Zaterdag 20 augustus.
Met een redelijk uitgeslapen hoofd en zonder kater word ik wakker. Volgens mijn mobieltje is het 11.30, een mooie tijd.
Met z’n allen in een tent slapen is gezellig, maar het ruikt minder gezellig. Een paar vrienden hebben hun zweetschoenen afgelopen nacht in de tent geparkeerd, en de bierwindjes van één vriend helpen ook al niet echt. Het is lekker weer dus we kunnen gelukkig buiten de tent ontbijten.
Een paar droge liga biscuitjes en een multivitamine weggespoeld met goedkope namaak red-bull vormen mijn ontbijt. En er gaat ook al een jointje in de rondte. Hash als ontbijt, daar knapt een mensch van op.
Mijn vrienden weigeren mijn multivitamine pillen categorisch. Ik bewonder hun consequentheid als het gaat om een ongezonde levensstijl. Ze snappen absoluut niet dat ik sport voor mijn plezier. We zijn met 7 man sterk en ik ben de enige zonder bierbuik (die had ik overigens wel

). Een bierbuik is voor hun meer als het gevolg van teveel drank en junkfood, een bierbuik is een statement. Daar zal ik ze nog eens aan herinneren bij hun eerste by-pass operatie.
Op weg naar het festival terrein verzinnen we originele manieren om blikken bier het festival terrein op te smokkelen. De onderbroek blijkt de meest geschikte plaats om 2 halve liters in te verstoppen. Uiteraard wordt ook nog de anus als mogelijkheid geopperd. Echter niemand is bereid om dat uit te proberen. Hierna besluiten we geen anus grappen meer te maken totdat iemand echt een halve liter in zijn endeldarm laat verdwijnen. In stilte baal ik dat mijn anus grappen plots niet meer kunnen, flauw hoor.
We missen zo’n beetje alle optredens tot en met 18.00. Niet dat dat boeit want het is heerlijk weer, we hangen wat rond op een grasveldje en de jointjes en biertjes smaken prima. Om nog maar te zwijgen over alle lekkere jonge hippie-hertjes die voorbij dartelen. Met ieder glas bier worden de hippiemeisjes mooier en stoor ik me minder aan het overduidelijke gebrek aan persoonlijke hygiëne.
Mijn vrienden willen naar Bad Religion. Aangezien ik deze uitstekende punk-rock band al 3 keer live heb gezien besluit ik naar Maximo Park te gaan. Mijn liefje is fan van deze band en ik vind het erg jammer dat ze er niet bij kan zijn. Mijn hartediefje zit namelijk een weekend bij haar ouders. Wat was ik blij toen ze zei dat ze me niet nodig had voor mentale ondersteuning. De keuze Lowlands of schoonouders is geen keuze. Mijn schoonouders zijn lieve mensen maar ze hebben geen flauw idee wat de huidige generatie zoal uitvreet in de weekenden. Als ik mijn schoonmoeder zou vertellen dat ik me onder invloed van paddos als een idioot heb gedragen bij de fruitstand dan krijgt ze een acute rolberoerte. Mijn schatje kan daar gelukkig wel de humor van inzien (en jullie gelukkig ook

).
Maximo Park speelt een geweldige set. Dit is een opkomende britpop-electro-rockband die er heel veel zin in heeft. De energie spat van het podium. En live klinken ze net zo strak als op de ceedee. Er lijkt momenteel geen einde te komen aan de rete-goede britpop bandjes uit Engeland. Het zijn fantastische tijden voor britpop-electro-newwave-of-hoe-je-het-ook-noemen-wilt muziekliefhebbers zoals mijzelf.
Tijdens het Maximo Park concert maak ik de 2 halve liters soldaat die ik kunstig in mijn onderbroekje had meegesmokkeld. Het bier is lekker op temperatuur, zo’n 37 graden. Om vooral niet teveel te proeven giet ik het gehaast naar binnen. Het resultaat is dat ik een knetterharde boer laat. Mooi zo. Een ander resultaat is dat de alcohol rap naar mijn hoofd stijgt. Wat weer tot gevolg heeft dat ik wil praten. Naast me staat een mooie jongedame en zij is het haasje. Lekker bandje hè? roep ik haar nonchalant toe. Ze kijkt me aan en trekt een gezicht alsof ik aan de builenpest lijdt. Ik probeer je niet versieren hoor zeg ik met mijn allercharmantste glimlach. Hierop loopt ze weg. Auw. Zou het het onschuldige boertje zijn die mij even daarvoor ontglipte? Ach ja, ik wilde haar echt niet versieren dus wat kan mij het schelen. Waarschijnlijk was ze gewoon bang dat mijn verschijning haar door de hoeven doet zakken van pure geilheid. Grove zelfoverschatting is een fijne karaktereigenschap van Koning Alcohol.
Ik ontmoet mijn kameraden op het grasveld bij de Alpha tent. Ook zei hebben duidelijk geen dorst geleden en mijn komst wordt gevierd met alweer een rondje bier. Bad Religion stamt uit de prehistorie maar op het podium is daar niets van te merken, volgens mijn vrienden was het een echt Bad Religion concert: strak en energiek. Op aanraden van Rob G lopen we naar Coheed * Cambria. Het is een metalband en de meesten uit de vriendengroep vinden metal niet echt denderend. Er is er echter één die onverstoorbaar begint te headbangen dus uit solidariteit blijven we ook maar hangen. En tijdens dat hangen zuipen we dapper verder.
Inmiddels is het bijna 22.00 en lopen we terug naar de Alpha tent voor het optreden van Marilyn Manson. Nou ja lopen, inmiddels zijn de kniegewrichten lekker geolied en is het een hele uitdaging om een rechte lijn te bewaren. Marilyn Manson vind ik persoonlijk geen zak aan maar er staat een biertent vlak naast de Alpha tent dus ik ga mee. Omdat meneer Manson mij niet kan bekoren is aan mij de taak om biertjes te halen. Deze taak neem ik uiterst serieus!
Om 23.00 is het concert afgelopen. Ik ben zo zat als een aap. En ik ben overduidelijk niet de enige. We staan in een nog volle Alpha tent lekker na te borrelen. Onder invloed van alcohol meten we onze krachten met een boerwedstrijd. Die verlies ik hopeloos. Er zitten een paar echte talentjes in mijn vriendengroep die in een elegant samenspel van een krachtig samentrekkende maag en een pulserende maagklep de meest bizarre geluiden uit hun keeltjes toveren. In plaats een welverdiend applaus horen we een meisje met een Goois hockey accent gadverrrrrrrrdammuh zeggen. Dat spoort enkele kameraden aan tot het produceren van ontzagwekkend ranzige boeren. Één vriend claimt zelfs dat er wat maagsap meekwam maar we vermoeden dat hij alleen maar zegt om indruk te maken.
Vervolgens gebeurt er iets waarvan ik mij de ware toedracht niet kan herinneren. Ik vermoed dat mijn vrienden mij enorm onder druk hebben gezet en me gratis biertjes in het vooruitzicht hebben gesteld. Mijn vrienden beweren echter dat ik het geheel spontaan en breed grijnzend deed. Hoe het precies is gebeurd zal wel nooit duidelijk worden maar plotseling sta ik met mijn broek op de enkels. Mijn derde been geniet vrolijk bungelend van de onverwachte vrijheid. Ik zie wat lachende meisjes en weet zeker dat ze me toelachen. Een kameraad haalt snel zijn fototoestel tevoorschijn, ik blijf professioneel en lach charmant.
Terwijl ik mijn broek weer ophijs maakt een overweldigend gevoel van Mannelijkheid zich meester van me. Dit moet Grootser en Meeslepender! Mijn derde been verdient meer! Gelukkig kan ik op dat soort momenten altijd op de onvoorwaardelijke steun van mijn vrienden rekenen. Zeg Koen, zegt een kameraad terwijl hij me nonchalant nog een biertje in de hand drukt, het is bluf als jij je derde been laat zien in de Nokia phone booth. De Nokia phone booth is een geluidsdichte telefooncel die op een verhoging naast de Alpha tent staat, het ding is volkomen van glas en goed verlicht.
BLUF!? nikzzz blufz daz doek so, bral ik met dubbele tong. Rondom de Nokia phone booth is het lekker druk. Dit is DE kans voor mij en mijn derde been om in Volle Glorie te schitteren. Vastberaden loop ik op de veredelde telefooncel af met in mijn kielzog een trosje giechelende vrienden. Naast de Nokia telefooncel staat een mooie blondine in strak Nokia topje en minirokje. Wilt u bellen vraagt ze beleefd? Euhmz zja zjoiets mompel ik. Terwijl ik het trapje van de verhoging bestijg twijfel ik nog of ik een paar keer aan mijn derde been moet trekken zodat ie wat groter lijkt. Ik bedenk me dat dat wel eens als masturberen opgevat zou kunnen worden, dus doe ik het niet want ik ben natuurlijk geen viespeuk. In de Nokia phone booth laat ik zo nonchalant mogelijk mijn broek zakken. Ik zie mensen lachen en wijzen. Yes, mijn optreden verloopt succesvol. De aandacht doet alle plankenkoorts verdwijnen en als toegift druk ik mijn zweterige billetjes tegen het dikke glas. Tevreden kijk ik naar de vetvlek die mijn billen op het glas achterlaten. Plotseling vliegt de deur open, in de deuropening staat een security meneer en die is duidelijk ‘not amused’. Nu heb je wel genoeg aandacht gehad vind je dit normaal ofzo!? Oeps, hij lijkt wel boos. Of jaloers. Neej diznie nojmaal bral ik en terwijl ik mijn broek ophijs sodemieter ik zowat van het trapje. Stom trapje. Gehaast maak ik me uit de voeten. Het Nokia meisje kijkt ook heel boos. Tsja zoveel mannelijkheid hakt er natuurlijk wel in denk ik nog. Stiekem fantaseer ik hoe ze hevig opgewonden de vetvlek van het glas moet schrobben. Sommige meisjes hebben ook altijd geluk. Mijn vrienden weten mijn 15 seconds of fame wel op waarde te schatten en trakteren me op een paar eerlijk verdiende biertjes.
Hierna ben ik een stuk van de film kwijt. Hoe ik er gekomen ben weet ik niet meer, maar ik sta in de Bravo tent naast Rob G en vrienden. Rob G heeft ook duidelijk meer op als water alleen. Samen koppen we nog het nodige aan bier weg. Rob G heeft een oplossing gevonden om de zandman op veilige afstand te houden, efedrine, heeel veeel efedrine. Op dat moment vind ik dat echt een hele slimme oplossing. Je voelt je duf worden? Hupsakee, pof er wat efedrine in en je kan weer door. En dat doet Rob G dan ook. Zuipen, efedrine, zuipen, efedrine, zuipen, etcetera. Tegen Rob G schep ik op over mijn briljante optreden in de Nokia phone booth. Even twijfel ik nog of ik dit optreden ga herhalen voor Rob G en vrienden maar het lijkt me toch beter om mijn publiek hongerig te houden, je moet jezelf niet uit de markt prijzen door een overkill aan optredens. Samen drinken we nog wat bier en lullen over koetjes en kalfjes. Rob G komt niet erg nuchter maar wel klaarwakker op me over. Zelf voel ik me steeds duffer worden. Als ik een paar keer zonder enige aanleiding bijna omval vind ik het wel leuk geweest. Ik neem afscheid van Rob G en consorten en loop/zwalk richting mijn tent.
Edit: dat het misschien toch niet zo slim is om 3 uur ’s nachts wagonladingen efedrine te nemen ervaren jullie op de Zondag waar ik zal proberen te omschrijven in wat voor een desolate toestand ik Rob G bij zijn tentje aantrof

(niet dat ik er veel frisser uitzag…).