Zelda zei:
Ik vond TBWP best ok, vooral omdat het weer eens wat anders is dan al die Hollywood shit.
Dan moet je solaris eens kijken
Dit is namelijk een van de moeilijkste films die ik ooit heb gezien
Je moet echt op een hoog niveau kunnen denken om deze film te begrijpen
WEET NIEMAND dan wat er op het einde gebeurt?
effe een stukje gekopieerd van de schrijfer
Aan de andere kant geloof ik wel dat er bewustzijn kan zijn na de dood. Zo bezoekt mijn vader me in mijn dromen
De eerste keer was een paar jaar na zijn dood. Hij kwam naar me toe en zei: 'Vanaf nu communiceren we op deze manier met elkaar. Dit is de wereld waarin ik voor jou levend kan zijn.' Dat vind ik ontzettend interessant: dat hij een ruimte heeft gevonden waar we met elkaar kunnen praten. Maar ik ga door zulke ervaringen niet in het hiernamaals geloven. Ik geloof wel dat er iets zal zijn na mijn dood, maar waar is dat 'iets'? Inderdaad, in mijn hoofd. Vergelijk het met de permanente droomtoestand van een comapatiënt. En voor mijn part zie je dit leven ook al als een droom. Een verklaring die niet minder rationeel is dan alle andere."
stukje filmpsychologie voor degene die er in geintreseerd zijn (ja jij ja ericR
)
Net als Lem en Tarkovski heeft Soderbergh van
Solaris iets gemaakt waarmee je alle kanten op kunt. Het hangt er maar net van af hoe levensbeschouwelijk of filosofisch je bent aangelegd of je je aan Rheya's zoektocht naar betekenis gaat spiegelen, en jezelf als de schijnbaar willekeurige creatie van een onpeilbaar wezen durft te beschouwen. Om de film multi-interpretabel te houden, heeft Soderbergh de ontelbare verhandelingen uit het boek over de aard van de planeet tot een handvol discussies en tafelgesprekken beperkt. En terwijl het kolkende landschap van de oceaanplaneet - door Lem in hallucinante details beschreven - in deze studioproductie met gemak uit de computer had kunnen worden getoverd, krijg je ook dit keer van Solaris enkel wat totaalshots te zien. De planeet is weinig meer dan een mistige, fosforiserende blauw-paarse bol.
Dat
Solaris flink wat genre-ballast overboord gooit ten faveure van spiritualiteit en reflectie, zal voor sommige sf-fans teleurstellend zijn. Toch is het goed dat Soderbergh niet gewoon op aarde is gebleven. Juist omdat alledaagse aardse problemen er geen rol meer spelen en omdat het menselijk verstand er op onvoorziene uitdagingen kan stuiten, is het heelal de perfecte plek om personages en toeschouwers te confronteren met Grote en Eeuwige Zijnsvragen. De ruimte als retraite, daar komt het op neer.
Soderbergh vond het vooral erg leuk om zichzelf even de kosmos in te schieten. "Ik dacht bij mezelf: hoeveel kansen zal ik nog krijgen om interessante thema's aan te snijden in een genre waarmee ik nog nooit heb gewerkt? En waar ik misschien ook nooit meer in ga werken? Ik vond het opwindend om op de set te staan terwijl mijn acteurs in ruimtepakken rondliepen. Nooit gedacht dat ik een film zou maken waarvoor dat nodig was."
Het interieur van het ruimtestation is net als bij Tarkovski kaal en wit, zonder bliepende lichtjes en zuigende schuifdeuren. Camerawerk, belichting en montage conformeren zich rigoreus aan de ascetische architectuur, met lang aangehouden, strakke kaders à la Kubricks
2001: A space odyssey, tegenover warmbloedig handcamerawerk voor de flashbacks. Aan die flashbacks, en daarmee de relatie tussen Kelvin en Rheya, besteedt Soderbergh veel meer tijd dan zijn inspiratiebronnen. Sommige scènes komen bij Lem en Tarkovski niet eens voor. Flirtende blikwisselingen, de eerste ontmoeting, de eerste vrijpartij, de eerste ruzie.
Bijzonder is dat Soderbergh ook in het hoofd van Rheya's projectie kruipt en daar pijnlijke herinneringen aantreft die onmogelijk van Kelvin kunnen stammen: Rheya die ontdekt dat ze zwanger is, of zelfmoord pleegt. Op zulke momenten ligt dus het perspectief bij Rheya, iets wat Lem in zijn boek nooit doet. Soderberghs Rheya wordt zo een echt hoofdpersonage en eigenlijk ook een mens, of de ziel van een mens.
Met dergelijke afwijkingen wordt de film een stuk emotioneler dan zijn voorgangers, en je zou in de prominente romance gemakkelijk een knieval naar het mainstream-publiek kunnen zien. Maar voor de echte ontroering is het ruimtestation toch te kil, de soundtrack te sober en de flashbacks te terughoudend en suggestief. Soderbergh: "Naar mijn standaard is de film juist bijzonder emotioneel. Maar ik vind het prettig om de toeschouwer de ruimte te laten en niet voortdurend allerlei ideeën en gevoelens over hem uit te storten.
Er zijn natuurlijk genoeg mensen die alles voorgekauwd willen krijgen. Die zullen Solaris een verschrikkelijke film vinden
ik kan niet wachten.
als jij me er de plot over kan uitleggen bankmarc, proficiat wat ik kon hem echt niet vatten, btw wat was dat schrikmoment met dat monster eigenlijk.
hartaanval film 
