Heb niet zo'n mondiaal of universeel moreel plichtsbesef. Mensen die ik ken of waarmee ik me kan identificeren, of die toevallig een bepaalde snaar bij mij raken, daar kan ik medeleven mee hebben. Een emotionele staat die mij tot handelen zal dringen. Om de een of andere (heel natuurlijke) rede kunnen massatragedieën aan de andere kant van de wereld, of zelfs redelijk dicht bij mij vrij weinig doen. Het laat me volledig koud om het zo maar te zeggen. En een afwezigheid van emotionele toestanden gaat mij niet tot handelen zetten.
Misschien heeft het met de media temaken? De hoeveelheid tragedie waarmee we geconfronteerd worden gelijkt een zondvloed. De manier waarop wij met tragedie gevoerd worden alsof het zoete koek is, hoe wij toehappen en met graagte de zakken van onze providers stevig aandikken. Tragedie is lucratieve business.
Door onze ijverige bedreiving van deze business ben ik bang dat ik voor een deel ongevoelig ben geworden, een soort generale acceptatie heeft mij overgenomen van de wereld als een deels tragische plaats, tragedie zijnde van alle tijden.
Tja, ik geef gewoon niets om deze Pakistanen, zo geef ik ook niets om de inwoners van Haiti, om de slachtoffers van Katrina, om de ongelukkigen in het WTC, om alle AIDS slachtoffertjes wereldwijd of de hongersnoden in afrika. De mensen die ieder seconden sterven, velen een pijnlijke dood, de honderden nabestaanden die dagelijks rauwen. Anonieme personen waarvan sommigen en sommige groepen er toevallig uitgelicht worden door de media, de media die deze gevallen zorgvuldig uitkiest op basis van hun sensatie-waarde.
Ik voel me niet gedreven de moeite te nemen en het geld uit te geven. Sorry bewoners van de wereld, ik heb jullie teleurgesteld