Ik heb nooit een religie aangehangen voor de islam, was zelfs een overtuigd atheïst en dacht dat religie voor domme mensen was (he.... Dat hoor je hier wel vaker

)
Mijn bekering in het kort:
Ik heb in mijn jeugd en puberteit nooit een 'behoefte naar god' gehad.
Wel heb ik altijd een sterke maatschappelijke verantwoordelijkheidsgevoel gehad, ik was in mijn hoofd constant opzoek naar de 'ideale samenleving'.
Na mij verdiept te hebben in verschillende ideologieën kon ik het maar niet vinden... Socialisme had zijn sterke punten, dictatuur ook wel, democratie ook wel... Maar nergens kon ik een systeem vinden dat als iedereen het zou volgen perfect werken en gelijk zijn voor iedereen.
Rond dezelfde tijd was een vriend van mij begonnen met het meer verdiepen in zijn religie.
Puur uit interesse hadden wij wel eens gesprekken over de regelgeving (de cliche vragen over handen afhakken, bedekte vrouwen ect ect) en zijn problemen die hij tegen kwam.
Deze cultuur (ik zeg cultuur omdat ik totaal niks met het idee van een god had) maakte mij wel geïnteresseerd.
Na wat lezen over de wetgeving probeerde ik zo 'openminded' (inhoeverre een mens daar toe in staat is) te kijken naar de logica en de validiteit van deze economische, sociale en wetgevende structuren.
En meer ik las, hoe meer ik er van overtuigd raakte dat als iedereen deze regels goed zou opvolgen.... Die ideale maatschappij nog wel eens werkelijkheid zou kunnen worden.
Toen kwam de gedachte: als ik er overtuigd van ben dat deze regels waarheid zijn, hoe zit het dan met de afkomst van deze regelgeving?
Zo is bij mij het balletje gaan rollen dat het voor een Man in de woestijn die niet kan lezen en schrijven onmogelijk moet zijn geweest om zoveel kennis en goede regelgeving te 'verzinnen'.
Het idee van een goddelijke overlevering werd ineens vrij logisch.
In eerste instantie voelde het heel vreemd, de eerste gedachte die bij me opkwam was 'Damn maarten... Heus geloof je dit allemaal zo makkelijk?'
Maar der mate ik verder vorder in de religie zie ik mijzelf steeds een beter mens worden.
Mijn school resultaten zijn gestegen, op mijn werk doe ik beter mijn best wat me weer extra dingen heeft opgeleverd, de relatie met mijn ouders is verbazingwekkend verbeterd (ondanks hun zeer goed begrijpelijke bezorgdheid/moeite met mijn keuze) en ik zie eigenlijk nergens een punt waar ik op een negatieve manier ben beinvloed.