existentiële crisis? (srs)

Ot92 · 17 jul 2014

Heb je al een baan? Zo nee, zoek die... en zorg ervoor dat je veel moet samenwerken met (leuke) collega's of zoek naar iets nieuws wat jou energie geeft en ervoor zorgt dat je (goed je) tijd doorbrengt.
Vooral ook kappen met te vaak achter de pc te zitten, daar word je gewoon suf van.

Ik was vorig jaar januari net zo als jij. Ik werd soort van school afgetrapt met MBO 3, moest nog collegegeld betalen, omdat ik soort van eraf was getrapt, ik had geen geld, geen baan, niks. Op een gegeven moment moest ik 50 cent lenen (en dat was dus echt een kut gevoel toen, ik schaamde me rot) van me ouders om mijn laatste termijn collegegeld te betalen. Op dat moment was ik echt down, gamede hele dag door, ging laat naar bed en werd ook weer laat wakker en had geen idee meer wat te doen.

Ik had toen een baan gevonden, bracht tijd door op het werk en ik kreeg zo weer zin in het leven, ook ontmoette ik ''nieuwe'' mensen enz.

Ik ben toen in de zomer op vakantie geweest en toen ik terug was begon ik te zoeken naar een andere school, waar ik alsnog me diploma MBO 4 kon halen. Uiteindelijk ergens ingeschreven en aangenomen.

Huidige situatie:
Ik zit nu nog op die school en na de zomer begin ik in het 3e jaar, mocht een jaartje over slaan, omdat ik gewoon goed bezig was. Al die motivatie heb ik uit die klote down periode gehaald, terwijl ik een jaar of 2 ervoor amper tot niks voor school deed.

steelpan90 · 17 jul 2014

hmm beetje herkenbaar dit... kan in een mum van tijd omslaan van een sadkunt naar een happy motherfocker en weer terug naar een sadkunt. de ene keer ben ik heel aardig en de andere keer geef ik nergens geen kut om en vervolgens heb ik nergens meer zin in, en dit in een +- 30 minuten

ook vind ik het eng dat ik zoveel waarde hecht aan het "hiernamaals" en de geest van het lichaam. allemaal van die wazige achterlijke vragen die ik dan mezelf ga stellen en daar de hele dag over kan lope nadenken.

wat ik wel wazig vind is dat ik leugens zelf kan geloven, ik kan mezelf inbeelden dat ik iets heb gedaan terwijl dat helemaal niet zo is en mezelf dan ompraten dat ik dat wel heb gedaan. realiteit is dan moeilijk te onderschatten omdat het soms heel ver gaat.

some serious shit is going on

reinvdw · 17 jul 2014

Silentio zei:

More!
lol

Facade · 17 jul 2014

Meaantje,

Het probleem kan em ook deels in de omgeving zitten waardoor je die existentiële vragen niet los kan laten.
Ten eerste de ruzies met je ouders. Sowieso zit er iets in ons allemaal dat de goedkeuring van onze ouders heel belangrijk vindt of we dat nou leuk vinden of niet. De goedkeuring van ouders is hierdoor in meer of mindere mate gekoppeld aan ons gevoel van zingeving. Niet voor niks laten kinderen als ze klein zijn een goed rapport graag zien. Veel levensprestaties zijn daardoor soms voornamelijk de moeite omdat ouders ze hoog waarderen.

Met dit in het achterhoofd is het misschien voor jou niet moeilijk in te denken dat een situatie waarin je altijd ruzie hebt met je ouders onbewust dus een rol kan spelen. Je interpreteert ruzie met je ouders (waar het ook over mag gaan) toch vaak als afkeuring van jouw gedrag. Ik weet niet of je ouders betalen voor je studie, maar dan is dit verband wellicht nog sterker. Wanneer je ouders je studie betalen kan hier een sterke impuls vanuit gaan. Een impuls die aangeeft wat de zin van jouw leven volgens hun is: studeren, mooie baan, huisje boompje beestje, et cetera. Op zich niks mis mee, maar wanneer jij je in de door hen uitgestippelde koers niet kan vinden, kan dat leiden tot een crisis waarin je niet meer goed weet wat je met je leven moet.

Studeren behandelt tegenwoordig echter heel sterk vragen rond existentie. Je studie moet je passie zijn, je moet een droom hebben, je moet weten wat je later met je studie wil doen, etc. Het studieloopbaan traject is vaak langs dit soort punten ingericht. De genoemde punten lijken onschuldig, maar komen allemaal op hetzelfde neer: waartoe zijn wij op aarde? (existentie). Wanneer jij continu het antwoord op dergelijke vragen schuldig moet blijven, kan dat confronterend zijn en je een radeloos gevoel geven van ja wat moet ik dan eigenlijk? Als je dan ook nog omringd wordt door mensen die wel enthousiast zijn, die wel een passie hebben en die wel hun droom gevonden hebben, kan dat het idee geven dat jouw gedachten afwijken van de norm. Dat jij maar een slappe lul bent dat je hiermee worstelt.
Hierdoor kunnen zaken als een studie en goedbedoelende, maar sturende je ouders er wellicht voor zorgen dat je te veel met een existentiële vraag geconfronteerd wordt die jij op dit moment nog niet kan beantwoorden.

Ik weet niet hoe het nu gaat met je studie of met je ouders, maar ik zou je aanraden wat wijzigingen aan te brengen in je omgeving. Voor zover je nog thuis woont, raad ik je aan zo snel mogelijk op jezelf te gaan wonen. Ik weet niet of je je herkent in de strekking van deze post, maar sowieso is het niet goed voor je als je constant ruzie thuis hebt. Voor de studie moet je je best doen natuurlijk, maar mocht het niet goed gaan begin dan alsjeblieft niet direct weer aan de volgende studie. Een studie is een levensbepalende keuze en dat je nu nog niet weet wat je wil studeren is niet falen van jouw kant, maar alleen een teken dat jij daar nog niet klaar voor bent.

Laat existentiële vragen even los en vind gewoon simpel werk met leuke sociale contacten waarbij je niet steeds bezig hoeft te zijn met wat in godsnaam je passie wel niet is. Het antwoord op existentiële vragen vind je vaak niet door er heel veel over na te denken, maar door de levenservaring die je opdoet. Het is daarmee ook een onderdeel van het volwassen worden. Gun jezelf de tijd om die levenservaring op te doen en volwassen te worden. Als dit proces je brengt tot iets wat jou aanspreekt, pak dan vooral die studie op waar je daadwerkelijk zelf achter staat. Succes.

meaantje · 17 jul 2014

Ot92 zei:
Heb je al een baan? Zo nee, zoek die... en zorg ervoor dat je veel moet samenwerken met (leuke) collega's of zoek naar iets nieuws wat jou energie geeft en ervoor zorgt dat je (goed je) tijd doorbrengt.
Vooral ook kappen met te vaak achter de pc te zitten, daar word je gewoon suf van.

Ik was vorig jaar januari net zo als jij. Ik werd soort van school afgetrapt met MBO 3, moest nog collegegeld betalen, omdat ik soort van eraf was getrapt, ik had geen geld, geen baan, niks. Op een gegeven moment moest ik 50 cent lenen (en dat was dus echt een kut gevoel toen, ik schaamde me rot) van me ouders om mijn laatste termijn collegegeld te betalen. Op dat moment was ik echt down, gamede hele dag door, ging laat naar bed en werd ook weer laat wakker en had geen idee meer wat te doen.

Ik had toen een baan gevonden, bracht tijd door op het werk en ik kreeg zo weer zin in het leven, ook ontmoette ik ''nieuwe'' mensen enz.

Ik ben toen in de zomer op vakantie geweest en toen ik terug was begon ik te zoeken naar een andere school, waar ik alsnog me diploma MBO 4 kon halen. Uiteindelijk ergens ingeschreven en aangenomen.

Huidige situatie:
Ik zit nu nog op die school en na de zomer begin ik in het 3e jaar, mocht een jaartje over slaan, omdat ik gewoon goed bezig was. Al die motivatie heb ik uit die klote down periode gehaald, terwijl ik een jaar of 2 ervoor amper tot niks voor school deed.

ik heb 2 jaar universiteit gedaan. Maar dat ging kut omdat ik mezelf ook slecht voelde en nergens kon toe zetten. Ik merk inderdaad als ik meer met mensen omga ik me goed voel. Maar ik heb weinig contact met mensen en eigenlijk niemand waar mee ik dit soort dingen deel.

Penose:) zei:
Damn 18 en al zo somber...

Ga vrouwen nken en scooters stelen

one does not simply een vrouw nken

chrisk zei:
Vind het al heel wat dat je naar de dokter bent geweest ermee, wat gaf je aan? Wat verwachte je ervan?

En dat je studieadviseur het opmerkt maar niks mee doet? Bij merkten ze het niet eens, denk dat vrijwel niemand het opvalt als je het niet zelf aankaart. En dat velen ook niet weten wat ze voor je kunnen betekenen.

Heb je nou enig idee of inspiratie van dingen, misschien kleine, die je wilt doen in je leven?

Oh! En heb je het idee of gevoel dat iets je tegenhoud?

ik ging naar de dokter omdat dat min of meer moest van de studie adviseur, uit mn zelf had ik helemaal neits gedaan. Ik had zo´n gesprek omdat ik veel punten mis liep en daarin zei ik dat ik me niet goed voelde etc. Vandaar dat ze het merkten.

geen idee wat ik wil doen in mn leven.

steelpan90 zei:
hmm beetje herkenbaar dit... kan in een mum van tijd omslaan van een sadkunt naar een happy motherfocker en weer terug naar een sadkunt. de ene keer ben ik heel aardig en de andere keer geef ik nergens geen kut om en vervolgens heb ik nergens meer zin in, en dit in een +- 30 minuten

ook vind ik het eng dat ik zoveel waarde hecht aan het "hiernamaals" en de geest van het lichaam. allemaal van die wazige achterlijke vragen die ik dan mezelf ga stellen en daar de hele dag over kan lope nadenken.

wat ik wel wazig vind is dat ik leugens zelf kan geloven, ik kan mezelf inbeelden dat ik iets heb gedaan terwijl dat helemaal niet zo is en mezelf dan ompraten dat ik dat wel heb gedaan. realiteit is dan moeilijk te onderschatten omdat het soms heel ver gaat.

some serious shit is going on

niet zozeer dat dit in een mum van tijd omslaat. Ik voel me de laatste dagen eigenlijk 24/7 sad kunt.

Facade zei:
Meaantje,

Het probleem kan em ook deels in de omgeving zitten waardoor je die existentiële vragen niet los kan laten.
Ten eerste de ruzies met je ouders. Sowieso zit er iets in ons allemaal dat de goedkeuring van onze ouders heel belangrijk vindt of we dat nou leuk vinden of niet. De goedkeuring van ouders is hierdoor in meer of mindere mate gekoppeld aan ons gevoel van zingeving. Niet voor niks laten kinderen als ze klein zijn een goed rapport graag zien. Veel levensprestaties zijn daardoor soms voornamelijk de moeite omdat ouders ze hoog waarderen.

Met dit in het achterhoofd is het misschien voor jou niet moeilijk in te denken dat een situatie waarin je altijd ruzie hebt met je ouders onbewust dus een rol kan spelen. Je interpreteert ruzie met je ouders (waar het ook over mag gaan) toch vaak als afkeuring van jouw gedrag. Ik weet niet of je ouders betalen voor je studie, maar dan is dit verband wellicht nog sterker. Wanneer je ouders je studie betalen kan hier een sterke impuls vanuit gaan. Een impuls die aangeeft wat de zin van jouw leven volgens hun is: studeren, mooie baan, huisje boompje beestje, et cetera. Op zich niks mis mee, maar wanneer jij je in de door hen uitgestippelde koers niet kan vinden, kan dat leiden tot een crisis waarin je niet meer goed weet wat je met je leven moet.

Studeren behandelt tegenwoordig echter heel sterk vragen rond existentie. Je studie moet je passie zijn, je moet een droom hebben, je moet weten wat je later met je studie wil doen, etc. Het studieloopbaan traject is vaak langs dit soort punten ingericht. De genoemde punten lijken onschuldig, maar komen allemaal op hetzelfde neer: waartoe zijn wij op aarde? (existentie). Wanneer jij continu het antwoord op dergelijke vragen schuldig moet blijven, kan dat confronterend zijn en je een radeloos gevoel geven van ja wat moet ik dan eigenlijk? Als je dan ook nog omringd wordt door mensen die wel enthousiast zijn, die wel een passie hebben en die wel hun droom gevonden hebben, kan dat het idee geven dat jouw gedachten afwijken van de norm. Dat jij maar een slappe lul bent dat je hiermee worstelt.
Hierdoor kunnen zaken als een studie en goedbedoelende, maar sturende je ouders er wellicht voor zorgen dat je te veel met een existentiële vraag geconfronteerd wordt die jij op dit moment nog niet kan beantwoorden.

Ik weet niet hoe het nu gaat met je studie of met je ouders, maar ik zou je aanraden wat wijzigingen aan te brengen in je omgeving. Voor zover je nog thuis woont, raad ik je aan zo snel mogelijk op jezelf te gaan wonen. Ik weet niet of je je herkent in de strekking van deze post, maar sowieso is het niet goed voor je als je constant ruzie thuis hebt. Voor de studie moet je je best doen natuurlijk, maar mocht het niet goed gaan begin dan alsjeblieft niet direct weer aan de volgende studie. Een studie is een levensbepalende keuze en dat je nu nog niet weet wat je wil studeren is niet falen van jouw kant, maar alleen een teken dat jij daar nog niet klaar voor bent.

Laat existentiële vragen even los en vind gewoon simpel werk met leuke sociale contacten waarbij je niet steeds bezig hoeft te zijn met wat in godsnaam je passie wel niet is. Het antwoord op existentiële vragen vind je vaak niet door er heel veel over na te denken, maar door de levenservaring die je opdoet. Het is daarmee ook een onderdeel van het volwassen worden. Gun jezelf de tijd om die levenservaring op te doen en volwassen te worden. Als dit proces je brengt tot iets wat jou aanspreekt, pak dan vooral die studie op waar je daadwerkelijk zelf achter staat. Succes.

ik zal mn gedachten er over laten gaan

gr meaantje

chrisk · 18 jul 2014

+++ goede post

Vooral werk helpt een doel vervullen, het leven dienen ipv bezig zijn met je issues, leuk werk vinden met leuke mensen is alleen wat makkelijker gezegd dan gedaan. Als je nog tips hebt graag haha

Facade · 18 jul 2014

Dat klopt inderdaad. Het belangrijkste is dat je dingen probeert denk ik. Wat ik bedoel is in feite dat je gewoon nieuwe dingen probeert en dat je die aan den lijve ondervindt. Of dat nou een baantje is of iets anders. Vind je bij baan 1 niks, ga dan kijken naar het volgende en verder. Dan ben je namelijk echt bezig met wat je wil in het leven.

Niet als een gemene sneer bedoeld aan de topicstarter, maar wat ik van je openingspost begrijp heb je een groot deel van je leven aan de kant gestaan en heb je met name denkend het leven doorgebracht dan dat je echt geleefd hebt. Het is dan ook niet zo gek dat je niet weet wat je moet in het leven. Wanneer je meer denkt over het leven dan dat je daadwerkelijk dingen in het leven uitprobeert, kan je alles afschieten voordat je het geprobeerd hebt waardoor er niks meer in het leven is dat echt de moeite is.

Ik zou je daarom ook niet aanraden om 'te doen wat je leuk vindt' Is het probleem namelijk niet juist dat je niet weet wat je 'leuk' vindt? Maar hoe kan je nou weten wat je leuk vindt als je nooit echt erop uit bent gegaan en dingen een kans gegeven hebt?

Ik zou dus zeggen ga niet dingen doen die je leuk vindt, maar ga nieuwe dingen doen en vindt op die manier uit wat je leuk vindt.

Dat kan best eng zijn. Je doet dingen die je nog niet eerder gedaan hebt en dat houdt bijna altijd in dat je je comfortzone uit moet. Maar daar is uiteindelijk waar je zal vinden wat je zoekt. Binnen je eigen comfortzone bevindt zich namelijk alles wat tot nu toe niet werkt, dus dan moet het er wel buiten liggen...

specialpaint · 19 jul 2014

meaantje

ik ken jou idd alleen als de lolbroek hier maar denk dat dat ook wel een uitvlucht is nu ik dit lees dit is echt een serieus probleem wat mij verder opvalt hier op dbb dat jij niet echt de enige bent met problemen hier er zijn er meerdere hoor en dat je het deelt hier is goed gezien de reactie ik kan jou ondanks mijn leeftijd niet echt advies geven aangezien ik hierover geen kennis en ervaring heb

wel vermoed ik dat ook de slechte verstandhouding met jou vader er ook iets mee te maken heeft ikzelf heb al geen 14jaar geen contact meer met mijn vader sinds mijn moeder overleden is en je mist toch een vader figuur om mee te kunnen praten imo je hebt veel interesses leuke vooruitzichten zo zonde omdat op te geven het enige advies wat ik jou kan en wil geven en wat al eerder is gezegd,, wacht niet en zoek zo snel mogelijk hulp ,, schaam je daarvoor niet je bent echt de enige niet hoor

wens je alle sterkte

opa

Teddd · 19 jul 2014

Ik ken een paar mensen die met hetzelfde worstelen, ik ken het gevoel niet, dus komen ze naarmij hoe ik mezelf gelukkig hou en zo positief door het leven ga. Iedereen kent me als een optimist.

En als ze met mij spreken, hebben ze achteraf een opgelucht & positievere kijk op het leven.
Met iemand praten die dezelfde gedachten als jou heeft is echt not-done, ga met iemand praten die je goed kent en echt gelukkig is.

En doe wat jij wil, dit lijkt makkelijk gezegd, we moeten allemaal gaan werken/studeren en dingen doen die we niet leuk vinden, dit hoort erbij, en hoe je het draait of keert, we zullen altijd wel dingen doen die we niet graag zullen doen.

Leef hoe jij wil leven, trek het je niet aan wat anderen zeggen. Stel vooral een doel of zelfs een paar doelen, grootste motivatie die er is, bijvoorbeeld, wil je die specifieke job? Go for it, wil je er uitzien als een model? Go for it, wie houd je tegen? Je leert automatish mensen kennen, hoe meer je bezig bent met dingen die je dichter bij je doel brengen, hoe minder je met die gedachten zult worstelen.

Je relatie met je ouders zal in loop van tijd wel gaan herstellen, het blijven je ouders, ik versta dat je hier mee zit en dat is ook compleet normaal, maar dat zal van zichzelf wel gaan herstellen. Dat heeft gewoon tijd nodig, en dat kan langer duren dan je denkt, of korter dan je denkt.

En focus je niet helemaal op de toekomst, dan ga je teveel nadenken, zoals ik al zei, stel doelen, en ga hier ook voor, maar vergeet niet te genieten van nu, doe wat je wil en wat je graag doe. Krijg je de ingeving van, ik wil nu dat gaan doen, doe het gewoon.

Ik wens je echt alle sterkte toe, en je staat er heus niet alleen voor, je zult hier wel doorgeraken. Trust me.

Seppuku · 20 jul 2014

Wat jij nu voelt is gewoon normaal, heel erg veel mensen maken dit mee.
Het probleem de dag van vandaag is gewoon dat er veel te veel informatie beschikbaar is, daarmee bedoel ik onder andere het DSM handboek, internetfora etc... Voor elke emotie, voor elke gedachte moet er altijd wel een verklaring bestaan? Alles moet een psychiatrische aandoening zijn? NEE! Wat jij ervaart zijn gewoon emoties en gevoelens, jij loopt ervan weg, omarm jouw angsten, alles wat jij wil, is aan de andere kant van angst. Ook moeten mensen stoppen met te denken dat ze depressief zijn, de meeste zijn gewoon depri (wat weer gevoelsmatig is) indien iemand echt depressief is, komt hij gewoon zijn bed niet meer uit, doet niets, wil niets etc. Antidepressiva is het meest voorgeschreven medicijn, terwijl dit zelf helemaal niet nodig is in 90% van de gevallen, je maakt alleen maar de pharmaindustrie er rijker mee, ondertussen verniel je je lichaam en geest, waardoor het wel lijkt dat je al die troep nodig hebt. Dit zijn gewoon "luxeproblemen", wij leven in een welvaartstaat, hebben alles wat we maar kunnen wensen, toch zijn we nooit gelukkig...
Sta eens stil bij echte problemen, oorlog, armoede, ziektes, en vergelijk jouw leven dan eens met mensen die echt dag in dag uit in ernstige omstandigheden doorbrengen. Je bent 18 jaar, het leven begint pas, en daar zit jouw probleem imo, je hebt er angst voor, angst om daadwerkelijk te leven. Spiegel jezelf nooit aan een ander, ieder mens is uniek. Levenswijsheid bekom je door ervaringen op te doen, sommige zullen leuk zijn, anderen zullen onaangenaam zijn. Maar zoals je zelf zegt, als je de realiteit ontvlucht door de ganse dag games te spelen die niets opleveren, tja dan doe je dit jezelf aan. Ga eens echt gaan leven, laat die games en overmatig pc gebruik voor wat het is, trek de natuur in, wees sociaal, doe dingen die je anders nooit zou doen. Je zal merken dat je je elke dag beter en beter zal gaan voelen. En stop met "overthinking", niets hoeft verklaard te worden, wat gebeurd is, is gebeurd. Gisteren en het verleden zijn voorbij, hoef je zelf niet meer op terug te kijken, enkel vandaag telt, en vandaag is altijd een nieuwe kans om jezelf te verbeteren en gelukkig te maken. Succes!

Oh ja en aangezien dit hier al het 2de "pseudosuicide" topic is:

Nicky! · 20 jul 2014

Aan de ene kant denk ik: puberty! als je van nature al met wat extremen in je karakter bent belast en zoals je je situatie met je ouders beschrijft dan is het niet vreemd dat je hele identiteitsontwikkeling wat later op gang komt en wat complexer is dan normaal.

Aan de andere kant: als huisarts aangeeft psycholoog benaderen: ga dat dan aub als de wiedeweerga doen!
Als je daarvoor een schop onder je kont nodig hebt, dan krijg je deze bij dezen van mij.
Ga voor een consult, praat, luister naar hem/haar, zij hebben er tenslotte meer ervaring mee dan wij.

I know, wellicht wat hard, maar juist als je aangeeft dat je weet wat er speelt, weet wat de gevolgen zijn, maar er niet naar handelt heb je dat naar mijn idee soms gewoon nodig. De stap om het te doen wordt namelijk steeds groter en hou sneller je erbij bent, hoe sneller je er vanaf komt. Ik hoop van harte dat het geen fikse depressie is. Succes kleintje!

tankthefrank · 23 jul 2014

Ik heb maar een tip voor je: ga werk zoeken en dan het liefst waar je met andere mensen te maken hebt. Ook al is het een rotbaantje in een fabriek in ploegendienst. Je geeft aan weinig contact met mensen te hebben. Hierdoor krijg je meer contact met mensen en wordt je cirkel groter. Ook kom je dan uit je dagelijkse sleur. Je kunt dan niet 16 uur per dag gamen en een beetje trainen, maar je moet dan een bepaald ritme zien te krijgen.

Je hoeft jezelf geen verwijten te maken. Het is helemaal niet erg dat je niet weet wat je wil. Dat zijn er zoveel. Je bent je er ook van bewust dat er wat aan de hand is. Maar als je de hele dag niks om handen hebt, heb je gewoon teveel tijd om na te denken. Dat is lang niet altijd goed, weet ik uit ervaring. Sterker nog: het is nergens voor nodig!

Door werk ben je verplicht om je gedachten ergens anders op te focusen. Na verloop van tijd zul je merken dat het werkt

En door het ervaren van verschillende prikkels ga je ook ontdekken waar je veel voldoening uit haalt. Ofwel: kom in actie en laat je jezelf niet tegenhouden. Zeker niet door jezelf!

crimekillah · 1 aug 2014

Ik herken mij best wel in de openingspost..

Steensteen · 1 aug 2014

Laatste keer dat ik me vervelend voelde, tyfde ik een hoop spullen de trap af en ging de rest van de dag vissen, terwijl ik nog nooit van mijn leven gevist had. Even alles eruit laten en schijt hebben

Ik voel me ook wel eens depressief over het feit dat ik mezelf al een domme nietsnut vind, terwijl ik ook weet dat 90% van de wereld erger is dan ik. Drive is dan om van deze wereld een betere plek te maken, voor mezelf en mijn dierbaren

Als je een keer (no homo) wil skypen/praten, PM maar.

---------- Toegevoegd om 23:00 ---------- De post hierboven werd geplaatst om 22:43 ----------

http://www.wikihow.com/Deal-with-an-Existential-Crisis

chrisk · 2 aug 2014

Steensteen zei:
Als je een keer (no homo) wil skypen/praten, PM maar.

Depressie/existentiele crisis/kwarterlife crisis support en actie groep beginnen?

Steensteen · 2 aug 2014

chrisk zei:
Depressie/existentiele crisis/kwarterlife crisis support en actie groep beginnen?

Aye, misschien heeft hij behoefte om met een leeftijdsgenoot anoniem te babbelen? :rolleyes:

existentiële crisis? (srs)

Ot92

Huge Freak

steelpan90

Advanced Bodybuilder

reinvdw

Dutch Bodybuilder

Facade

Cool Novice

meaantje

Colossal Veteran

chrisk

☸

Facade

Cool Novice

specialpaint

Ripped Bodybuilder

Teddd

Cool Novice

Seppuku

Advanced Bodybuilder

Nicky!

Monstrous Giant

tankthefrank

Dutch Bodybuilder

crimekillah

Dutch Bodybuilder

Steensteen

Huge Freak

chrisk

☸

Steensteen

Huge Freak

Soortgelijke topics