Ik zie eigenlijk één centraal ''gevecht'' bij jou in jouw levensloop: vlijt vs. minderwaardigheid. Iets wat in jouw puberteit mis is gegaan waarschijnlijk, met name door jouw opvoeding, en ben je bij de minst gunstige uitkomst beland: steeds het gevoel te hebben tekort te schieten. Dit speelt door in de rest van jouw leven. Je zult dit knooppunt op moeten lossen man. Ik raad je met klem aan om met een psycholoog te praten. Dat gaat je echt ongelooflijk helpen.
Waardevol stukje comment.
Haters gonna hate. Die vindt je hier ook, die vindt je overal. De enige manier om dat naast je neer te kunnen leggen is om de mening van een ander minder belangrijk te leren vinden dan jouw eigen mening. Wat een ander vindt kun je meenemen in een overweging, maar net zo lief naast je neerleggen. Dat mag je, daar doe je niemand onrecht mee. Als je het niet doet: heb je jezelf te pakken.
Ook van hier uit een stukje herkenning. Vroeger althans. Hard werken, altijd je best doen, wil niet altijd het resultaat geven wat je zoekt.. Omdat je werkt op de verkeerde gebieden. Je hebt op sociaalvlak een probleem en probeert het op te lossen door een ander gebied te verbeteren ver voorbij je eigen grenzen.
Daarnaast is het gevoel 'nooit goed genoeg zijn', het meest misselijkmakende wat een ouder een kind kan meegeven. Ook daar herkenning. Je gaat jezelf voorbij lopen en dat blijf je doet totdat je zelf inziet dat JIJ goed bent om wie JIJ bent. Dikke middelvinger om allen die daar anders over denken. Je hebt dat (als ik het goed lees?) niet van huis uit meegekregen (me neigther) dus je zal het jezelf aan moeten leren.
Goed van je dat je het hier neer gepost heb. Dit is een mooi stukje om mee te nemen: leg het gezeik van de haters hier naast je neer. Filter de stukjes eruit waar je wel wat mee kan.
Ik ben tot in den treuren gepest vroeger, zo erg dat ik er verschrikkelijk onzeker van ben geworden in mijn pubertijd, met als gevolg dat ik groepen mensen echt een drama vond. ('Wat vinden ze van me?' )
Het heeft heel erg lang geduurd tot ik door had dat wat iemand anders van mij vindt, niets afdoet aan wie ik ben. Sterker nog: als ik tevreden ben met wie ik ben? Wie is een ander dan om daar afbreuk aan te willen doen? Het zegt wat over de andere persoon.
Ga eens alle heftige situaties na: is daar veel haat en ellende geweest omdat het probleem eigenlijk misschien bij de ander lag?
De snelste manier om jezelf beter te voelen is om een ander de grond in te stampen. Dan valt het niet zo meer op hoe je zelf tekort schiet.
Ga het eens zo bekijken, dan zul je zien hoeveel mensen afbreuk doen op iemand anders omdat ze eigenlijk stront jaloers zijn. Op dit moment ervaar ik dat met mijn progressie in de sport.. De jaloerse blikken en afkeuring op mijn voeding/discipline zijn niet van de lucht. Des te meer commentaar ik krijg, des te beter ik mij voel. Blijkbaar doe ik iets goed, zo goed, waardoor zij zich onzeker beginnen te voelen ;-)
Daarnaast zul je moeten gaan werken aan je zelfbeeld, je bent het waard om gelukkig te zijn. Niemand kan jou gelukkig of succesvol maken: dat moet je zelf doen.
Succes!
Edit: heb alleen pagina 1 gelezen en ben toen gaan reageren.
---------- Post toegevoegd Fri 3 Feb 2012 om 15:29 ----------
In feite heb je gelijk.. ja je hebt gelijk...
Min of meer...
Ergens...
Ik snap wel waar je heen wilt gaan, en waar iedereen me heen wilt sturen, maar de weg erheen is nogal vaag.
Ik ga nu werken aan mezelf uiterlijk en innerlijk; sociaal en intellectueel.
Op het tempo dat ik zelf bepaal, zonder schaden te doen aan m'n integriteit.
Nee, niet werken aan. 10 stappen terug doen, de kern van jezelf vinden, vandaar uit gaan leven.
Even alle rotgewoontes die andere erin geslagen hebben, kwijt zien te raken. Jezelf vinden, vertrouwen op wie je bent en van daaruit weer opbouwen. Geen aanvullende info gaan zoeken, eerst terug naar de basis.