EDIT: duurde langer dan 5 uur, was van 1 uur tot 8. 7 uur, 7 kilo. Not a big difference
Ok, zal je ff mijn ergste nacht ooit doen voorstellen.
Je schiet wakker midden in de nacht en vreemd genoeg blijf je gewoon een uur lang wakker zonder dat er iets gebeurt. Niks aan de hand, gebeurt wel vaker, dus je slaapt terug ff. Spijtig genoeg niet zo lang, zo'n 20 min later kom je wakker met zo'n hoofdpijn dat het voelt alsof je hersenen op ontploffen staan of er iemand zit op te slaan. Dan denk je in jezelf 'ok, vlug proberen slapen, dan ben ik er vanaf'. Maar er schuilt een adertje onder het gras. Wat had je verwacht?
Telkens dat je je ogen dichtdoet zie je flitsen van je leven voorbij komen waar je ook maar niets van verstaat. Maw, lekker k*t. In 1 zo'n flits zitten idk 10?40?305? stukjes van je leven die achter elkaar voor je ogen flitsen. Er zit alleen geen volgorde in en der valt niet van te verstaan.
Het lullige gedeelte is iedere keer je zo'n flits krijgt je steeds vermoeider en vermoeider wordt. Het is dus niet meer om de paar minuten zoals in het begin, maar letterlijk zodra je je ogen hebt opgedaan, vallen ze weer toe.
Ondertussen zou je nog je hoofd tegen de muur slaan in de hoop dat je zo wat rust krijgt (ook gedaan; zonder succes

). Dan maar liggen friemelen van boven naar onder, van links naar rechts. Hoe je het ook draait en keert, niks werkt (behalve een cortinsonespuitje).
Aangezien ik met mijn hoofd tegen de muur zat te bokken is men moeder binnengekomen, medicatie (dafalgan 250mg --') gaan halen en een nat washandje. Tevergeefs, ik had echt zin om naar het ziekenhuis te gaan maar dat wilde ik natuurlijk niet zeggen.
Moeder terug in bed en den dezen boven de wc.
Eindelijk, om 7 uur ofzo de dokter gebeld zodat ik eindelijk dat cortisonespuitje kan krijgen. Maar aangezien ik al paar maal alles eruit heb gekotst, met gal enal, was dat spuitje eigenlijk vrij nutteloos. Alhoewel, 10 min later viel ik als een blok in slaap.