gecondoleerd bro, mensen komen en mensen gaan, er sterven meer jongeren dan ouderen lijkt het. haren krijgen niet de tijd om grijs te worden, levens krijgen niet de kans te doen wat ze wilden, vrienden verlaten je als ze dichterbij lijken dan ooit, wat overblijft is een herinnering, en op eenzame momenten de gedachte
de gedachte waarin je die oom of tante, die pa of ma, die vriendin of die goede trainingsmaat ziet lachen, dollen en een drankje drinken, en terwijl je tranen rollen en je beseft dat je het voortaan zonder moet doen, weet dan dat mensen komen en gaan, maar je echte vrienden een herinnering achterlaten die niet vergeten kan en mag worden...
wat ik vooral nog toe wil voegen is, probeer of je (wanneer er sprake is van een begrafenis ipv een crematie) de kist mag helpen dragen, ik denk dat het je goed zal doen