Jamal Jaoudi is 20. Op zijn elfde besloot hij het geluk ergens anders in de wereld te zoeken. De uitzichtloosheid en armoede bij hem thuis kon hij als kind niet langer verdragen. Op een dag verstopte hij zich onder een vrachtwagen op weg naar het Westen. De eerste vijf jaar bracht hij door in de straten van Spanje op zoek naar werk om te kunnen overleven.
Na vijf jaar Spanje besloot hij te vertrekken. De crisis in 2008 had Spanje hard getroffen dus moest hij ergens anders zijn kans grijpen. Op zijn 16 belandde Jamal in België. De hoop dat het beter zou gaan was groot. Het bleek een valse hoop.
Op 8 maart 2012, 55 dagen na het begin van zijn hongerstaking, greep hij naar een naald en naaide zijn mond dicht. Hij was moe, zijn woorden waren op en dit was een laatste poging om aandacht te vragen voor de onmenselijke situatie waarin hij en vele andere zich bevinden.
Net voordat hij zijn mond dichtnaaide schreef hij een brief waar hij vraagt om een verblijfvergunning van één jaar en arbeidskaart C zodat hij legaal kan werken in ons land. Na bijna tien jaar leven op straat heeft hij er genoeg van. Jamal schrijft in zijn brief ‘We willen niet meer leven in een doodlopend straatje.
