Een Nederlands gezin is maar op het nippertje ontsnapt aan de dood bij de instorting van de Morandi-brug in Genua. De familie Jonker was met hun mobilhome onderweg naar Pisa toen de brug net voor hun neus instortte. “Vijf seconden later en we waren naar beneden gevallen”, zegt zoon Chiel (14).
De mobilhome van de familie staat nog altijd op de brug, als stille getuige van de ramp die zich dinsdag in het noorden van Italië voltrok. Het is niet duidelijk wanneer de familie Jonker hun voertuig terugkrijgt, maar dat is nu niet het belangrijkste. De leden van het gezin uit Voorst zijn vooral heel gelukkig en opgelucht dat ze alles nog kunnen navertellen.
“We waren net uit de tunnel, onderweg naar Pisa, toen we over die brug reden”, zegt de 14-jarige Chiel. “Het regende keihard en ineens zagen we mensen uit hun auto stappen en gillend terugrennen. Even dachten we aan een file, maar door hun reactie hadden we al snel door dat er iets anders aan de hand moest zijn. ’De brug stort in!’, schreeuwden mensen al snel in het Engels.”
Daarna ging alles in een flits. De mobilhome werd snel op slot gedaan, en met een paraplu, enkele paspoorten, telefoons en opladers renden ook zij weg. “Tijd om nog meer spullen te pakken was er niet”, gaat Chiel verder. “We zijn met andere mensen, vooral Italianen, ook de andere kant opgerend. Zo snel mogelijk weg van de plek.”
Vader Alex benadrukt dat veel mensen hun leven te danken hebben aan een Italiaanse trucker. “Zijn vrachtwagen stond op de punt van de brug. Hij vertelde dat hij hoorde en zag dat de kabel brak. Hij is direct gestopt en reed in paniek zelfs achteruit. Dat heeft de verwarring veroorzaakt waardoor zelfs de auto’s op de linkerbaan uiteindelijk stopten.”
De vader is ervan overtuigd dat er anders een aantal personenwagens zo de diepte in was gereden. “Wij waarschijnlijk ook. Het zicht was heel slecht, het was nauwelijks te zien dat het wegdek was verdwenen en tijdig stoppen was vrijwel zeker niet gelukt.”
In eerste instantie realiseerden de Nederlanders zich niet eens hoeveel geluk ze hebben gehad. “Maar toen we de foto’s zagen schrokken we pas echt”, zegt moeder Ineke. “Daarop is goed te zien waar we reden, hoe dicht bij het gat onze camper staat. We zijn heel gelukkig dat het zo is afgelopen. Het heeft veel indruk gemaakt allemaal.” Chiel: “Als de brug vijf seconden later was ingestort, waren we in dat gat verdwenen.”
Sommige mensen, van wie de auto nog redelijk vlakbij de tunnel stond, stapten weer in hun voertuig, keerden om en gingen spookrijdend terug. “Maar onze camper staat dus net voor het gat”, aldus Chiel. “We zouden hem eigenlijk snel terug krijgen, maar hebben inmiddels gehoord dat de officier van justitie dat niet toelaat. Er is nog altijd gevaar. De brug beweegt en kan nog verder instorten. En natuurlijk gaat alle aandacht eerst uit naar de slachtoffers.” Het gezin zit nu – na een treinreis – in een appartement in Loano, aan de kust. De vakantieplannen zijn door alles wat er is gebeurd behoorlijk in de war geschopt. Bovendien liggen vrijwel alle spullen, ook kleding en enkele paspoorten, nog in de mobilhome. Maar niemand van het gezin die dat nu een probleem vindt. “We leven in ieder geval nog”, zegt Chiel, diep onder de indruk.
