Hoeveel mensen op op dbb, of die dit topic volgen, zouden er absoluut geen problemen mee hebben als zoon/dochter thuiskomt en zegt dat hij/zij zich vrouw/man voelt en geslachtsverandering wenst. Ik het het niet over afkeuren. Alhoewel, dat mag ook aangegeven worden. Ik zou het moeilijk vinden omdat ik wel enige kennis heb over hoe lastig het is voor zoon/dochter als die die richting op gaat. Identiteitscrisis, niet of niet volledig geaccepteerd worden, door de vele hormonen gedragsveranderingen vertonen, fysiek ongemak, werk vinden wordt veel lastiger, gelijkgestemden zijn ook doorgaans niet de meeste (hier moet of meest stabiele of minst labiele staan? labiele mensen, eenzaamheid, psychische (somatische) klachten. Enzovoorts. En dan leven we in Nederland niet eens in een machocultuur, verre van dat. Maar mensen vinden het doorgaans erg lastig om met deze mensen om te gaan. Die weg, vaak toch een lijdensweg, zou ik niet wensen voor mijn kind. Maar zou de steun bieden die het best past binnen mijn mogelijkheden.
Dat is toch wel vaak waar het om gaat, steun bieden. Je wil je kind niet zien lijden ook al kiezen ze een weg die niet past binnen jouw geloof, kijk op de wetenschap of maatschappelijke opvattingen. Voor ouders ook vaak een worsteling, die kunnen zo in een denktrant zitten dat ze verscheurd worden.
Maar wat is "het beste voor je kindje" (bij deze in wordt het mij altijd rood voor de ogen omdat er over het algemeen wordt gebruikt als "argument" voor de meest irrationele bullshit), als je kind zegt pas echt gelukkig te zijn als er een been of arm wordt geamputeerd, als je op de internetz hebt gelezen dat inenten slechter is dan ziektes?
Ik vind dit een heel moeilijk onderwerp en heb zeker niet de waarheid in pacht of de oplossingen paraat, maar de huidige trend komt voor zover ik weet niet overeen met de harde wetenschap, alleen met ideeën uit de slachtofferstudies. Iemand die zich anders voelt heeft ALTIJD gelijk, biologie, andere wetenschap, leeftijd, psychologische toestand en feiten doen er niet toe.
De problemen die mensen met genderdystrofie/transgenders hebben (b)lijken vaak niet te kunnen worden opgelost met hormonen en operaties, de zelfmoordaantallen blijven zwaar boven gemiddeld, de propaganda dat dit is aan verhelpen door de maatschappij volledig te veranderen in plaats van te kijken hoe we die mensen kunnen helpen vind ik vooralsnog niet overtuigend. Bij kinderen is het vaak zo dat als je niet met hormonen en operaties aan de gang gaat er in de meerderheid van de gevallen een gezonde en normale volwassen homoseksueel. Bij homoseksuele vrouwen schijnt het willen veranderen van geslacht soms als een besmettelijke epidemie door vriendinnengroepen te gaan.
Een of andere hoogleraar op dit gebied had als stelling dat je met enige vorm van hormonen, want wel degelijk onomkeerbare gevolgen, moet wachten tot mensen op z'n minst 21 zijn en door een heel traject zijn gegaan. De goede man kan rekenen op felle kritiek, want hoe durft hij aan het gevoel van een een prepuberaal kind te twijfelen.
Mijn punt is vooral dat terwijl er homoseksuele mannen en vrouwen op terrassen in elkaar worden geslagen doen we alsof een weigerambtenaar een ketter is die op de brandstapel moet.
De Zwarte Mythe van de Inquisitie (in het kort: de Inquisitie was relatief gezien zo gek nog niet, juist in niet-Katholiek Noordwest Europa gingen "heksen" de brandstapel op, maar de ketterse propaganda is blijven hangen), de "tolerante progressieven" zijn het zelf geworden.
