Vele vrouwen zijn bang in Duitsland
De cijfers liegen er niet om. Uit een enquête van de Duitse krant Bild blijkt dat vrouwen zich in Duitsland minder veilig voelen dan vroeger. Hebben de gebeurtenissen van de afgelopen maanden het leven van vrouwen veranderd en hun vrijheid ingeperkt? Enkele Duitse vrouwen getuigen.
Zo vindt 58 procent van de vrouwen dat de publieke ruimtes onveiliger geworden zijn terwijl 31 procent niet echt een verschil merkt met vroeger en 10 procent zegt dat het vandaag veiliger is dan vroeger.
Ondertussen geeft 16 procent van de vrouwen toe pepperspray bij zich te dragen. In de leeftijdscategorie van vrouwen onder de dertig jaar gaat het zelfs om 32 procent. Zowat de helft van de bevraagde vrouwen denkt erover na om pepperspray aan te schaffen. 48 procent van de deelneemsters aan de enquête geeft aan bepaalde wijken in hun thuisstad te mijden wanneer het donker is.
Het Duitse magazine Focus heeft naar aanleiding van de Bild-enquête een online bevraging gehouden onder haar vrouwelijke lezers. Zo wilde het blad weten hoe veilig Duitse vrouwen zich nog voelen. De reacties spreken boekdelen.
Isabella D.: "De situatie voor mij als vrouw is de afgelopen twee jaar veranderd. De angst voor een aanranding is sterk toegenomen. Vroeger hingen er ook migranten rond in de stationsbuurt maar dan bleef het bij wat naroepen. Maar nu worden duidelijk grenzen overschreden."
"De gedachte dat de staat dergelijke lui op vrije voeten laat lopen, vind ik verschrikkelijk. Het gerecht staat in het geval van een aanranding niet achter het slachtoffer. Ik bezit meerdere peppersprays. Ik kan alleen maar mezelf verdedigen."
Sabine: "Ik ben 23 jaar oud en woon in Berlijn. Daar zijn ondertussen hele gebieden ontstaan waar ik op bepaalde tijdstippen niet meer kom. Mijn vriend pikt me steeds met de auto op. Zelf heb ik altijd pepperspray bij. Om me te verdedigen heb ik ook een mes op zak. Wanneer ik uitga en weet dat ik alleen naar huis moet, kleed ik me niet uitdagend."
"Ik voel me niet meer veilig en voor mijn vrienden geldt hetzelfde. Politici zwijgen dit thema dood. Dat heeft niets met vluchtelingen te maken. Er zijn vele buurten waar mensen zonder enig perspectief wonen. Zo ontstaat er frustratie en criminaliteit."
Anne K.: "Bij daglicht voel ik me over het algemeen relatief veilig, ook in bijvoorbeeld stationsbuurten. Wanneer het donker is, gaat mijn veiligheidsgevoel steil bergaf. Sinds de gebeurtenissen in Keulen, mijd ik in het donker openbare plaatsen. Vaak heb ik angst."
"Ik ben nog maar 17 en ben in het donker op de fiets aangewezen. Ik verstop mijn blonde haren dan onder een muts, zo voel ik me iets veiliger. Slechte ervaringen heb ik alleen nog maar met Duitse mannen gehad. Ik ben niet bereid om ook bij daglicht mijn vrijheid te laten inperken. 100 procent veiligheid zal er nooit zijn: noch voor vrouwen, noch voor mannen."
Melanie D.: "Sinds de gebeurtenissen in Keulen is er voor mij veel veranderd. Ik ben 44 jaar oud en ben altijd al waakzaam geweest, ook als jong meisje. Als twintiger leefde ik in Berlijn en nam 's nachts de metro. Dat zou ik vandaag niet meer durven. Nu woon ik in Noordrijn-Westfalen. Het straatbeeld is hier danig veranderd. Ik wissel van straatkant wanneer ik een groepje mannen van vreemde origine tegenkom. Het ergert me. Duitsland is mijn heimat, hier zou ik me veilig moeten voelen."
Martina K.: "Ik ben woedend dat vrouwelijke slachtoffers steeds meer in de steek gelaten worden. Wanneer het donker is, rijd ik niet meer alleen met de fiets. Ik heb ook mijn bedenkingen om in de zomer alleen in de tuin van het museum van onze stad te gaan werken zoals ik vroeger deed."
"Ik dacht dat ik geen gevaar liep gezien mijn ouderdom. Maar wanneer je de kranten erop naslaat, dan lees je dat ook vrouwen van zestig jaar en ouder worden aangevallen. Het wordt tijd dat men eindelijk iets voor ons, de vrouwen, doet. En dat het belang van de slachtoffers boven het belang van de daders wordt gesteld. Vrouwen moeten zich weer thuis kunnen voelen in hun land. Op dit moment is dit mijn Duitsland niet meer en dat maakt me van streek."
Kerstin T.: "Reeds lang voel ik me als vrouw niet meer veilig. Overal vinden er seksuele delicten en overvallen plaats. Ik vermijd om 's nachts alleen op stap te zijn. Ik heb altijd pepperspray bij."
Ute S.: "Nee, ik heb geen aanpassingen aan mijn leven gedaan. Hoe ik me kleed en hoe ik me gedraag, is hetzelfde gebleven. Ik heb geen angst om alleen in het donker erop uit te trekken. Ik gebruik het openbaar vervoer, ook 's avonds. Ik heb me niet 'bewapend'."
"Wanneer mannen me tegemoet lopen, wissel ik niet van straatkant en ben dat ook in de toekomst niet van plan."
Anne R.: "Overdag voel ik me veilig, 's avonds niet. Maar dat is niks nieuws onder de zon voor vrouwen. Dat heeft niets met de gebeurtenissen in Keulen te maken en ook niet met vluchtelingen. Hier in Dortmund gebeuren aanrandingen van vrouwen door mannen van elke huidskleur."
Eduvigis D.: "Hoe ik me gedraag in publieke ruimtes, is drastisch veranderd. Ik ga niet meer naar het zwembad, wandel 's avonds niet meer in parken en ik mijd stationsbuurten. 's Avonds draag ik geen korte rokken meer."
"Ik heb een dochter en wil dat ze later een zelfverdedigingscursus volgt en steeds pepperspray meeneemt wanneer ze alleen onderweg is."
