D. zei:
dude... 't is genoeg nu, oke?
NEE, ik ben namelijk begonnen aan een wetenschappelijk project die jaren studie en research met zich mee zal brengen. Laat me het even uitleggen:
Volgens mijn intellectuele capaciteiten heb ik vastgesteld dat de menselijke behoefte aan genot een niet te overschatten boosdoener is. Dit zet mensen ertoe aan een zoektocht te beginnen naar middelen om hun serotonine- en dopamineaanmaak zoveel mogelijk te stimuleren. Kort geformuleerd kan ik dit met de volgende tekst samenvatten:
Als achterdochtig zelfbewustzijn is het mijn opdracht om de achtergrond van dit essentiële orgaan te achterhalen. Het zelfbewuste leven laat immers geen sporen na van zijn vertrekpunt. Enkel de eindbestemming lijkt ons toebedeeld. Doch reiken vele spelers naar die bron. Zij schijnen ontevreden te zijn met “het paradijs”, want gemakzucht en onwetendheid verfoeien zij. Naar wijsheid streeft de ontdekkingsreiziger en naar een zin van zijn besef. Helaas, deze vermoeiende zoektocht levert geen nieuwe waterbronnen op, integendeel, hij geeft niets anders dan een hoopgevende en gedesillusioneerde “fata morgana” prijs. Kijk, de avonturier heeft de dwaasheid gevonden!
O nee, met dwaasheid neemt men geen genoegen! Laten we de dwaasheid verstikken met onze uitgeputte zandcellen, roepen de woestijnzwervers! Laten we zoeken naar het ware tropische water, brabbelen ze met hun droge tongen. Ze bedoelen echter: laten we - “wij wijzen” - onszelf verhongeren en sterven met een geloofwaardige fata morgana in het vizier.
O ja, gemakzuchtig en ontwetend drijft de massa met de ontdekkingsdwazen mee. Zij zijn goedgelovig - dus dom - en ze willen niets liever dan een levenslange strandvakantie. Kijk, de massa leeft een wilskrachtig leven en ontploft als een gefrustreerde, ja ongerijmde vleesbrok.
DUS:
“Laten we strijd aangaan met onze altruïstische kameraden. Laten we hen besprenkelen met onze zelfzucht!” Het laat me koud of de mens van nature uit zelfzuchtig is of niet. Het gaat er mij om de mens geluk te schenken, ja te besproeien met gelukzaligheid.
Altruïsme is als een sluimerende ziekte: net als een terminaal geval word je erdoor verrot. Geluk is relatief maar het gevoel erachter niet! Wij kennen allemaal het gevoel van geluk, maar wat wij niet kennen is het gelukzalige “ik-gevoel”. Alle geluk die wij kennen is immers ontsproten vanuit onszelf. Geluk maken we zelf. Geluk moeten we zelf creëren! Geluk verdient het niet een ordinair geschenk te wezen, maar verdient het om “te kostbaar” (cocaïne) te zijn om weg te schenken. Laten we die onbaatzuchtige ondankbaren dan ook bekogelen met onze kostbare eigenbaat! Laten we zelf het geluk beleven en er geen korrel (of pil) van verkwisten. Wij zullen enkel uit baatzucht anderen gelukkig maken. Maar pas op! Laat de andere niet gelukkiger zijn dan uzelf…
Ik zie het al, er treedt verwarring op vanwege de onverbiddelijke gelukrelatief-relatie. Het heet: “het absoluut geluksgevoel!” Onmogelijk kan een ziekenverzorgster een groter geluk beleven bij het verzorgen van een geopereerd kankermens, dan dit kankergezwel zelf! Onmogelijk kan dit ondankbaar wezen het “pure geluk” voelen, want het geluk verafschuwt vrijgevigheid en kent al helemaal niet het woord “zelfopoffering”. Het belangrijkste bewijs voor deze geluksillusie noem ik de “zwakzinnigheid.” Met de zwakheid van de geest wordt niet enkel de “rationele zwakte” bedoelt, maar eveneens de gevoelsmatige! Hierdoor kan de geesteszwakke al helemaal geen “puur geluk” beleven vanwege zijn “gevoelszwakte.” !!!
Hierbij pleit ik dus voor een volledige legalisering!!!
