XXL Nutrition

"Nieuws": emoboy zegt vaarwel!

masturbeer jij met je linkerhand?

Nope, rechter.

Ik snap waar je naartoe wil, maart ik denk niet dat het hier op toepassing is.
Als dertienjarige puber kan een verloren liefde zich echt als iets onoverkomelijk voordoen. Ik herinner me die jaren ook nog. Emotioneel ben je een speelbal van het lot, amper interne stabiliteit, en vaak kon je een jaar in stilte wegdromen bij dat ene meisje.
Ik denk dus dat het hier om een typische misstap gaat (met grote gevolgen) die zich in normale situaties vanzelf wel had opgelost.
.

Mss maar best dan dat ik nooit met 1 van die "perfecte" droommeisjes een relatie heb gehad en het ook niet is kunnen uitraken. :o
 
op 13 jarige leeftijd deed hij het toch ook? als je dan al mentaal zo fragiel bent, moet je nagaan hoe dat zich verder gaat ontwikkelen.

misschien was het een groot schrijver geworden, een politiek activist, een goede vader? Hoe kun je nu godsnaam iets afleiden uit zo'n kind? Mentale fragiliteit kan zich op latere leeftijd op veel verschillende wijzen manifesteren, niet per se negatief.
 
misschien was het een groot schrijver geworden, een politiek activist, een goede vader? Hoe kun je nu godsnaam iets afleiden uit zo'n kind? Mentale fragiliteit kan zich op latere leeftijd op veel verschillende wijzen manifesteren, niet per se negatief.

ben je beledigd of zo? :o
 
Tja, Angelus is gewoon al een veteraan-troll op dit forum.
 
Duidelijk dat hij een psychisch probleem had, op die leeftijd kan je nog niet echt spreken van "echte liefde". Het meisje zal zich wel behoorlijk k*t voelen..
 
Al moet ik zeggen dat tegenwoordig de kinderen overal eerder van op de hoogte zijn en nog eerder hun oordeel fellen op jongere leeftijd. En als je ziet wat er tegenwoordig allemaal wel niet gebeurd op scholen en kinderen die elkaar letterlijk afmaken, dan vind ik het niet heel gek dat dit soort incidenten vaker gebeuren al zijn de ouders van de meeste kinderen de grootste oorzaak
 
Iets in mij zegt dat we naar het maatschappij aan het evolueren zijn die niet meer omkan met lijden of tegenslag.

De generatie van onze grootouders zeiden vaak "het leven is afzien" en aanvaarden dat ook. Mede onder dwang van de Christelijke fabeltjes maar dat doet er nu effe niet toe.

Tegenwoordig is de maatschappij zo gericht op instant gratification en leefgemak dat het blijkbaar moeilijk is voor mensen om nog te aanvaarden dat het net de moeilijke momenten zijn die een mens vormen en harden. Ziek? Pilletje. Gebrek aan comfort? Koop dit product.

Trieste evolutie als je het mij vraagt.

Volgens mij zien de mensen nu gewoon meer in dat het leven hoofdzakelijk helemaal geen afzien/lijden is. Doordat het christelijk geloof door de mand is gevallen en iedereen nu de ware schoonheid van het leven opmerkt en op waarde schat wil men zoveel mogelijk van het leven genieten, en vergeet men precies dat ook lijden nog steeds een natuurlijk onderdeel van het leven is.
 
Laatst bewerkt:
pfff 13 wat heb je dan nog gezien in je leven qua liefde.....wat ene gek
 
Lekker snijde
 
[Afbeelding niet meer beschikbaar]
 
Mischien had hij al een aanleg voor suicidale gedachten of depressie.
Als je je op die leeftijd helemaal richt op 1 meisje dan is er al iets niet helemaal in de haak en heb je een waarschijnlijk een tekort aan moederliefde gehad.

Wat betreft de mensen die het wel lachuuuh vinden.
Ik snap dat als je jong bent onder de 25, vol met testo, fit, getraind en gezond, het gevoel dat wereld aan je voeten ligt dat je denkt haha lekker net goed weer 1 minder.

Als je zelf kinderen hebt denk je er toch heel anders over, ik vind het heel erg voor de ouders, familie en vrienden.
Verder denk ik shit happens en het leven blijft toch survival of the fittest.
 
Terug
Naar boven