El Comandante
Massive Warrior
- Lid sinds
- 7 mei 2003
- Berichten
- 20.935
- Waardering
- 13
Onlangs had ik een gesprek met een interim-collega.
Vrouwtje van in de 60. Aardig. Sinds 6 jaar bekeerd tot het Christendom.
In haar vrije tijd staat ze asielzoekers bij die uitgeprocedeerd zijn, woont samen met hun kerkdiensten bij in de gevangenis en bidt samen met die mensen. Kortom iemand die genoeg naastenliefde toont en er wat mee doet.
Ons toevallig gespreksonderwerp was 'Vergeven en vergeten'.
Of ik dat kon. Ik zei dat ik dat tot op zekere hoogte kan ja.
Maar wat we onlangs weer lazen in de krant, over die man die z'n mooie vrouw en kinders afmaakte zodat ie met z'n maitresse door kon gaan, over kerels die jongetjes van 8 meenemen en verkrachten en vermoorden...
Kun je die mensen vergeven?
Enigzins trots begon ze te vertellen dat haar geloof een hoop uitkomsten biedt. En dat gevangenisstraf een door de maatschappij geaccepteerde en opgelegde straf is die uitgezeten moet worden.
'Ja en daarna?' vroeg ik. Want daarna gaan veelplegers als verkrachters, pedocoïtusuelen en dergelijke gewoon door. Die zijn niet te genezen.
Dus vroeg ze me: 'Wat zou jij dan doen?' Ik antwoordde dat wie er aan mijn eventuele kind komt, het verkracht, aanrandt of vermoordt, dat ie kapot gaat,
Daar hoef ik niet over na te denken. Kapot, uit respect voor mijn kind, mijzelf én de maatschappij want over 10 jaar loopt ie weer vrij rond en dan begint het weer opnieuw.
'Oh' zei ze. 'Maar je moordt dan ook, en dat is zondig'. 'Dat klopt' zei ik, maar soms moet je heftig ingrijpen om een herhaling of verdriet bij anderen in de toekomst te voorkomen en om jezelf uit de vreselijke last te onttrekken dat JIJ als vader of moeder niets hebt gedaan.'
'Wat heb je liever' vroeg ik haar. 'De dader 5 jaar in een cel laten zetten en daarna zeker weten dat ie met andermans kindren hetzelfde gaat uitvoeren, of er zeker van zijn dat dor jouw actie anderen bespaart blijven van leed?'
Dat vond ze moeilijk. Want moord is zondig. Maar vergiffenis schenken nadat iemand een gevangenisstraf heeft uitgezeten en dat ie dan gewoon doorgaat met slachtoffers zoeken...dat zou ook niet prettig zijn.
'Dus kan ik vergeven? Ja hoor' zei ik. 'Maar nooit onvoorwaardelijk'.
We gingen weer door met ons werk en ze zat nog een tijd lang te peinzen.
Vrouwtje van in de 60. Aardig. Sinds 6 jaar bekeerd tot het Christendom.
In haar vrije tijd staat ze asielzoekers bij die uitgeprocedeerd zijn, woont samen met hun kerkdiensten bij in de gevangenis en bidt samen met die mensen. Kortom iemand die genoeg naastenliefde toont en er wat mee doet.
Ons toevallig gespreksonderwerp was 'Vergeven en vergeten'.
Of ik dat kon. Ik zei dat ik dat tot op zekere hoogte kan ja.
Maar wat we onlangs weer lazen in de krant, over die man die z'n mooie vrouw en kinders afmaakte zodat ie met z'n maitresse door kon gaan, over kerels die jongetjes van 8 meenemen en verkrachten en vermoorden...
Kun je die mensen vergeven?
Enigzins trots begon ze te vertellen dat haar geloof een hoop uitkomsten biedt. En dat gevangenisstraf een door de maatschappij geaccepteerde en opgelegde straf is die uitgezeten moet worden.
'Ja en daarna?' vroeg ik. Want daarna gaan veelplegers als verkrachters, pedocoïtusuelen en dergelijke gewoon door. Die zijn niet te genezen.
Dus vroeg ze me: 'Wat zou jij dan doen?' Ik antwoordde dat wie er aan mijn eventuele kind komt, het verkracht, aanrandt of vermoordt, dat ie kapot gaat,
Daar hoef ik niet over na te denken. Kapot, uit respect voor mijn kind, mijzelf én de maatschappij want over 10 jaar loopt ie weer vrij rond en dan begint het weer opnieuw.
'Oh' zei ze. 'Maar je moordt dan ook, en dat is zondig'. 'Dat klopt' zei ik, maar soms moet je heftig ingrijpen om een herhaling of verdriet bij anderen in de toekomst te voorkomen en om jezelf uit de vreselijke last te onttrekken dat JIJ als vader of moeder niets hebt gedaan.'
'Wat heb je liever' vroeg ik haar. 'De dader 5 jaar in een cel laten zetten en daarna zeker weten dat ie met andermans kindren hetzelfde gaat uitvoeren, of er zeker van zijn dat dor jouw actie anderen bespaart blijven van leed?'
Dat vond ze moeilijk. Want moord is zondig. Maar vergiffenis schenken nadat iemand een gevangenisstraf heeft uitgezeten en dat ie dan gewoon doorgaat met slachtoffers zoeken...dat zou ook niet prettig zijn.
'Dus kan ik vergeven? Ja hoor' zei ik. 'Maar nooit onvoorwaardelijk'.
We gingen weer door met ons werk en ze zat nog een tijd lang te peinzen.





