Collaboratie, angst, gewoon geen zin. Niets menselijks is ze vreemd.
Toen ik 35 jaar geleden (daar gaan we weer) in Leiden werkte, werd er 1500 gulden en een paspoort uit de jas van mijn collega gestolen. Dezelfde week verdween mijn hele motorjas, kon ik in mijn t-shirt naar huis. Weer later, toen ik wat had overgewerkt en net naar huis wilde gaan op de racefiets, zag ik dat de schoonmaker een opvallend jasje aanhad, het zat alleen veel te ruim. Toen ik hem daarmee confronteerde wilde hij het niet teruggeven en probeerde te vluchten. Tegen de klap op zijn gezicht kon hij goed en sleurde me een paar trappen mee naar beneden (ik had wielrenschoenen met van die gladde klikplaatjes aan). Beneden kon hij niet verder, want ik was bovenop hem terechtgekomen. We zaten onder het bloed dat van mij bleek te zijn. Jasje afgepeld en alle troep die erin zat aan hem gegeven, komt net het hoofd van de schoonmaak (CEMSTO) binnen. Die maakte meteen enorme ruzie met mij en vroeg of ik soms met hem wilde vechten. Later nog bijna ontslagen omdat ik ja zei. Daarna aangifte gedaan, die schoonmaker had een strafblad. Ondanks dat ik ook nog op het waarschijnlijke verband met de eerdere diefstal wees, zei de rechercheur er niets mee te gaan doen. Mijn teamleider zei er wel iets mee te zullen gaan doen, maar is later geïntimideerd door het hoofd van de schoonmaak. Toen ik niet veel later naar het buitenland werd uitgezonden, moest ik eerst plechtig beloven daar geen mensen te slaan.
