Dat ik over mijn eigen grenzen heen ga. Nou zitje zeggen dat als je dat eenmaal weet dat het makkelijk te herkennen is, maar zo simpel is het niet. Stress en slaapgebrek vind ik op een vreemde manier ook fijn aanvoelen. Iedereen hier zou dat moeten kunnen begrijpen aangezien ze spierpijn of tot falen trainen ook vreemde combinatie is van fijn en onprettig.
Ik kan heel slecht prioriteiten stellen en taken die voor mij belangrijk zijn laten liggen, als ik dat meer te doen heb dan ik op normale wijze kan behappen zet ik een tandje bij, ga ik nog wat later slapen, doe ik nog meer dingen tegelijk en door elkaar. Dat houd ik even vol en vaak heb ik dan het meeste weggewerkt of opgelost voordat ik opgebrand ben, maar helaas is dat niet altijd zo en dan kan het kaarsje weleens uitgaan. Maar zoals gezegd begin ik het nu wel te herkennen en komt het hopelijk niet mee voor dat ik er pas echt te laat achterkom. Ik ben alleen nog nog lang niet zover dat ik op voorhand al overzie dat wat ik allemaal moet of ga doen verstandig is om gelijkertijd uit te voeren.
