Vandaag met de ziel onder de arm naar de sportschool. Gekneusde pols, brachiallis niet in orde. Geen plan, zat me gewoon te vervelen thuis. Ach maar eens kijken wat de boom doet. Was op NK van plan wat leuks te laten zien en dat was niet gelukt, zeg maar...
Mijn broertje was gekomen, en met hem samen bomen is altijd wat extra stimulatie. Ook hij gaat niet helemaal lekker. Is t.o.v. van de Sterkste Limburger een kilo of 6 lichter (full-time werken in de vakantie en dus minder aandacht voor eten en sport) en dat merkt men wel.
Afgesproken om met 10kg omhoog te gaan. Hij 5jes en ik dubbels. Een dubbel 160 ging erg easy vandaag. Toch nog even de 170 een keertje proberen. Iets proberen op te fokken. Dat gaat bij mij in een training lastig omdat ik van nature meer de (marsh)mellow man ben. Met een beetje peper in de reet, een easy 170. Hij ging zelfs vlot omhoog. Het eerste wat ik dacht was, dit is zo een dag waar iedere krachtatleet op wacht. Een dag om te toppen! Dus die 180 erop en de motherfocker gewoon geduwd.
Nogmaals een duidelijk bewijs dat het lichaam tegen je liegt!!
Bah bah, daar drink ik me dadelijk een whiskey op...