- Lid sinds
- 12 mei 2011
- Berichten
- 1.845
- Waardering
- 99
- Lengte
- 1m96
- Massa
- 129kg
- Vetpercentage
- 15%
hey,
(stop met lezen als je niet in mijn makabere gedachtenwereld wil worden geintroduceerd)
(dit topic is serieus, net als beneticus hang ik ook wel eens de grapjas uit maar nu ben ik serieus, ook al gebruik ik soms vreemd taalgebruik, 100% srs)
Ik ben de laatste dagen, maar eigenlijk laatste jaren echt aan het strugelen, ik dacht dat het begin van dit college jaar weer beter ging met mij maar ik val weer terug in oude patronen. Ik heb hier nog nooit met iemand over gepraat, ik ben over dat soort dingen erg gesloten. Maar ik denk dat het toch mischien goed is wat hulp te zoeken of deze gedachtes te delen (zit al een paar dagen te denken om mischien hier te doen) en heb hier ook op het internet over gelezen (vooral sommige suicidale gedachtes maken mij bang). Denk zelf dat dit Mischien een depressie of existentiële crisis is. of een Thuis kan/wil ik er eigenlijk niet over praten . Ik lig vaak met mn ouders in het bijzonder mn vader overhoop, heb al 2.5 jaar geen woord met hem gewisseld. Ik kan/wil eigenlijk niet veel dingen met mensen delen en houdt veel opgekropt. Af en toe praat ik dan met mijzelf in over dingen en discusier ik in mijn hoofd over de levensvragen).
Eigenlijk sinds begin middelbare school ben ik me mentaal slechter gaan voelen. Vaak was ik alleen en kon niet echt aarden de eerste jaren van de middelbare school. Ik lag veel met mezelf over hoop. Ik begon na te denken, waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Wat voor zin heeft het eigenlijk, mensen op school waren negatief etc (niet echt gepest). Dit heeft volgens mij ook voor fysique klachten gezorgd (al 4-5 jaar buikpijn (dokters hebben hier geen verklaring voor), duizeligheid/dufheid). Ik veranderde van die vrolijke energieke jongen die ik was in de lamlendige sadkunt die ik nu ben
Dit gaat zo ver dat ik ook wel eens met suicidale gedachtens in mijn hoofd en eigenlijk maakt dat mij bang (vooral de laatste dagen eigenlijk). Ik voel eigenlijk alsof ik nergens heb om voor te leven. (egenlijk vreemd op papier is mn leven perfect, goed stel hersens, goed lichaam, goede toekomst perspectieven, lieve ouders, goede vrienden etc) Hoe weet ik dan toch nog zo´n rotzooi van mn leven te maken
Waarom zou ik nog moeten leven, deze worsteling voort moeten zetten en al deze pijn nog moet ervaren als ik zelf een punt achter kan zetten en dit over zal zijn?
Dit is eigenlijk de gedachte die de laatste dagen door mn hoofd heen gaat. De dood lijkt dan zo vredig. Ik kijk hier eigenlijk op heel rationele wijze naar, ik denk ook niet goh, dan mis ik een hoop, nee als je er niet meer bent kan je de leuke dingen ook niet missen.
Wat mij nog niet heeft doen besluiten tot actie over te gaan en er een einde aan te maken is dat ik sommige mensen verdriet zal bezorgen en een quote van een vriend, een keer was een van ons vier verhinderd en toen zei ie: het zou me toch wel erg lijken als dit voorgoed was en we nog maar altijd met zn drieen waren (deze gedachte houdt mij vaak op de been en verman ik me srs). Vaak denk ik ook als, nou gewoon alle mensen zelfmoord zouden plegen zal al hun leiden bespaart blijven en kan men ook niet treuren om het verlies van geliefden aangezien je zelf dood bent. Ik weet niet goed hoe ik met deze existentiele gedachten om moet gaan. Hoe zou ik mijn leven toch `zin` kunnen geven, of iets hebben om voor te leven.
Ik weet niet wat ik met mijn leven aan moet, het trekt als het ware aan mij voorbij. Jaren gaan voorbij heb ik het gevoel, waarin ik niets zinnigs heb gedaan. Veelal breng ik mijn dagen door een beetje hangened achter de computer en luisterend naar muziek. Terwijl ik veel liever aan mn studie zou willen werken, muziek zou willen maken enzo.
Toen ik vorigjaar gestopt ben met mn studie omdat ik er niets aan deed heb ik de rest van het jaar 16 uur per dag gegamed. Gewoon omdat ik eigenlijk niet veel beters te doen had met mn leven. En ben opweg om mn 2e studie en laatste kans te vernken. Heb geen idee wat te doen als dit jaar ook niet lukt.
Heel vreemd vind ik dat ik wel doordrongen ben van alle gevolgen (als ik bijvoorbeeld mijn studie laat verslonzen en ik zal moeten stoppen) en dingen, maar vervolgens mijn acties hier niet naar zijn. En dat ik dingen zou moeten gaan doen maar ik ga vervolgens niet tot actie over, wat is dit? Hoe komt dit? Lang gedacht dat ik zelf gewoon een p*ssy was, maar denk dat ik toch mischien wat psychologische probleempjes hebIk verwijt dit mijzelf vaak en zie mij zelf soms wel als een lamlendige nietsnut. Ik kan potverdomme niet begrijpen dat er geen normale link is tussen mijn gedachtes en acties.
Ik ben niet wie ik diep in mijn hart wil zijn. Ik ben wie ik ben maar niet wie ik wil zijn. Maar het vreemde is dat ik dan niet andere dingen ga doen, als ik me hiervan doordrongen ben.
Maar vervolgens als ik hier over na denk denderd het leven voort en moet ik oppassen dat ik de boot niet mis en nog verder in de penarie raak.
excuses voor de enorme tekst, met veel vreemde gedachten.
Ik lig enorm met mezelf en het leven overhoop.
Wut to do?
inb4 goed powerlifting materiaal
Niks aan het handje jonge.
In a culture that is biased against them, introverts are pressured to act like extroverts instead of embracing their serious, often quiet and reflective style.
Ga hiermee aan de slag en stop vooral te lezen op DBB voor psychologisch advies.
Maar zal overwegen hiermee te stoppen
