je moet je recht op klagen niet verdedigen, hoe je het ook draait of keert verantwoordelijkheid is transitief
Als jouw ouders, grootouders, omgeving verantwoordelijk zijn voor jouw status, wie is er dan verantwoordelijk voor hun status?
Ik denk namelijk niet dat je moeder en vader erg gelukkig waren als de ene altijd slecht gezind was, en de andere van de ene relatie naar de andere sprong. Aan wie mogen zij de schuld geven?
Eerste stap is gewoon zelf inzien dat klagen geen zin heeft, ermee kappen, en verantwoordelijkheid nemen voor in welke situatie (emotioneel, financieel, maatschappelijk,...) je je bevindtVervolgens van daaruit stappen ondernemen om de veranderingen die je wenst te doen plaatsvinden.
Inderdaad en zoals ik al zei: niemand kan jou gelukkig maken, dat kan je alleen zelf. Terug naar de kern, de punten van jezelf uithalen waar je van weet dat ze goed zijn en vandaaruit opnieuw opbouwen.
Nooit iemand anders je laten vertellen dat je niet genoeg bent of niet goed bent. Als je er in gelooft en commentaar naast je neer kan leggen, kom je een heel eind. Vasthouden aan waar je naar toe wilt. Doelen zetten. Iemand zonder doel is een stuurloos en beinvloedbaar persoon. Daar raak je zelfvertrouwen mee kwijt, alles wat andere dan zeggen heeft dan waarde. Omdat je jouw eigen weg niet meer helder hebt.
Mijn onderschrift heb ik ook niet voor niets: She believed she could, so she did.
Op alle vlakken.
geef hem beter wat goede raad .
