Jeraszi
Competitive Bodybuilder
- Lid sinds
- 12 nov 2012
- Berichten
- 1.741
- Waardering
- 178
- Lengte
- 1m78
- Massa
- 43kg
Wou al een lange tijd een nieuwe post schrijven. Op het moment dat ik dit schrijf train ik precies 1 jaar. Ben extreem gedemotiveerd en heb in alles rond trainen geen zin meer.
Midden september liep ik een lichte onder rug blessure op tijdens het helpen verhuizen van een kennis. Geen constante pijn, echter zeer licht wanneer ik een tijdje met een slechte houding zit en bij sommige oefeningen zoals benchen en oefeningen voor de rug. Een week later nog gemaxed op deadlift met 100kg keer 2. en begin oktober helemaal gestopt met squaten, deadliften en standing calve raises maar de pijn blijft. en is extreem frustrerend. Juist deze twee oefeningen zijn geweldig om hard te gaan, krijg van niks anders zo'n boost.
Daarnaast heb ik al een maand last van extreme vermoeidheid. Als ik terug kom van school wil ik het liefst slapen. Met het huiswerk, trainen en eten kan ik mij dit niet veroorloven. Het is zo erg dat ik wel is in slaap val als ik gewoon achter de pc zit om 6 uur. Bloed laten testen (gelijk testosteron laten testen) maar hier is niks uitgekomen. Geen idee wat ik nu moet. Niemand lijkt te begrijpen dat het geen normale vermoeidheid is, daar kan ik wel mee omgaan na jaren 5 uur per dag geslapen te hebben.
"Waarom train je niet wat minder?" Krijg toch de t*ring t*fus potverdomme. Het is geen vermoeidheid door trainen.
Zelfs de eerste twee weken van het kelei schema waren niet zo vermoeiend en dat was een absolute hel met 5-6 uur per dag slaap, 8 uur per dag een stressvolle stage en daarbovenop nog is ziek werd in de eerste week.
Daarnaast zit ik al twee maanden te kloten met me voeding. De vermoeidheid maakt alles 10x zwaarder dan het is. Ben op dit punt zelfs 2 kilo afgevallen vergeleken met 2 maanden geleden en voel me compleet shit. ben 4kg lichter dan ik had moeten zijn. Maak geen progressie. Ondanks dat push ik me zelf nog ontzettend hard om alles wel goed te doen. Allemaal voor niks dus.
Als ik dit zo schrijf voel ik me een b*ch. zwak. Een jaar geleden was ik zo gemotiveerd, niks kon me breken. De passie en motivatie die ik had lijkt compleet verdwenen. Het maakt mij allemaal niks meer uit.
morgen 1 jaar progressie pics. Het moment waar ik al een jaar naar uitkijk. Door de gedachte dat ik zoveel meer had kunnen bereiken wil ik ze niet eens maken. Ik ben teleurgesteld in mijn inzet, de progressie, de resultaten.
Midden september liep ik een lichte onder rug blessure op tijdens het helpen verhuizen van een kennis. Geen constante pijn, echter zeer licht wanneer ik een tijdje met een slechte houding zit en bij sommige oefeningen zoals benchen en oefeningen voor de rug. Een week later nog gemaxed op deadlift met 100kg keer 2. en begin oktober helemaal gestopt met squaten, deadliften en standing calve raises maar de pijn blijft. en is extreem frustrerend. Juist deze twee oefeningen zijn geweldig om hard te gaan, krijg van niks anders zo'n boost.
Daarnaast heb ik al een maand last van extreme vermoeidheid. Als ik terug kom van school wil ik het liefst slapen. Met het huiswerk, trainen en eten kan ik mij dit niet veroorloven. Het is zo erg dat ik wel is in slaap val als ik gewoon achter de pc zit om 6 uur. Bloed laten testen (gelijk testosteron laten testen) maar hier is niks uitgekomen. Geen idee wat ik nu moet. Niemand lijkt te begrijpen dat het geen normale vermoeidheid is, daar kan ik wel mee omgaan na jaren 5 uur per dag geslapen te hebben.
"Waarom train je niet wat minder?" Krijg toch de t*ring t*fus potverdomme. Het is geen vermoeidheid door trainen.
Zelfs de eerste twee weken van het kelei schema waren niet zo vermoeiend en dat was een absolute hel met 5-6 uur per dag slaap, 8 uur per dag een stressvolle stage en daarbovenop nog is ziek werd in de eerste week.
Daarnaast zit ik al twee maanden te kloten met me voeding. De vermoeidheid maakt alles 10x zwaarder dan het is. Ben op dit punt zelfs 2 kilo afgevallen vergeleken met 2 maanden geleden en voel me compleet shit. ben 4kg lichter dan ik had moeten zijn. Maak geen progressie. Ondanks dat push ik me zelf nog ontzettend hard om alles wel goed te doen. Allemaal voor niks dus.
Als ik dit zo schrijf voel ik me een b*ch. zwak. Een jaar geleden was ik zo gemotiveerd, niks kon me breken. De passie en motivatie die ik had lijkt compleet verdwenen. Het maakt mij allemaal niks meer uit.
morgen 1 jaar progressie pics. Het moment waar ik al een jaar naar uitkijk. Door de gedachte dat ik zoveel meer had kunnen bereiken wil ik ze niet eens maken. Ik ben teleurgesteld in mijn inzet, de progressie, de resultaten.

Nu zou je hier waarschijnlijk geen genoegen mee nemen.
Ik was op dat moment enorm gedemotiveerd. Mijn log is voor mij toch wel een soort dagboek over mijn hoogte/diepte punten en aanpassingen in training/voeding/supplementen die ik over de jaren maak. Schrijf het dan ook alleen voor mezelf eigenlijk. Dus vond het wel belangrijk op dat moment iets te schrijven. Voel me nu een stuk beter op de vermoeidheid na.
. Heb mezelf toen mentaal op proberen te hypen en mezelf gaan overtuigen dat ik het kon en het voelde toen meer aan als 100kg dan 120kg.