Ik ben zelf moslim en zou je wel het een en ander kunnen vertellen.
Mijn ouders zijn moslim en zij hebben mij het geloof overgedragen. Toch heb ik het geloof niet meegekregen als hoe Big T het verteld. Wij geloven en het geloof is ook een onderdeel van ons leven, maar mijn ouders hebben mij nooit verplicht om te leren bidden of naar de moskee te gaan etc.
Ik hoor/lees wel vaker over mensen zoals Big T, die het geloof op jongere leeftijd ‘opgepusht’ kregen. Dat het kind op latere leeftijd dan gaat twijfelen aan zijn geloof of atheïstisch wordt zou je dan ook wel kunnen begrijpen. (Niet dat ik dat graag zie, maar ik heb er wel een zekere begrip voor.) Het is een beetje vergelijkbaar met het onderwijs, waar het vaak een kwestie is van: “dit is het, doe het”, en in weinig gevallen: “dit is het, laten we onderzoeken en ontdekken", terwijl dat tweede er juist voor zou zorgen dat de leerling er meer graag mee bezig is dan het eerste.
Dit betekent niet dat ik het van jongst af aan meekrijgen van geloof als iets slechts zie. Ouders (de meeste in ieder geval) geven hun kinderen graag mee wat zij denken dat goed is. Geloof is iets goeds in hun ogen, dus dat geven ze graag door aan hun kind.
Als reactie hierop hoor je dan vaak: “Maar dat is toch niet open-minded?” “Je moet je kind de vrijheid geven om zelf te kiezen wat hij het beste vind.”
Ik begin als eerst met het woord ‘open-minded’. Wat is ‘open-minded’? ‘Open-minded’ bestaat eigenlijk niet. Want een zogenaamd ‘open-minded’ persoon (bijv. een atheist) is eigenlijk niet ‘open-minded’ als hij een persoon met hele andere opvattingen (bijv. een gelovige) closed-minded noemt (en ook als je de rollen omdraait). Het is niet ‘open-minded’ iemand te bekeuren als die door een rood stoplicht rijdt, want misschien heeft de bestuurder daar een heel ander beeld over. En zo kun je nog eindeloos veel voorbeelden noemen. Eigenlijk is iedereen dan closed-minded. Al beweert iemand heel sterk dat die ‘open-minded’, hij zal sowieso zijn grenzen hebben. Waar en hoe ver die grenzen worden gezet, dat verschilt per persoon.
Dan heb je nog de opvatting dat een kind zelf moet kunnen beslissen. Een kind (tot een zekere leeftijd) is niet in staat zelf juiste beslissingen te nemen. Als het aan hem lag, zal hij zijn hele leven buitenspelen (bijvoorbeeld). Wat dan erg opmerkelijk is, is dat als een ouder zijn/haar kind een beetje geloof probeert bij te brengen, mensen (voornamelijk niet-gelovigen) er kritiek op gaan geven. “Een kind moet zelf beslissen of hij gelovig wil zijn of niet”, zeggen ze dan. Maar als een kind zelf beslist om buiten te gaan spelen in plaats van naar de basisschool te gaan en zijn ouder staan hem dit niet toe, dan is er ineens geen kritiek. Waarom? Het is een
foute beslissing van het kind? Precies..
Nu even terug naar een stukje van mijn leven.
Ik ben nu 17 jaar oud en sinds een jaar of 3 verdiep ik mijn vrij veel in mijn geloof. Ik ben er zelfs meer mee bezig dan mijn ouders . Hoe meer ik mij er mee bezig houd, hoe sterker mijn geloofsgevoel wordt. Dat is iets wat jij ook zou kunnen doen. Ik weet niet precies welk religie jou aanspreekt, maar hier heb je al 2 simpele pagina’s over bepaalde aspecten van de Islam die interessant zouden kunnen zijn om te lezen.
http://www.cie.ugent.be/bogaert/bogaert5.htm
[Link niet meer beschikbaar]
Het is aan te raden om artikels te lezen waar ook stukken tekst uit de Koran (of Bijbel) bij staan. Zo kun je controleren of het niet onzin of foute interpretatie is wat je leest.
Als je de Koran leest, dan lees je ook deels de Bijbel en de Tora. De Islam zegt dat het Christendom/Katholicisme en het Jodendom voorlopers van de Islam zijn en Jezus en Mozes ook profeten waren van God. De Islam is het laatste versie van het Ware Geloof.
En trouwens, je coïtusleven kan er in een zekere zin onder lijden. Buiten het huwelijk is in ieder geval niks toegestaan. Binnen het huwelijk echter wordt goede geslachtsgemeenschap tussen het echtpaar sterk aangemoedigd, omdat het zorgt voor een goede band. Zo hoeft geslachtsgemeenschap niet alleen te worden gebruikt voor voortplanting maar ook voor liefde. Het wordt gezien als een goede daad en meegerekend op het dag des oordeels.
Waarschijnlijk denken velen nu “dat mag wel zo wezen, maar ik zie veel moslims die zich misdragen”.
Ik ben me bewust van veel onprettige dingen en stommiteiten rondom moslims. En ja, ik zelf als moslim erger me vaak zeer aan mijn geloofsgenoten. Maar doet dit mij afstand nemen van geloof en een haat creëren tegen geloof? Nee. Want ik weet, en dat weten jullie vast ook, maar het moet gewoon af en toe weer eens omhoog gehaald worden: elk persoon is een individu. Elk persoon is verschillend en heeft zo zijn eigen denkbeelden. Je kunt niet alle moslims kwalijk nemen voor wat dat ene groepje dat steeds op het nieuws is doet.
Wat verder erg opvalt is dat mensen hun mening vormen over de Islam, door te kijken naar moslims en wat er in de media over hen wordt gezegd. En dat doen ze door voornamelijk te letten op het negatieve. (Volgens mij is daar ook wetenschappelijk onderzoek over; dat de mens vaak meer let op negatieve dingen dan positieve.) Vaak weten ze ook heel goed criminaliteit van ontspoorde straatallochtonen te linken met de Islam, terwijl de Islam alles wat zij doen juist verbiedt (stelen, vloeken, geweld, alcohol drinken etc.).
De echte Islam is Gods woord, alles wat in de Koran staat, en wat de mens doet, is een ander verhaal. De mens kan zoveel dingen doen. De mens kan zelfs alcohol drinken en daarbij zeggen “in de naam van de Islam”. Dat betekent niet dat de Islam en alle andere moslims daar achter staan.
Sorry dat het zo lang is geworden en hier en daar een beetje off-topic. Dit is gewoon mijn gedachtegang die ik nu deel. Velen zullen zich waarschijnlijk ergeren aan mijn bericht.
Denk er maar over na. Gelovig worden is niet iets wat je in een vingerknip doet. Belangrijk is dat je het van binnen voelt, want wat voor zin heeft het om te praktiseren als je niet voelt dat er God is, want dan ben je toch niet echt gelovig. Probeer het idee dat je lekker door blijft leven na je dood of dat je God de schuld van alles kan geven niet als reden te gebruiken, want dat lijkt mij persoonlijk een beetje een foute instelling. En trouwens, vergeet niet dat er ook nog de duivel is. De duivel probeert ons altijd op de proef te stellen en ons van het geloof af te laten dwalen. Aan jou de keus of je daarin mee gaat.
.