We zijn nog niet eens halfweg, maar in Spanje lijkt de kampioen al bekend. FC Barcelona, dat dankzij 0-3 winst in de Clásico 14 punten voorsprong heeft op Real Madrid. Real domineerde in de eerste helft maar vergat te scoren. Na de pauze was het Barcelona dat verrassend overnam en wél toesloeg. Via Suarez na een geweldige aanval, via Messi op strafschop nadat Carvajal rood zag en via de ingevallen Vidal die de Koninklijke vernedering compleet maakte. Een ongelukkige Ronaldo likt z’n wonden, in Madrid staan ze weer met de voetjes op de grond.
’t Is een beetje de voetballogica op zijn kop, La Liga dit seizoen. In de Supercup kreeg Barcelona, waar het vertrek van Neymar nog nazinderde, twee keer zo’n pak slaag van Real dat het zowaar Piqué deed concluderen dat hij zich inferieur voelde aan de Madrileense grootmacht. Bij een blik op de bank deze middag las je bij Real de namen van Bale, Asensio en Isco, die moest wijken voor Kovacic. De taak van de Kroaat: Messi schaduwen. Op de bank van Barcelona daarentegen, konden we niemand ontwaren die het aanzien van een wedstrijd kan veranderen. Nu blijkt die Supercup een godsgeschenk voor de Catalanen. Het zorgde voor zout in de ogen. In die van Real, dat zich onklopbaar waande en met de ogen dicht naar een nieuwe landstitel zou wandelen. Nonchalance die ze geregeld dure punten kostte. In die van Barcelona, dat besefte dat het zich vooral tegen de zogenaamde kleintjes geen puntenverlies kon veroorloven. Gevolg: eind december is Barça nog ongeslagen in de competitie en telt het na deze Clásico al zeker elf punten voor op de aartsrivaal.
Komt daarbij dat de tactiek van het Barcelona onder Valverde zonder die geregeld vervelende Neymar een pak duidelijker is geworden. Even simpel als efficiënt: we zorgen ervoor dat Messi, en alleen Messi, kan uitblinken. Met meer nadruk op een versterkt middenveld, waar Paulinho naast Busquets voor meer werkkracht en loopvermorgen zorgt. Voor het evenwicht en vernuft zorgen Rakitic en, nog steeds, Iniesta. Met hoge flanken Alba op links, en Semedo/Vidal of Sergi Roberto op rechts. Het levert geen hogeschoolvoetbal zoals onder Guardiola op -Suarez wordt diep in de spits geregeld aan zijn lot overgelaten- maar dankzij een quasi foutloos parcours in ook een Champions League-groep met Juventus kocht Valverde wel veel krediet.
Waarna de Clásico vandaag volgde en de voetballogica toch gerespecteerd leek te worden. In de eerste helft kon je zeggen dat Barça nog een siësta hield, terwijl de waarheid was dat het lang de wet van de sterkste onderging. ‘De Koninklijke’ had altijd met een voorsprong de rust moeten ingaan, maar speelde het in de zestien slecht uit via vooral een ongelukkige Ronaldo, die een snelle kopbalgoal wegens buitenspel (terecht) zag afgekeurd. Ook pech was het deel van Real: Benzema zag zijn kopbal via de paal buiten gaan. Een fase waarbij Vermaelen afgetroefd werd, maar net als heel Barça zou hij groeien in de partij. De ‘blaugrana’ van hun kant waren alleen gevaarlijk via Paulinho, die na een geweldige pass van Messi Navas op zijn weg vond. Uiteindelijk zou die doelman uit Costa Rica nog uitgroeien tot de beste Madrileen.
Een heel ander verhaal immers na de pauze. Barcelona raakte nu wel onder de hoge pressing van Real uit en toonde dat het nog altijd ook kan voetballen. Dan toch. Korte combinaties, afgewisseld met vlijmscherpe counters. Het voetbal waarmee Real de voorbije jaren de prijzen aan elkaar reeg. Busquets draaide weg en via Rakitic ging het naar Sergi Roberto die uitpakte met de assist voor Suarez (0-1). Een Madrileense mokerslag. Barça plots in een speeltuin, met Messi die deed wat hij wou. Het juk van Kovacic van zich afgeschud. Dan kan je het vervolg raden. Tot twee keer bood Messi Suarez de 0-2 aan, uiteindelijk was het Carvajal die met de hand de rebound van Paulinho uit doel moest houden. Real met z’n tienen verder, ‘de Vlo’ zette de penalty om. De 25ste goal van Messi in El Clásico. Niemand deed ooit beter. Als er in de tweestrijd Messi/Ronaldo één iets in het voordeel van de Argentijn pleit, is het dat hij in de rechtstreekse duels regelmatiger uitblinkt. In zijn laatste vier Clásico’s, was hij goed voor vier goals.
Zidane reageerde met de bizarre inbreng van Nacho voor persona non grata Benzema, die ongetwijfeld pijn aan de oren had van al die fluitjes aan zijn adres. Pas daarna kwamen Bale en Asensio. Het kalf was dan al verdronken, al had vooral Bale na knap werk van Modric nog dé kans om de aansluiting te vinden. Maar dit was Barça’s dagje en na nieuw toverwerk van Messi werd het via Vidal nog 0-3. Real kan maar beter alles zetten op een nieuwe Champions League-triomf, in Barcelona smaakt de kalkoen met Kerst zelden zo lekker.
