Fitness Seller

Sticky Wat heeft jouw dag verpest?

  • #139.744
Mijn pa liep er precies hetzelfde bij toen hij ging scheiden van m'n moeder. Hebben we ook daadwerkelijk bij de crisisdienst af mogen zetten omdat ie allemaal raar ging doen op een gegeven moment. Daar heeft ie geweldige professionele hulp gekregen in de vorm van therapie en van een psycholoog. Toen ging het relatief snel beter met hem en nu die hele scheiding achter de rug is zijn ze beide gelukkiger dan ze ooit geweest zijn de laatste jaren.

Zoek hulp kerel :)
Ik heb sinds haar vertrek al 30 sessies van een uur bij de psycholoog gehad. Dat heeft me voldoende geholpen om er geen eind aan te maken. En ik heb alle woede, en gebrek aan geduld verloren. Ik ben dus werkelijk een ander mens geworden. Maar 27 jaar....dat is onvervangbaar.
 
  • #139.745
Ik weet niet of het een goed idee is om mijn probleem hier even uit de doeken te doen maar aangezien ik door mijn verhuis uit Vlaanderen 17 jaar geleden alle contact met mijn jeugdvrienden ben verloren en geen echte nieuwe vriendenkring heb ontwikkeld is hier misschien nog de beste optie om dat advies te krijgen.

So here it goes


Ik was 21 jaar gehuwd met mijn vrouw. Ik leerde haar kennen toen ik 17 was. Op ons 23ste huwden we. We waren elkaars eerste echte liefde. 3a maart, na haar reeds 6 jaar durende depressie en burnout out, besloot ze om me te verlaten. Ze was ontgoocheld in haar leven en ze zocht een schuldige en een oorzaak waar ze wel controle over had en dat bleek ons huwelijk te zijn. Ze besloot om me te verlaten. We hebben een dochter van bijna 14 samen.
Sinds 1 mei woont ze niet meer met mij onder 1 dak. Ze heeft sinds eind juli haar eigen appartement. Onze dochter blijft een week bij mij, een week bij haar.
Ik ben een gebroken man.
Compleet vernield. Ik zag het niet aankomen en klaagde vaak, niet beseffende dat ze er door zat en eigenlijk mijn steun en niet mijn geklaag nodig had.
Haar psychiatrisch gestoorde zus ( ze is echt zot...ze hoort stemmen, ziet demonen en duivels...dus e ht gek) vertelde haar leugens....


Nu hoop ik dag en nacht dat mijn vrouw zich zal bedenken maar ik heb vrees voor valse hoop en wat dit met me zal doen als ik binnen een jaar of zo besef dat het hopeloos is.
De liefde voor haar is zoals je die ziet in films...ik heb dat geluk... of ongeluk. Haar familie is al 27 jaar mijn familie. Ook die ben ik dus plots kwijt...

De eerste weken na haar vetrek maakte ik er bijna een eind aan
Maar ik besefte dat ik dat mijn dochter niet kon aandoen en ook..ik bleef en blijf hopen dat het nog goed komt.

Echter is ze nog steeds zeer afstandelijk en koud. We zijn nu al bijna 8 maanen uit elkaar, bijna 6 maanden wonen node niet meer onder 1 dak en sinds drie maand heeft ze haar eigen appartement. Ik probeer haar niet te bombarderen met berichten maar soms faal ik.
Soms zien we.elkaar eens als ik Onze dochter afzet of als ik haar iets kom afgeven en als ik dan een grapje maak dan lacht ze er wel mee...maar me zeggen: ok laten de nog een laatste keer proberen...dat heeft er nog niet gezegd. Ik heb schrik dat hoe langer Onze scheiding duurt hoe meer ze zal beseffen dat ze me niet nodig heeft om gelukkig te zijn


Ik kan me geen toekomst zonder haar inbeelden. Ik vind haar de mooiste, de liefste vrouw op aarde met het grootste hart.


Ik weet niet goed dat ik moet doen. Ik probeer nu terug te sporten, een geduldig en rustig iemand te worden en lijk er ook in te slagen maar langs de andere kant hoeft het niet meer voor me als ze nooit meer terugkeert.
Moest ik een glazen bol hebben en zien dat ik op mijn 80ste zou sterven en ze nooit bij me is teruggekeerd. Dan zou ik er nu een eind aan maken. Voorlopig ben ik hier nog dankzij m'n dochter en hoop. Maar geen idee hoe lang dit nog voldoende zal zijn.

Geen idee waarom ik dit hier allemaal vertel. Mss heeft er iemand wel een magische zin die me kan helpen deze hel te overleven. Misschien ligt het aan de vodka.
In ieder geval niet drinken, daaraan ga je kapot.

Pak je leven op, eventueel met hulp. Zorg voor ritme. Werk, sport, whatever. Ze is weg en komt niet zomaar terug als ze je na zo’n tijd heeft verlaten. Accepteer dat dit het is en ga verder. Komt ze terug? Wie weet.

Hulp van buiten kan helpen de boel op een rij te zetten. Maar de beslissing verder te gaan met je leven is de jouwe. Daarna kun je het wat laten slijten en echt verder.
 
  • #139.746
Ik heb sinds haar vertrek al 30 sessies van een uur bij de psycholoog gehad. Dat heeft me voldoende geholpen om er geen eind aan te maken. En ik heb alle woede, en gebrek aan geduld verloren. Ik ben dus werkelijk een ander mens geworden. Maar 27 jaar....dat is onvervangbaar.
Goed dat je professionele hulp hebt. Probeer het leven op te pakken, ook zonder haar. Een relatie moet een toevoeging zijn niet iets noodzakelijks.

je hangt heel erg naar je (ex)partner. Probeer het leven ook een mooie en goede invulling te geven zonder haar.

Ga er op uit, ga lekker wandelen in het herfstzonnetje, pak het sporten weer op (was je al mee bezig), eet en drink gezond, zorg goed voor jezelf (ga lekker naar de kapper ofzo), zoek een hobby (misschien crossfit omdat daar vaak fijne contacten opgebouwd worden, of iets heel anders waar je je ei kwijt kunt). En geef het de tijd. Het klinkt alsof je verslaafd aan haar was, zo vergroeid dat je niet meer weet wie je zelf nu bent en wat jij belangrijk vindt. Ga dat uitzoeken.

If you get what you want it's your direction, if you don't get what you want it's your protection.
 
  • #139.747
Wanneer je oudste dochter ineens begint te zeuren over mijn gebruik......:bang:
 
  • #139.751
Dus jij: 'ik zal het niet meer doen'

maar ook niet minder
Het is wel lief dat ze zich zorgen maakt. ik zei dat ik er over na zou denken. alleen is dat wat ik er altijd op zeg, dus zou ik van de week wel weer een appje krijgen.
 
  • #139.753
Jij bent echt voor de pech geboren.
Bestaat zoiets? Ik denk eerder dat ik door m'n problematische jeugd doorheen mijn leven foute beslissingen heb genomen.
Ik heb geleerd uit m'n fouten maar wat betreft m'n vrouw is het misschien te laat. Ze heeft niet door dat ze ook aan haar problemen moet werken waardoor ze ter plaatse blijft trappelen en niet evolueert. Ze heeft geen geduld, maakt zich snel boos en luistert niet naar argumenten tijdens een discussie. Daardoor raakt een probleem nooit uitgepraat.
 
  • #139.755
Ze heeft geen geduld, maakt zich snel boos en luistert niet naar argumenten tijdens een discussie. Daardoor raakt een probleem nooit uitgepraat.
dit is echt een zeer kwalijke zaak, wanneer je niet meer met elkaar kan praten.
Omdat je midden in de ellende zit wil je dit niet horen maar werk aan jezelf door positieve boeken te lezen, en start een nieuw leven.
Eerst jezelf verbeteren en alles op de rit zetten en dan ben je ook klaar voor een nieuwe relatie.
1668362798442.jpeg
 
  • #139.757
Ik weet niet of het een goed idee is om mijn probleem hier even uit de doeken te doen maar aangezien ik door mijn verhuis uit Vlaanderen 17 jaar geleden alle contact met mijn jeugdvrienden ben verloren en geen echte nieuwe vriendenkring heb ontwikkeld is hier misschien nog de beste optie om dat advies te krijgen.

So here it goes


Ik was 21 jaar gehuwd met mijn vrouw. Ik leerde haar kennen toen ik 17 was. Op ons 23ste huwden we. We waren elkaars eerste echte liefde. 3a maart, na haar reeds 6 jaar durende depressie en burnout out, besloot ze om me te verlaten. Ze was ontgoocheld in haar leven en ze zocht een schuldige en een oorzaak waar ze wel controle over had en dat bleek ons huwelijk te zijn. Ze besloot om me te verlaten. We hebben een dochter van bijna 14 samen.
Sinds 1 mei woont ze niet meer met mij onder 1 dak. Ze heeft sinds eind juli haar eigen appartement. Onze dochter blijft een week bij mij, een week bij haar.
Ik ben een gebroken man.
Compleet vernield. Ik zag het niet aankomen en klaagde vaak, niet beseffende dat ze er door zat en eigenlijk mijn steun en niet mijn geklaag nodig had.
Haar psychiatrisch gestoorde zus ( ze is echt zot...ze hoort stemmen, ziet demonen en duivels...dus e ht gek) vertelde haar leugens....


Nu hoop ik dag en nacht dat mijn vrouw zich zal bedenken maar ik heb vrees voor valse hoop en wat dit met me zal doen als ik binnen een jaar of zo besef dat het hopeloos is.
De liefde voor haar is zoals je die ziet in films...ik heb dat geluk... of ongeluk. Haar familie is al 27 jaar mijn familie. Ook die ben ik dus plots kwijt...

De eerste weken na haar vetrek maakte ik er bijna een eind aan
Maar ik besefte dat ik dat mijn dochter niet kon aandoen en ook..ik bleef en blijf hopen dat het nog goed komt.

Echter is ze nog steeds zeer afstandelijk en koud. We zijn nu al bijna 8 maanen uit elkaar, bijna 6 maanden wonen node niet meer onder 1 dak en sinds drie maand heeft ze haar eigen appartement. Ik probeer haar niet te bombarderen met berichten maar soms faal ik.
Soms zien we.elkaar eens als ik Onze dochter afzet of als ik haar iets kom afgeven en als ik dan een grapje maak dan lacht ze er wel mee...maar me zeggen: ok laten de nog een laatste keer proberen...dat heeft er nog niet gezegd. Ik heb schrik dat hoe langer Onze scheiding duurt hoe meer ze zal beseffen dat ze me niet nodig heeft om gelukkig te zijn


Ik kan me geen toekomst zonder haar inbeelden. Ik vind haar de mooiste, de liefste vrouw op aarde met het grootste hart.


Ik weet niet goed dat ik moet doen. Ik probeer nu terug te sporten, een geduldig en rustig iemand te worden en lijk er ook in te slagen maar langs de andere kant hoeft het niet meer voor me als ze nooit meer terugkeert.
Moest ik een glazen bol hebben en zien dat ik op mijn 80ste zou sterven en ze nooit bij me is teruggekeerd. Dan zou ik er nu een eind aan maken. Voorlopig ben ik hier nog dankzij m'n dochter en hoop. Maar geen idee hoe lang dit nog voldoende zal zijn.

Geen idee waarom ik dit hier allemaal vertel. Mss heeft er iemand wel een magische zin die me kan helpen deze hel te overleven. Misschien ligt het aan de vodka.
Weet er niets zinnigs op te zeggen, maar vind het wel heel naar voor je. Sterkte :heart:
 
  • #139.758
1668374601223.png


Helaas een terugkerend fenomeen in deze parkeergarage hier. Gelijk maar even een dashcam bestellen.
 
  • #139.760
Daarom ben ik bang voor garages. Dat kost je zeker zo’n 600-700€ voor herstel
Ietsje meer misschien nog denk ik. Zo'n drie jaar geleden bij mijn vorige-vorige auto dezelfde schade opgelopen (ook in deze garage :o). Was toen 940 euro om te laten herstellen.

Inmiddels voor de vierde keer schade opgelopen daar, heb alleen niet echt andere parkeermogelijkheden hier.
 
Terug
Naar boven