Ik vraag me al een tijdje af of stabilisatiespieren nou écht zo belangrijk zijn bij hypertrofie. Oefeningen met losse gewichten zorgen veelal voor dat je minder gewicht aankunt: is dat niet iets wat je juist niet wilt als je je spieren wilt laten groeien?
Ik pleit niet voor louter machinaal werk. Maar is daarom bijvoorbeeld de leg press niet een prima vervanger voor de squat (vooral voor mensen met een zwakke onderrug). Overigens hou ik van de squat, dus laat je broscience lekker thuis en kom met wetenschappelijke, logische argumenten. Het is een vraag, geen stelling. Dank!
Kijken of ik een enigszins coherent betoog kan produceren.
Er zijn 2 redenen te bedenken waarom compound-bewegingen -met een grote stabilisator/synergistische activiteit, bijvoorbeeld de squat- een gunstiger effect hebben op hypertrofie, in vergelijking met gefixte apparaten -bijvoorbeeld de leg press- en ook de zgn. isolatiebewegingen -bijvoorbeeld de leg extensions.
1. Grotere lokale hypertrofie stimulerende factor: intra-musculaire tensie.
2. Een grotere globale/systeem hypertrofie stimulerende factor: neuro-endocriene response.
1. Intramusculaire tensie wordt in beginsel beschouwd als DE belangrijkste (lokale) factor die verantwoordelijk is voor het initieren van allerlei biochemische processen die hypertrofie bewerkstelligen.
Stabilisatoren cq. synergisten helpen -bij correct uitgevoerde multi-joint compound exercises- aan het kunnen verplaatsen een zo groot mogelijke last. Hierdoor zal ook deze mechanische/inramusculaire tensie op de 'prime mover' groot zijn.
In de meeste gevallen is deze tensie een stuk kleiner bij de isolatie-oefeningen, (lees: single joint movements)
Compounds worden o.a. daarom gezien als betere massabouwers dan isolatie-oefeningen.
N.B. uitzonderingen hierbij zie je wanneer iemand niet in staat is met een compound beweging de doelspiergroep maximaal te belasten. Dit zie je bijvoorbeeld bij mensen waarbij triceps en schouders per definitie domineren over de pecs en waarbij bijvoorbeeld zware flyes wél de gewenste groeiprikkel geven.
2. Ook is het zo dat complexe bewegingen waarbij zoveel mogelijk grote MU's worden ingeschakeld, neurologisch gezien een gunstige invloed hebben op hypertrofie in het algemeen.
Ik duid hier op een meer systemisch/globaal effect, wat zich vermoedelijk ook op endocrien/hormonaal niveau afspeelt.
N.B. Kijkend naar isolatiebewegingen dan kan het soms zo zijn dat EMG metingen weliswaar
lokaal hogere activiteit laten zien, maar dat de activatie van het algehele neuromusculaire apparaat altijd aanzienlijk lager ligt.
Ook bij de meeste oefeningen in 'gefixte' apparaten is er in veel mindere mate sprake van activatie van MU's.
Tenminste in die zin dat de gefixte positie/bewegingsbaan van het apparaat eigenlijk de functie van de synergisten grotendeels vervangt.
De vrijwel onbeweeglijke steunconstructies van zo'n apparaat, de vaste bewegingsbaan en het 'je schrap kunnen zetten/afzetten tegen zorgt voor een betere herleiding van kinetische energie naar de eigenlijke beweging.
In het voorbeeld van de leg press zijn er de extra steunpunten rug/heupen waartegen je je kunt afzetten in vergelijking met de squat, waar er eigenlijk alleen maar afzet-contact is met de vloer (via de hielen met name).
Het voordeel hierbij is met name, dat er bij een leg press meer gewicht kan worden verplaatst dan bijvoorbeeld bij een squat en er potentieel een grotere mechanische tensie op de spiervezels optreed.
Dit is een reden waarom de leg press zeer effectief kan zijn bij hypertrofie van de benen en heupen op basis van lokale effecten, maar veel minder qua globale factoren.
N.B. of dit in de praktijk ook altijd het geval is blijft de vraag, want de uitvoering van de leg press is vaak dusdanig slordig en met te kleine ROM, dat er eerder (over)belasting van banden, pezen en gewrichten plaats vind, dan dat de doelspier wordt gestimuleerd.
Kortom, bij het opbouwen van kracht en massa dienen in het merendeel van de gevallen 'losse' compound oefeningen prioriteit nummer 1 te krijgen.
Oefeningen in machines en/of 'isolatie' bewegingen hebben zéker wel een nuttige, maar doorgaans toch aanvullende functie, specifieke uitzonderingsredenen daar gelaten.