ook deze tweede keer niet te bewijzen geweest).
De foto spreekt letterlijk boekdelen, het is het gezicht van een schreeuwende praatjesmaker die een titel behoud, waarvan hij weet dat wanneer het kwaad het anders had gewild hij deze nooit had gekregen.
Cassius Clay kon Muhammad Ali worden en blijven omdat Sonny Liston en de mensen die hem beheerden dat goed vonden.
Daarom voor mij Mike tyson de beste.
http://www.verreck.nl/week611.htm