Ik heb er lang over nagedacht of ik dit hier al dan niet zou neerschrijven. Velen van ons (vooral wanneer je ON bent nu) zullen het afschilderen als nonsens, maar ik ben er zeker van dat er anderen zijn die het zullen herkennen. Het begon bij mij allemaal onschuldig, nu 16j geleden. Een kuurtje per jaar, lekker gaan, libido top, de wereld aan je voeten, heerlijk gevoel! Een kuurtje werden 2 kuurtjes en 2 kuurtjes werden drie kuurtjes per jaar. De laatste 2 jaar was ik steeds min 6 maanden ON met tussenpauzes van max 3 maanden OFF. (aas, GH, enz, kortom the whole shit) Bijwerkingen, tja, we kennen ze allemaal, verhoogd libido, continue op mn tenen, agressief, wantrouwig, steeds te warm en continue zweten als in een sauna. Ik was ook wel eens depressief na een kuur, maar dit was allemaal wel te dragen. Maar het laatste jaar kreeg ik het ook psychisch enorm moeilijk. Probleem is dat je het tijdens je ON periode dit niet of nauwelijks merkt bij jezelf. Ik gaf een paar maanden geleden mijn vrouw op voor iemand anders, verweet haar dat ze steeds haar carierre voornam op mij, dat ze er nooit was voor mij, me niet genoeg coïtus gaf, me steeds alleen liet, enz. Kortom, ze was ronduit een "slechte vrouw" in mijn ogen. Ik was ZO overtuigd van mijn gelijk en haar ongelijk. Nu ben ik OFF sinds begin december en ben een week gestopt met PCT. (clomid + arofixen) Het is net alsof ik nu ontwaak uit een lange roes, ik kan het niet beter beschrijven. Plots betrap ik mezelf er op dat de redenen die ik aanhaalde om mijn vrouw af te kraken eigenlijk helemaal zo sterk niet waren. Integendeel, het was gewoon belachelijk en ik begrijp nu zelf niet dat ik er toen zo'n punt kon over maken. Het is net alsof ik in die lange ON periode iemand totaal anders was, maar ik besefte dat gewoon niet op dat moment. Wanneer je googled op anabolics & mental disorders kom je een serieus aantal hits tegen. Vaak wordt schizofrenie aangehaald. Mijn vrouw is er eigenlijk de laatste 15 jaar juist enorm voor me geweest en heeft massa's van dingen die zij wou doen gewoon opgegeven voor mij, zonder morren. Je begrijpt hoe rot ik me voel, nu ik de dingen "normaal" bekijk. Ik was gewoon een grote egoïstische kl***zak. Af en toe voel ik mn geest nog keren. Soms komt er opnieuw een andere persoonlijkheid terug in me boven voor enkele uren en zie ik de dingen weer anders. Gelukkig nemen die momenten nu sterk af en kan ik de laatste dagen meestal wel realistisch denken. Maar het kwaad is geschiedt en dingen zijn waarschijnlijk onherstelbaar beschadigd. Mijn vrouw en ik hadden een prachtig leven samen, niks tekort, integendeel. Nu is mijn toekomst een groot vraagteken, geen idee wat er verder gaat gebeuren en of ik het normale leven ooit nog ga aankunnen. Als je vragen hebt, inbox me your digits.
