Ik ben echt geen onvoorwaardelijke Peter fan, ik vond t vaak een pedante man die inderdaad ook de nodige dubieuze contacten had (om allerlei redenen trouwens) en tot vervelens toe bij elke talkshow aanschoof.
Maar ik word persoonlijk helemaal misselijk van het 'hij laat zijn kinderen in de steek'-argument. 'Eigen familie eerst!'
De assumptie dat iemand zoals hij - die zijn nek uitstak, die een leven leidde dat zich buiten de gebaande paden begaf, die risico's nam, die een uitgesproken mening had en die ook verkondigde, die geloofde in recht en daar ook voor streed, die zo betrokken was bij nabestaanden van slachtoffers - zich zou moeten schamen omdat hij daarmee zijn gezin / partner / kinderen te kort zou hebben gedaan vind ik er echt één van het meest bedenkelijke niveau aller tijden. Het is zo'n gedachte waarbij je als vader eigenlijk alleen maar op de bank kan gaan zitten want dan kan jou, de superpapa die er altijd is, niks overkomen.
Ik ben veel meer van de gedachte dat een goede vader er niet alleen fysiek en mentaal is voor zijn kinderen maar vooral ook laat zien hoe het is om goed te doen, in welk beroep of welke hobby dan ook. Die laat zien hoe het is om hard te werken, om iets te bereiken, om geliefd en gerespecteerd te zijn en misschien door anderen ook gevreesd en gehaat. En als je beroep dan misdaadverslaggever / journalist is dan weet je dat de risico's wat groter zijn dan wanneer je, met alle respect, in je 9 to 5 op kantoor zit.
Ik kan echt niet in de hoofden van die twee kinderen van hem kijken maar ik zou me zo kunnen voorstellen dat er weinig kinderen zijn die zo trots op hun vader zijn als zij.
