AndroidHealthClinic

Hekel aan feesten/uitgaan..?

@ ts: I feel you bro. Maar feesten/ stappen is wel echt de manier om onder de mensen te zijn en je moet er niet te veel bij nadenken. Je moet snappen dat gek doen/ zuipen enz voor heel veel mensen een uitlaatklep is. Spreek gewoon wat mensen aan en je zult zien dat het dan een stuk leuker is en dat ook die mensen veel meer diepgang kunnen hebben dan jij op een afstandje denkt.
 
Vraagje aan de mensen die niet uitgaan: Hebben jullie niet het idee dat je weinig vrienden overhoud?

Ik merkte dat wel tenminste, toen ik nog wat jonger was en me niet op mijn gemak voelde in het uitgaansleven. Voor veel gasten is dat toch het hoogtepunt van de week, en de plek waar je een band opbouwt. Vervolgens spreek jij ze na het weekend weer, en kun je nergens over meepraten.

Eigenlijk heel stom, want uiteindelijk bestaat een vriendschap natuurlijk uit veel meer (en belangrijkere) aspecten dan alleen maar samen zuipen en vrouwen versieren. Maar ik ervaar toch een behoorlijk groot verschil sinds ik wel mee ga 's avonds.
 
Laatst bewerkt:
Vraagje aan de mensen die niet uitgaan: Hebben jullie niet het idee dat je weinig vrienden overhoud?

Ik merkte dat wel tenminste, toen ik nog wat jonger was en me niet op mijn gemak voelde in het uitgaansleven. Voor veel gasten is dat toch het hoogtepunt van de week, en de plek waar je een band opbouwt. Vervolgens spreek jij ze na het weekend weer, en kun je nergens over meepraten.
Ach ja vrienden...echte vrienden zijn meestal op twee handen te tellen en daar blijf je altijd wel contact mee houden of je nou uitgaat of niet. M'n kennissen kring is idd kleiner geworden van minder uitgaan, vriendenkring niet.
 
De ontwikkeling van die desbetreffende persoon zijn brein, daar is dan iets mis mee. Het niet (willen) inzien dat jouw 'non-conformistische' en 'individualisme' je bij uitstek maakt tot een product van de moderne maatschappij (waarvan je je wilt distantiëren en/of differentiëren) getuigt van ironie en stupiditeit. Stupiditeit lijkt me iets waar we met z'n af van willen. Ik in ieder geval wel.

That's some deep shit.
 
Ach ja vrienden...echte vrienden zijn meestal op twee handen te tellen en daar blijf je altijd wel contact mee houden of je nou uitgaat of niet. M'n kennissen kring is idd kleiner geworden van minder uitgaan, vriendenkring niet.

Ik begrijp je punt inderdaad. Vraag me echter wel af, of ik volgens jouw redenatie wel vrienden heb :o.

Leef altijd heel erg op het moment, en heb daardoor moeite om vriendschappen te onderhouden. Uit het oog uit het hart is bij mij ook wel heel erg van toepassing.

Geldt niet alleen voor vrienden in mijn geval, maar eigenlijk net zo goed voor familieleden en zelfs mijn ouders. Ik zal ook niet ontkennen dat ik half contact gestoord ben, terwijl de meesten mij als een erg sociale jongen zouden omschrijven :D.
 
  • Like
Waarderingen: mat
Aghja, uiteindelijk heeft ParaBellum wel een punt. Zo opgaan in een bepaald ''subcultuur'', belemmerd toch deels de ontwikkeling van je pure identiteit en daarbij dus ook je pure potentie. Zulke mensen koppelen hun identiteit namelijk met het desbetreffende subcultuur, terwijl je ware identiteit juist diep vanbinnen zit.
 
Lekker man, elk weekend wel op stap.

Mooiere tijden bestaan niet.
 
Neuk je nog Corleoné? Moet ik wat regelen voor jou? :)
 
Ik heb een schurft aan subculturen. Dát vind ik infantiel. Niks mis met een bepaald muziek-genre fantastisch vinden natuurlijk. Alleen die totale persoonlijke identificatie die sommige mensen tentoonstellen, dat is extreem pijnlijk en infantiel. Van gothics tot hip-hop. Volledig in de juiste kleren, de juiste kleuren, de juiste artiesten, de juiste bijhorende dansjes, drankjes en drugs. Mensen hebben totaal geen idee dat ze gewoon een etalage-stuk zijn van een vulgair consumistische en kapitalistische samenleving. Om te janken.

EDIT: Dan bedoel ik dus 'volwassenen'. Als je in je pubertijd bepaalde fases doorgaat en aftast en afzet tegen bepaalde aspecten van het leven en je daardoor gaat kleden en gedragen als een gabber, punker, metalhead, hiphoppert, zal mij een worst wezen. Dat is relatief normaal, me dunkt. Alleen van die dwazen die na hun 21ste levensjaar hier aan blijven vasthouden, om te kotsen.

Keihard oneens. Subculturen maken het leven leuk.

Teddy boys
teds1962.jpg

Originele skinheads (even voor de duidelijkheid, toen het nog niet racistisch was)
england_6.jpg

Gabber
[Afbeelding niet meer beschikbaar]

Het ziet er rete strak uit allemaal. Ik vind niet alle subculturen even leuk, maar ik heb respect voor mensen die er zo bij lopen. En dat ''consumistische kapitalistische'' verhaaltje van jou slaat nergens op. De meeste subculturen waren uiterst controversieel, zeker toen ze net ontstonden. Nadat het enorm commercieel werd, was het meteen minder leuk.

Ik kom met grote regelmaat op heerlijke feesten waar mensen (man en vrouw) van +40 lekker los staan te gaan. Daar heb ik super veel respect voor, deze mensen hebben het van begin af aan meegemaakt.

Ik heb eerder een hekel aan mensen die zeggen dat ze naar ''van alles luisteren, vooral top 40 muziek'' :o
 
Ik ben het eens met rob91.
Oneens met Hoody. De meeste mensen die bij een bepaalde subcultuur horen hebben eerst gezocht voordat ze iets gevonden hebben waar ze zich prettig voelen. Die mensen zijn al goed ontwikkeld en zullen zich alleen maar verder ontwikkelen. De zoektocht naar wie je bent begint en wat je leuk vindt begint al in de puberjaren, maar gaat je hele leven door. De mensen waar je mee omgaat beïnvloeden je misschien, maar zouden je niet tegen moeten houden in die belangrijke ontwikkeling.
Er valt natuurlijk wel iets anders te zeggen over mensen die zich niet thuis voelen in een subcultuur, maar gewoon mee lopen om aardig gevonden te worden. Die mensen heten posers, en representeren nooit de subcultuur. Die mensen zijn ook in de minderheid denk ik. Keep that in mind.
 
Ik vind bodybuilders ook gay en iedereen die met gewichten traint is een f**got!
 
Ik ben het eens met rob91.
Oneens met Hoody. De meeste mensen die bij een bepaalde subcultuur horen hebben eerst gezocht voordat ze iets gevonden hebben waar ze zich prettig voelen. Die mensen zijn al goed ontwikkeld en zullen zich alleen maar verder ontwikkelen. De zoektocht naar wie je bent begint en wat je leuk vindt begint al in de puberjaren, maar gaat je hele leven door. De mensen waar je mee omgaat beïnvloeden je misschien, maar zouden je niet tegen moeten houden in die belangrijke ontwikkeling.
Er valt natuurlijk wel iets anders te zeggen over mensen die zich niet thuis voelen in een subcultuur, maar gewoon mee lopen om aardig gevonden te worden. Die mensen heten posers, en representeren nooit de subcultuur. Die mensen zijn ook in de minderheid denk ik. Keep that in mind.

Ik heb het ook over mensen die zichzelf volledig met zo'n subcultuur identificeren, wat in principe hetzelfde is als mensen die zich 100% identificeren met geloof, wat natuurlijk ook onzin is. Je ontwijkt zo je ware identiteit, door er iets anders voor in de plaats te nemen.
 
Sinds ik mij bezig hou met spiritualiteit ga ik precies niet graag meer uit. Overlaatst nog naar een trouwfeest geweest en werd precies depressief als ik die mensen (beschamend) zag dansen op de dansvloer. Wou ook constant in contact blijven met de stilte, leegte van de omgeving maar door de harde muziek en zo + mensen die uitgelaten waren, precies in een soort van energieke opgewekte toestand verkeerden, lukte dat niet zo goed. Herkenbaar en nog DBB'rs die niet (meer) graag uitgaan, feesten.. het eerder stom, kinderachtig vinden..?
Wat zegt Tolle over feesten dan?

Ik heb namelijk juist precies het tegenovergestelde; wil steeds meer uitgaan en feesten terwijl ik ook steeds meer interesse in zulke zweverige denkwijzes heb.

Ik denk dat die mensen juist innerlijke stilte vinden in hun energieke opgewekte toestand ;)

En ik denk dat je het teveel beoordeeld en iets wilt waardoor je juist die stilte niet meer kunt vinden.

Don't judge, just let go
 
Sinds ik mij bezig hou met spiritualiteit ga ik precies niet graag meer uit. Overlaatst nog naar een trouwfeest geweest en werd precies depressief als ik die mensen (beschamend) zag dansen op de dansvloer. Wou ook constant in contact blijven met de stilte, leegte van de omgeving maar door de harde muziek en zo + mensen die uitgelaten waren, precies in een soort van energieke opgewekte toestand verkeerden, lukte dat niet zo goed. Herkenbaar en nog DBB'rs die niet (meer) graag uitgaan, feesten.. het eerder stom, kinderachtig vinden..?

Ik weet niet wat jij onder spiritualiteit verstaat, het trainen in het vestigen van aandacht op aandacht? Of het opnemen van bepaalde ideen over het leven?

Als je dat eerste bedoelt, nee, totaal niet herkenbaar. Wanneer ik actiever mijn aandacht train vervagen de grenzen tussen mij en anderen. Ideeën als "stom", "kinderachtig", etc. Die worden dan veel zwakker. Ook oordelen over andere mensen verzwakken, wanneer je de aandacht op je eigen gedachten vestigt in een gesprek bijvoorbeeld, zie je soms oordelen langskomen, maar herken je dat je in een aangenamere toestand blijft als je die niet ziet als oordelen van je zelf.
Oh en eh, in periodes dat ik mijn aandacht meer train heb ik ook veel meer behoefde aan dingen als dansen, anders ben ik mentaal veel te geconstipeerd voor dat soort dingen, als je jezelf helemaal vast denkt ga je weinig lol hebben IMO.

Los daarvan, ik ben ook niet weg van uitgaan. Gelukkig heb ik wat vrienden die dat ook niet zijn. Ik ga wel eens met ze naar een kroeg nog, beetje jammer van mijn dag/nacht ritme(ik slaap sowieso al slecht), maar het is vaak wel gezellig.

Je hebt UG als avatar, ik vraag me wel af of je goed begrijpt waar hij naar verwijst, psychologische voorkeuren bestaan niet op die plek, want je zit niet verweven in je psychologie, hooguit biologische voorkeuren blijven. Ik denk niet dat dit uit gedrag hoeft te blijken, maar van binnen is de voorkeur voor plezier boven pijn afwezig, of, als hij nog aanwezig is, wordt hij van afstand bekeken, zonder identificatie.
 
Sinds ik mij bezig hou met spiritualiteit ga ik precies niet graag meer uit. Overlaatst nog naar een trouwfeest geweest en werd precies depressief als ik die mensen (beschamend) zag dansen op de dansvloer. Wou ook constant in contact blijven met de stilte, leegte van de omgeving maar door de harde muziek en zo + mensen die uitgelaten waren, precies in een soort van energieke opgewekte toestand verkeerden, lukte dat niet zo goed. Herkenbaar en nog DBB'rs die niet (meer) graag uitgaan, feesten.. het eerder stom, kinderachtig vinden..?

Klinkt alsof je je nu superieur voelt omdat je weet over 'ego' en 'being in the moment', dat is ego. Ook is het 'blijven in de stilte' niet uitsluitend wnr je thuis in je comfort zone bent, dat is gemakkelijk. Als je dit kunt tijdens het uitgaan of in andere stressvolle situaties dan weet je pas dat je het onder de knie hebt.
 
Klinkt alsof je je nu superieur voelt omdat je weet over 'ego' en 'being in the moment', dat is ego. Ook is het 'blijven in de stilte' niet uitsluitend wnr je thuis in je comfort zone bent, dat is gemakkelijk. Als je dit kunt tijdens het uitgaan of in andere stressvolle situaties dan weet je pas dat je het onder de knie hebt.

:thumbs:
 
Als je niet houdt van feesten is het vaak omdat je gewoon geen leuke vrienden hebt/ zelf niet leuk bent.
De shit die ik en mijn vrienden meemaken op sommige feestjes, daar leef je uiteindelijk voor.
Dingen die ik tot op mn sterfbed ga onthouden :)

Chillen op je slaapkamer met wat Death cab for Cutie muziek gaat je minder lang bijblijven.
 
Ik heb het ook over mensen die zichzelf volledig met zo'n subcultuur identificeren, wat in principe hetzelfde is als mensen die zich 100% identificeren met geloof, wat natuurlijk ook onzin is. Je ontwijkt zo je ware identiteit, door er iets anders voor in de plaats te nemen.

Oke, dat is verhelderend. Dat zien we dan op dezelfde manier.
 
Terug
Naar boven