Dat heeft met verschillen in de werking van hun centrale zenuwstelsel (CZS) te maken...
Je moet dat allemaal in z'n historische evolutionaire context zien:
Mannen moesten jagen en zijn hier ook naar gebouwd --> ze hebben een
fight-or-flight reflex bij gevaren of stress; d.w.z. dat ze gemaakt zijn om klaar te staan om te vechten of te vluchten: snellere ademhaling, pupillen meer open om meer licht op te vangen, meer bloed naar de spieren, hartslag omhoog,... Het is ook een heel egoistisch systeem (zorg voor je eigen veiligheid), vandaar dat mannen heden ten dage bij stresssituaties meer de neiging hebben om zich af te zonderen en niet zozeer om er met anderen over te praten.
--> Bij films met actie, gevaar, geweren, geweld fl*kkeren de hersenen van mannen op, vandaar dat we het beestig vinden om zo'n films te zien.
Vrouwen zaten in de grot, moesten op de kinderen letten, waren maar half zo groot als mannetjes, totaal niet sterk en moesten dus sterk samenhangen in een sociaal netwerk!
Vandaar dat zij meer gebouwd zijn met een
tend-and-befriend CZS:
bij stress situaties (ook al in de oertijd

) zoeken vrouwen contact met anderen om zo steun en veiligheid bij elkaar te zoeken en hebben ze de neiging om voor elkaar te zorgen. Dit geldt zeker ook voor 'probleemsituaties' binnen de groep ten tijde van de oervrouwen... Als er een probleem zou zijn en ze zouden elkaar de nek omwringen zou dat totaal niet handig zijn. Vandaar dat ze via samenwerking proberen om dingen op een vreedzame manier op te lossen. Vluchten zou bij gevaar ook geen oplossing zijn, omdat de kinderen dan aan hun lot overgelaten worden... Het tend-and-befriend CZS van vrouwen vergroot dus de kans de kinderen veilig te stellen en het houdt de sociale netwerken in stand die daarbij behulpzaam zijn.
--> Heden ten dage reageren vrouwen nog steeds zo: bij stress zoeken ze elkaar op (uren bellen over hun problemen) en ze reageren zeer sterk op problemen van anderen en leven er mee mee (de drama soaps).
Ik hoop dat het wat interessant uitgelegd is
